Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Απόφοιτος ΑΣΕΙ' | 2 Δεκεμβρίου 2025, 12:47

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Το πολυνομοσχέδιο για τη σταδιοδρομία των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων παρουσιάζει σημαντικές νομικές αδυναμίες, οι οποίες θέτουν υπό αμφισβήτηση τη συμβατότητά του με θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές, τη διοικητική νομολογία και τις πάγιες αρχές της χρηστής διοίκησης. Η ανάλυση που ακολουθεί αφορά όλα τα στελέχη ανεξαιρέτως κατηγοριών και προελεύσεων. 1. Παραβίαση της Αρχής της Προστατευόμενης Εμπιστοσύνης Το νομοσχέδιο μεταβάλλει καθοριστικά και δυσμενώς τα δεδομένα της σταδιοδρομίας στελεχών που έχουν ήδη υπηρετήσει μεγάλο μέρος της υπηρεσιακής τους ζωής. Η νομολογία του ΣτΕ έχει κρίνει κατ’ επανάληψη ότι: η Διοίκηση δεν μπορεί να ανατρέπει θεμελιωμένες προσδοκίες υπηρεσιακής εξέλιξης, ειδικά όταν οι υπηρετούντες έχουν διαμορφώσει την επαγγελματική και οικογενειακή τους ζωή βάσει ενός σταθερού νομικού πλαισίου, και όταν η νέα ρύθμιση οδηγεί σε δυσμενέστερη θέση. Το νομοσχέδιο λειτουργεί σαν αναδρομική επιδείνωση, η οποία αντίκειται στην αρχή της χρηστής διοίκησης. 2. Παραβίαση της Αρχής της Νομικής Βεβαιότητας και της Προβλεψιμότητας Η σταδιοδρομία των στελεχών πρέπει να διέπεται από σαφήνεια, σταθερότητα και προβλεψιμότητα. Το πολυνομοσχέδιο: αλλάζει τον τρόπο εξέλιξης χωρίς επαρκή μεταβατική περίοδο, δημιουργεί νομική ασάφεια σχετικά με το πότε, πώς και υπό ποιες προϋποθέσεις θα προάγονται τα στελέχη, μεταβάλλει κριτήρια και προϋποθέσεις που είχαν εφαρμοστεί επί δεκαετίες. Η απουσία ολοκληρωμένου μεταβατικού πλαισίου αποτελεί σοβαρή θεσμική και νομική ανεπάρκεια. 3. Παραβίαση της Αρχής της Ίσης Μεταχείρισης Το νομοσχέδιο εισάγει διαφορετική και άνιση μεταχείριση: μεταξύ στελεχών που βρίσκονται στο ίδιο στάδιο σταδιοδρομίας, μεταξύ στελεχών που έχουν κριθεί ήδη και όσων θα κριθούν στο μέλλον, μεταξύ ομοειδών κατηγοριών που υπάγονται σε διαφορετικούς κανόνες χωρίς επαρκή αιτιολόγηση. Η επιλεκτική και αδικαιολόγητη διαφοροποίηση αντίκειται στο άρθρο 4 του Συντάγματος. 4. Εν δυνάμει Αναδρομικότητα Δυσμενών Διατάξεων Παρότι τυπικά μπορεί να θεωρηθεί ότι οι νέες ρυθμίσεις ισχύουν «για το μέλλον», ουσιαστικά: επιδρούν αναδρομικά σε στελέχη με θεμελιωμένα δικαιώματα, μεταβάλλουν εκ των υστέρων κριτήρια για κρίσεις που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί ή βρίσκονται σε εξέλιξη, επιφέρουν έμμεση αναδρομική επιβάρυνση μισθολογική, συνταξιοδοτική και βαθμολογική. Η αναδρομικότητα δυσμενών μέτρων έχει κριθεί από το ΣτΕ ως μη επιτρεπτή, ιδίως όταν προσβάλλει κεκτημένα υπηρεσιακά δικαιώματα. 5. Παραβίαση της Αρχής της Αναλογικότητας Οι προτεινόμενες ρυθμίσεις: είναι υπέρμετρα επαχθείς για τα στελέχη, δεν συνοδεύονται από τεκμηρίωση ότι η συγκεκριμένη λύση είναι η μόνη αναγκαία, δεν εξετάζουν ηπιότερα μέτρα (π.χ. σταδιακές μεταβατικές βαθμολογικές δικλείδες, ισορροπημένο σύστημα οργανικών θέσεων). Η αναλογικότητα απαιτεί αιτιολόγηση, κάτι που λείπει πλήρως από το νομοσχέδιο. 6. Έλλειψη Ειδικής Μεταβατικότητας για Υπηρετούντες Σε όλες τις μεγάλες αναμορφώσεις στρατιωτικών και δημοσίων συστημάτων σταδιοδρομίας, ο νομοθέτης προέβλεψε: μεταβατικές ρυθμίσεις, προστατευτικές δικλείδες, εφαρμογή του νέου συστήματος στους νεοεισερχόμενους. Το προτεινόμενο πλαίσιο δεν λαμβάνει υπόψη τη δεκαετία και πλέον πραγματικής υπηρεσίας χιλιάδων στελεχών, παραβιάζοντας την πάγια νομοθετική πρακτική. 7. Ανεπαρκής αιτιολόγηση – Έλλειψη πραγματικής μελέτης επιπτώσεων Το νομοσχέδιο δεν τεκμηριώνει: επιχειρησιακή ανάγκη που να δικαιολογεί δυσμενή μεταβολή σταδιοδρομίας, μελέτη βιωσιμότητας του νέου συστήματος προαγωγών, εκτίμηση των επιπτώσεων στο ηθικό, στη συγκράτηση προσωπικού και στη λειτουργία των Μονάδων. Η νομοθεσία απαιτεί πλήρη και σαφή αιτιολόγηση, η οποία απουσιάζει. 8. Κίνδυνος Ακυρώσεων – Πιθανότητα Προσφυγών Οι ανωτέρω αδυναμίες καθιστούν το νομοσχέδιο ευάλωτο σε: προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας, διεκδικήσεις βάσει υπηρεσιακών μεταβολών, ακυρώσεις μελλοντικών κρίσεων ή διοικητικών πράξεων. Εάν δεν διορθωθούν οι νομικές πλημμέλειες, το σύστημα κινδυνεύει να απορρυθμιστεί εκ των υστέρων μέσω δικαστικών αποφάσεων. Συμπέρασμα – Ανάγκη ουσιαστικής νομοθετικής επανεξέτασης Το πολυνομοσχέδιο, στην παρούσα του μορφή, παρουσιάζει: έλλειψη συνταγματικής ευθυγράμμισης, απουσία ολοκληρωμένης μεταβατικής μέριμνας, σοβαρές αστοχίες σε βασικές αρχές του διοικητικού δικαίου, ανεπαρκή αιτιολόγηση και έλλειψη τεκμηριωμένης αναγκαιότητας. Η Πολιτεία οφείλει να επανεξετάσει συνολικά το νομικό πλαίσιο, να αποκαταστήσει τη δικαιοκρατική τάξη και να εξασφαλίσει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις λειτουργούν υπό ένα σύστημα σταθερό, προβλέψιμο και σύμφωνο με τις συνταγματικές επιταγές.