|
Υπουργείο Εθνικής Άμυνας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Το νομοσχέδιο που “ξαναθυμήθηκε” τους στρατιωτικούς ειδικών καταστάσεων – και αποφάσισε να τους ξαναστείλει… από την αρχή Κάποιοι στο Υπουργείο Άμυνας φαίνεται πως έχουν μια περίεργη σχέση με τις Ειδικές Καταστάσεις: τις θυμούνται μόνο όταν πρέπει να περάσουν κάτι στα γρήγορα, να δείξουν ότι «νοικοκυρεύουν» το σύστημα ή να δικαιολογήσουν μια “μεταρρύθμιση”. Μόνο που η πραγματικότητα δεν σηκώνει επικοινωνιακές κορδέλες. Και το νέο νομοσχέδιο σε διαβούλευση, με την πρόβλεψη να ξανασταλούν οι στρατιωτικοί ειδικών καταστάσεων σε επιτροπές, δείχνει ξεκάθαρα πως το μάθημα δεν έχει διδαχθεί. Για να μην κοροϊδευόμαστε: οι άνθρωποι που μπαίνουν σε ειδικές καταστάσεις δεν το κάνουν επειδή το είδαν ως… χόμπι. Φτάνουν εκεί μετά από δεκαετίες υπηρεσίας, φθορά, τραυματισμούς, επιχειρήσεις, μεταθέσεις, ξενύχτια και ψυχολογικά φορτία που δύσκολα χωράνε σε υπουργικά σημειώματα. Είναι το σημείο όπου η υπηρεσία οφείλει να σταθεί δίπλα τους — όχι να τους ρίξει πάλι στη γραφειοκρατική κρεατομηχανή των επιτροπών. Το νέο νομοσχέδιο, όμως, επιλέγει το δεύτερο. Με μια λογική που μοιάζει σαν να γράφτηκε σε γραφείο με air condition και εικόνα της καθημερινότητας των στελεχών «εκ του περίπου». Στέλνεις ξανά σε επιτροπές ανθρώπους που ήδη έχουν κριθεί; Που ήδη έχουν γνωμοδοτήσεις; Που ήδη έχουν περάσει το ψυχολογικό βάρος τού να “αποδεικνύουν” το αυτονόητο: ότι δεν είναι ρομπότ; Κι έχει και το θράσος η ρύθμιση να πλασάρεται ως “εξορθολογισμός”. Εξορθολογισμός σε τι; Στο να ξανανοίξουν φάκελοι; Να τρέχουν στρατιωτικοί από φρουρά σε φρουρά για νέα ιατρικά; Να βιώσουν ξανά το άγχος της αβεβαιότητας; Αν αυτό είναι εξορθολογισμός, τότε πάμε ολοταχώς προς τη λογική «έλα να ξαναποδείξεις ότι είσαι κουρασμένος». Μια χαρά… ανθρώπινο. Η αλήθεια είναι απλή: Όταν το σύστημα δεν μπορεί να λύσει τη δική του ακαταστασία, ξαναβάζει τους στρατιωτικούς στη μέση. Και όταν δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει μια ομάδα στελεχών με χρόνια προβλήματα υγείας ή σωματικής φθοράς, φτιάχνει έναν ακόμη “κύκλο αξιολόγησης”. Γιατί; Επειδή είναι εύκολο. Και επειδή το κόστος πέφτει πάνω σε αυτούς που έχουν μάθει να μη μιλάνε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι σωστό. Οι στρατιωτικοί ειδικών καταστάσεων δεν είναι file numbers. Δεν είναι “περιπτώσεις”. Είναι άνθρωποι που πλήρωσαν με το σώμα και την ψυχή τους για να λειτουργεί το στράτευμα. Και το κράτος —αν θέλει να λέγεται κράτος δικαίου— δεν μπορεί κάθε λίγο να τους ξαναρίχνει στην αφετηρία, σαν να μην έγινε τίποτα. Η συζήτηση πρέπει να γίνει καθαρά: Ή στηρίζεις τους ανθρώπους που φέρουν το βάρος του συστήματος, ή σταμάτα να μιλάς για «μέριμνα προσωπικού». Δεν γίνεται και τα δύο. Το νομοσχέδιο, όπως είναι σήμερα, δεν διορθώνει. Δεν σέβεται. Απλώς μεταφέρει ευθύνη και ψυχολογικό βάρος στους λάθος ανθρώπους. Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το παρουσιάσουν ως διαδικαστικό θέμα, είναι βαθιά άδικο.