Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Ευθύμης Ε.' | 3 Δεκεμβρίου 2025, 10:53

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  κε Υπουργέ, Δε σου έχουμε πλέον καμία εμπιστοσύνη και δεν σε θεωρούμε άνθρωπο που νοιάζεται για εμάς. Τουναντίον, είσαι πλέον εχθρός μιας μεγάλης μερίδας ανθρώπων, που έχουν αντιληφθεί ότι δεν αποτελεί για εσένα το λεγόμενο «ανθρώπινο κεφάλαιο» που διαρκώς μαζί με τους συνεργάτες σου επικαλείστε στις στημένες σας ομιλίες. Αυτό θα ήθελα να το μεταφέρεις και στη στρατιωτική σου ηγεσία. Και στους τέσσερις αρχηγούς. Που προφανώς δεν είχαν λόγο σε όλο αυτό, αν και ξέρω, δεν θα έλεγαν «όχι» σε τίποτα. Το μόνο, άλλωστε που τους ενδιαφέρει, είναι να τακτοποιήσουν τα συνταξιοδοτικά τους και μια αμφίβολης διάρκειας υστεροφημία, αφού συνυπογράψουν έναν εργασιακό μεσαίωνα για εμάς. Ο κ. Α/ΓΕΑ μάλιστα, μαθαίνω, σε πρόσφατη ομιλία του στο προσωπικό, τους αποκάλεσε «μίζερους»! Δεν μπορεί, λέει, να καταλάβει αυτή τη μιζέρια, ενώ η πολιτεία κάνει, λέει, τόσα για εμάς… Ξέρουμε και έχουμε καταλάβει ότι θέλετε να μας ξεφορτωθείτε το δυνατόν γρηγορότερα. Δεν σας είμαστε πια απαραίτητοι στα σχέδια για ιδιωτικοποιήσεις ακόμα και στις ΕΔ. Θέλετε εύκολο, φτηνό, άβουλο προσωπικό χωρίς φωνή. Δεν θα επιχειρηματολογήσω καθόλου για τους λόγους για τους οποίους οι Υπαξιωματικοί είναι πιο χρήσιμοι για τη χώρα από τις εταιρείες και τους εργολάβους φίλους σας. Δεν υπάρχει κανένα νόημα να ξανα-αναλύσω μια πανθομολογούμενη αλήθεια που προκύπτει από τα τόσα και τόσα χρόνια προσφοράς των Υπαξιωματικών στην Πατρίδα. Μια αλήθεια που κι εσύ γνωρίζεις αλλά έχεις βαλθεί να κάνεις «ρηξικέλευθες» αλλαγές και μάλιστα μονοκοντυλιά και με πρωτοφανή ταχύτητα. Με βίαιο και άδικο, τρόπο προσπαθείς να αποσπάσεις κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών, όπως δεν έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν με καμία άλλη εργασιακή ομάδα. Αλήθεια: μια τέτοιας έκτασης υποβάθμιση δεν συνέβη ούτε όταν η χώρα βούλιαζε από το χρέος και περικόπηκαν οι μισθοί μας. Δεν έχω καμία όρεξη για δουλειά. Δεν βρίσκω κουράγιο να αγωνιστώ για να κερδίσω την εκτίμηση μεταξύ των συναδέλφων μου, την αναγνώριση στα μάτια του Διοικητή μου. Ποια επαγγελματική καταξίωση θα μπορώ να βρω εντός αυτού του στρατεύματος σε λίγους μήνες ; Μου πήρες κάθε ενθουσιασμό και προσμονή για καλυτέρευση των συνθηκών εργασίας μου. Κοιτάζω με μισό μάτι τους συναδέλφους μου εξ ΑΣΕΙ, που καθώς το θέμα δεν τους αγγίζει, κοιτάζουν κι εκείνοι έναν καημένο που οσονούπω τον πάνε για σφαγή. Έχεις ήδη προκαλέσει ρήγματα στην εργασιακή ειρήνη. Μάθε λοιπόν ότι η ψυχολογία του προσωπικού στις μονάδες δεν είναι καλή, το ηθικό έχει αντικατασταθεί από οργή και απελπισία. Και κάπως έτσι, θα ξαναμοιράσεις τον ίδιο προϋπολογισμό, αφού δεν θα φέρεις, όπως λες στα ΜΜΕ, νέους πόρους στο ΥΠΕΘΑ. Κάνεις αναδιανομή εις