Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Κώστας Δελ.' | 3 Δεκεμβρίου 2025, 21:55

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Εδώ δημιουργείται μια κατάφωρα άνιση μεταχείριση μεταξύ των μισθολογικών κατηγοριών A’, B’ και Γ’, η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε λειτουργικά ούτε δημοσιονομικά και υπονομεύει ευθέως την αρχή της ίσης αμοιβής για ίση εργασία στο στρατιωτικό προσωπικό. Ενώ η Κατηγορία Α’ λαμβάνει ουσιαστικές και καθαρές αυξήσεις, οι κατηγορίες Β’ και Γ’, δηλαδή ο κορμός των τεχνικών, των υπαξιωματικών, των στελεχών πρώτης γραμμής και της καθημερινής επιχειρησιακής λειτουργίας, οδηγούνται σε πραγματικές μειώσεις μισθών, μέσω της τεχνητής διόγκωσης της «προσωπικής διαφοράς». Πρόκειται για μία πρακτική που δεν αυξάνει τον βασικό μισθό, δεν υπολογίζεται στις συντάξιμες αποδοχές, εξαφανίζεται σε κάθε νέα μισθολογική προαγωγή και τελικά λειτουργεί ως μηχανισμός συγκάλυψης περικοπών. Έτσι, ενώ τυπικά εμφανίζονται «αυξήσεις», στην πραγματικότητα οι Β’ και Γ’ καταλήγουν με χαμηλότερο βασικό μισθό από τον σημερινό, με συνέπεια την προοπτική μελλοντικών οριζόντιων μειώσεων και πλήρη απαξίωση του σταδιοδρομικού τους μοντέλου. Η επιλεκτική «ενίσχυση» μόνο της Κατηγορίας Α’ δημιουργεί ένα κάθετο χάσμα αμοιβών, που δεν αντανακλά την πραγματική επιχειρησιακή συνεισφορά των στελεχών και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη λειτουργική πραγματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων, όπου ο τεχνικός και επιχειρησιακός κορμός (Β’ και Γ’) σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος του έργου. Επιπλέον, η επιλογή αυτή δεν είναι ουδέτερη καθώς συνδέεται με τη γενικότερη φιλοσοφία του νομοσχεδίου, το οποίο αντιμετωπίζει τα στελέχη των κατηγοριών Β’ και Γ’ ως «κόστος που πρέπει να εξορθολογιστεί» στο πλαίσιο μιας τεχνοκρατικής λογικής “διοίκησης με συστήματα”, σύμφωνα με τις διεθνείς κατευθύνσεις μεταρρύθμισης δημόσιου τομέα (Agenda 2030, ψηφιακός μετασχηματισμός, διοικητική αναδιάρθρωση). Με απλά λόγια, η υποβάθμιση των μισθολογικών κατηγοριών Β’ και Γ’ δεν είναι λάθος, είναι επιλογή. Επιλογή που εξυπηρετεί μια αντίληψη «λιγότερου προσωπικού, περισσότερων συστημάτων», η οποία έχει ήδη διαφανεί στις δημόσιες τοποθετήσεις της πολιτικής ηγεσίας («με αντιαεροπορικά και drones καλύπτουμε το Αιγαίο», «νέα εποχή χωρίς ανάγκη για τόσους χειριστές» κ.λπ.). Αυτή η αντίληψη είναι στρατηγικά επικίνδυνη γιατί κανένα σύστημα δεν λειτουργεί χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό, καμία πλατφόρμα δεν συντηρείται χωρίς τεχνικούς, καμία επιχειρησιακή ετοιμότητα δεν διατηρείται χωρίς τον κορμό των Υπαξιωματικών. Το αποτέλεσμα είναι ένα μισθολογικό σχήμα που τιμωρεί εκείνους που κρατούν σε λειτουργία το σύνολο των Ενόπλων Δυνάμεων και ευνοεί μόνο την κορυφή της πυραμίδας. Η διαγενεακή ζημιά που θα προκληθεί στην επάνδρωση, στο ηθικό, στην τεχνική επάρκεια και στην προσέλκυση προσωπικού θα είναι μακροχρόνια και μη αναστρέψιμη. Ζητείται η πλήρης επαναδιαπραγμάτευση των μισθολογικών κατηγοριών, με εξίσωση του βασικού μισθολογικού κέρδους και κατάργηση της χρήσης της «προσωπικής διαφοράς» ως μηχανισμού απόκρυψης μειώσεων. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν μπορούν να λειτουργήσουν με προσωπικό που υποβαθμίζεται συστηματικά οικονομικά.