Αρχική Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή (Σταδιοδρομία και εξέλιξη Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Επαγγελματιών Οπλιτών των Ενόπλων Δυνάμεων...ΜΕΡΟΣ ΙΑ΄ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΡΥΘΜΙΣΗ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (άρθρα 269-277)Σχόλιο του χρήστη ΑΣΜΙΑΣ ΣΤΥΑ | 1 Δεκεμβρίου 2025, 09:56




Η εθελοντική στράτευση των γυναικών παρουσιάζεται ως μέτρο εκσυγχρονισμού, όμως στην πραγματικότητα λειτουργεί ως εργαλείο επέκτασης του κρατικού ελέγχου χωρίς ουσιαστικές εγγυήσεις για δικαιώματα, προστασία ή ισότιμη αντιμετώπιση. Το κείμενο του ΥΠΕΘΑ ντύνει με προοδευτική γλώσσα μια βαθιά συντηρητική προσέγγιση: οι γυναίκες εντάσσονται στο σύστημα όχι ως φορείς δικαιωμάτων αλλά ως επιπλέον «διαθέσιμο προσωπικό», χωρίς καμία μέριμνα για τις ιδιαιτερότητες, τα εργασιακά δικαιώματα ή τις κοινωνικές ανάγκες τους. Πρόκειται για μια σχεδόν μηχανιστική αντίληψη του ανθρώπου, όπου η στρατιωτική πειθαρχία προηγείται και το άτομο προσαρμόζεται στο σύστημα χωρίς το σύστημα να προσαρμόζεται στο άτομο. Παράλληλα, ο τρόπος με τον οποίο περιγράφονται η διαδικασία, οι έλεγχοι, οι προϋποθέσεις και η διοικητική παρακολούθηση δείχνει ότι η εθελοντική στράτευση λειτουργεί ουσιαστικά ως «υποχρεωτική» με άλλο όνομα. Η έννοια της ελευθερίας επιλογής αδειάζει από περιεχόμενο, αφού δεν προβλέπονται ουσιαστικά κίνητρα, δικλείδες προστασίας ή πρόνοιες που να εξασφαλίζουν ότι οι γυναίκες συμμετέχουν ισότιμα και όχι υπό καθεστώς πίεσης ή κοινωνικού εξαναγκασμού. Ο μηχανισμός που στήνεται θυμίζει περισσότερο ένα διευρυμένο σύστημα ελέγχου της προσωπικής ζωής παρά μια ρύθμιση υπέρ της ισότητας. Τέλος, η φιλοσοφία του μέτρου αποκαλύπτει μια βαθιά προσκόλληση στη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας. Αντί η πολιτεία να ενισχύσει την κοινωνική συνοχή, την ισότητα και τη θεσμική προστασία, μετατρέπει τη στρατιωτική υπηρεσία σε εργαλείο διαχείρισης ελλείψεων προσωπικού, χρησιμοποιώντας τη «συμμετοχή των γυναικών» ως βιτρίνα προόδου. Πρόκειται για μια επιλογή που δεν υπηρετεί ούτε την ισότητα ούτε την κοινωνία· υπηρετεί μόνο την ανάγκη του κράτους να επεκτείνει την πειθαρχική του δομή σε ακόμη μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, χωρίς ουσιαστικό διάλογο και χωρίς πραγματικό σεβασμό προς τα δικαιώματα και τις ανάγκες των πολιτών.