• Σχόλιο του χρήστη 'Γιώργος' | 4 Δεκεμβρίου 2025, 11:37

    Το προτεινόμενο πολυνομοσχέδιο, με την αναδρομική ισχύ που προβλέπει για τους στρατιωτικούς τους οποίους αφορά, δημιουργεί σοβαρές στρεβλώσεις τόσο στη βαθμολογική όσο και στη μισθολογική τους εξέλιξη. Η παρέμβαση αυτή ανατρέπει δεδομένα πολλών ετών, επιβάλλοντας αλλαγές που όχι μόνο δεν λαμβάνουν υπόψη την υπηρεσιακή πραγματικότητα, αλλά και υπονομεύουν τον επαγγελματικό σχεδιασμό και την εμπιστοσύνη των στελεχών προς την ίδια την Πολιτεία. Πιο συγκεκριμένα: - Η προβλεπόμενη αύξηση έως το 2046 με τη μορφή προσωπικής διαφοράς αφορά αποκλειστικά τους χαμηλόβαθμους στρατιωτικούς και καταργείται μελλοντικά (2046). Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να διευρύνεται ακόμη περισσότερο η "ψαλίδα" μεταξύ ανώτερων και κατώτερων βαθμών, ενισχύοντας τις ανισότητες αντί να τις μειώνει. Μια τέτοια διάταξη όχι μόνο δεν ενθαρρύνει τη δίκαιη εξέλιξη, αλλά λειτουργεί αποθαρρυντικά για όσους βρίσκονται στα αρχικά στάδια της σταδιοδρομίας τους. - Το πολυνομοσχέδιο ανατρέπει εντελώς τις συνθήκες με τις οποίες κατετάγησαν τα εν ενεργεία στελέχη. Η αλλαγή της βαθμολογικής τους εξέλιξης, δεν επηρεάζει μόνο το παρόν (φέρων βαθμός), αλλά ολόκληρο το βίο του κάθε στελέχους, καθώς οι αλλαγές αυτές αλλοιώνουν τις συντάξιμες αποδοχές μέσω των μερισμάτων και τις όποιες παροχές - διευκολύνσεις απορρέουν από τον εκάστοτε βαθμό. - Η μονομερής ακύρωση των όρων κατά την ημερομηνία εισαγωγής των στελεχών, εκ μέρους της πολιτείας πλήττουν άμεσα την αξιοπιστία και το κύρος της. Όταν η Πολιτεία δεν παρέχει σταθερότητα, συνέπεια και προβλεψιμότητα, κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής να επενδύσει σε μια δημόσια καριέρα. - Το νομοσχέδιο θα έχει ως συνέπεια να μειώνεται το ενδιαφέρον για εισαγωγή στις αντίστοιχες σχολές, ενώ παράλληλα ενισχύεται η τάση ανάθεσης σημαντικών λειτουργιών σε ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες προσφέρουν πολύ υψηλότερες αμοιβές – συχνά όμως χωρίς τη δέσμευση και τη συνέχεια που απαιτεί το δημόσιο συμφέρον. - Ωστόσο, η άμυνα και η ασφάλεια της χώρας δεν αποτελούν υπηρεσίες που μπορούν να στηρίζονται σε συγκυριακές οικονομικές συνθήκες ή σε ιδιωτικές δομές που λειτουργούν μόνο όταν το περιβάλλον είναι ευνοϊκό. Η ανάγκη για επαρκή και αξιόπιστη στελέχωση είναι διαρκής και γίνεται ακόμη μεγαλύτερη σε περιόδους οικονομικής ή γεωπολιτικής κρίσης. Εκεί, ο ιδιώτης πολλές φορές δεν μπορεί –ή δεν επιθυμεί– να ανταποκριθεί και η εμπειρία που θα έχει χαθεί από το τεχνικό κομμάτι δεν θα μπορέσει να ανακτηθεί άμεσα. Το κράτος, λοιπόν, οφείλει να διασφαλίζει ότι οι δομές του παραμένουν λειτουργικές, επαρκείς και ελκυστικές για τους ανθρώπους που τις στελεχώνουν. Για όλους αυτούς τους λόγους, το συγκεκριμένο πολυνομοσχέδιο θα πρέπει να αποσυρθεί. Απαιτείται μια προσέγγιση που θα ενισχύει το ανθρώπινο δυναμικό, θα διασφαλίζει την ισότητα και θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς, αντί να την υπονομεύει.