βάρος των αποφοίτων ΑΣΣΥ και βαφτίζεις «αυξήσεις» αυτά τα ψίχουλα των 60 ευρώ καθαρά που θα μου δώσεις, επειδή τόσα είναι στην πραγματικότητα. Υπουργέ μας, αυτό δεν είναι αύξηση, είναι κοροϊδία. Και η εισφορά αλληλεγγύης; Παραμένει ακόμα εκεί, χαράτσι στον μισθό μου κάθε μήνα, όπως και σε κάθε δημόσιο λειτουργό. Να μην ξεχάσεις να εξηγήσεις στους βουλευτές που θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο, ότι η ημερήσια αποζημίωσή μας υπολογίζεται ακόμα σε δραχμές (29,35€ = 10.000 Δρχ). Παρότι αυτό άλλαξε και ορίστηκε στα 40€ το 2015 με τον ν.4336, επιμένετε να μην τον εφαρμόζετε, για προφανείς σε όλους μας λόγους. Να τους πεις και ότι μας στέλνετε σε φύλλα πορείας για ασκήσεις με πραγματικά πυρά και 12ωρη εργασία με μισή ημερήσια αποζημίωση — ήτοι 13,5€. Πες τους και για τη νυχτερινή αποζημίωση που αυθαίρετα την ορίσατε στις 5 ώρες ανά υπηρεσία και φτάνει με το ζόρι τα 12€. Πριν από σχεδόν 25 χρόνια οι γονείς μου πλήρωσαν φροντιστήρια. Διάβασα, αγωνίστηκα, έδωσα πανελλήνιες και πέρασα σε σχολή Υπαξιωματικών με γενικό βαθμό 17. Έκανα υπομονή, όπως όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας, στα όσα δεινά ήρθαν κατά τη διάρκεια αυτών των ετών κι «έβαλα πλάτη», όπως λέτε εσείς οι πολιτικοί, σε ό,τι μου ζητήθηκε, όπως όφειλα φυσικά, ως πολίτης και περισσότερο ως στρατιωτικός. Αργότερα βρήκα χρόνο ανάμεσα στις υποχρεώσεις και απέκτησα και πτυχίο ΑΕΙ, μήπως μπορέσω να φτάσω κάποτε τους βαθμούς που ο καινούργιος νόμος του 2010 όριζε ότι θα μου απονεμηθούν, αφού οι κυβερνήσεις τους έκοβαν όπως τις βόλευε. Γιατί στα 45 μου, έπειτα από τόσες θυσίες, θα πρέπει να με κάνεις να νιώθω τόσο κουρασμένος και αβοήθητος; Για ποιον λόγο αναστατώνεις την οικογένειά μου ; Γιατί να τρέχω στα δικαστήρια για να δικαιωθώ, επειδή αναδρομικά, παράνομα και αντισυνταγματικά μου αφαιρείς τους βαθμούς εξέλιξης που δικαιούμαι, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου και ισονομίας ; Γιατί θα πρέπει να εξηγώ στην κοινωνία ότι η διαφημιζόμενη αύξηση των μισθών των στρατιωτικών δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ανήθικη προπαγάνδα; Γιατί να αναγκάζομαι να βγω στον δρόμο και να διαδηλώσω την αντίθεσή μου δημοσίως, μπας και καταλάβει και ο απλός πολίτης τα ισοπεδωτικά σχέδιά σας για το προσωπικό των ΕΔ ; Δεν ελπίζω πλέον σε τίποτα και σε κανέναν σας. Και το να μην έχει κάποιος ελπίδα στη ζωή του, δεν είναι καλό. Κι' αυτό το ξέρεις. Παρόλα αυτά, χιλιάδες στελέχη που δεν θα έπρεπε να αποσπώνται από τα καθήκοντά τους, ωθούνται σε μια νομική αντιπαράθεση άγνωστης διάρκειας με την πολιτεία. Μια αντιπαράθεση που ούτε αξίζουν ούτε προκάλεσαν. Δεν σου χρωστάμε τίποτα κύριε Υπουργέ. Ό,τι έχει απομείνει, είναι μόνο η αξιοπρέπειά μας και θα βρούμε τρόπο να μη σου κάνουμε τη χάρη να μας την πάρεις κι αυτή. Απόσυρετε ΤΩΡΑ αυτό το νομοσχέδιο καταδίκης των ζωών μας!