Αρχική Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή (Σταδιοδρομία και εξέλιξη Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Επαγγελματιών Οπλιτών των Ενόπλων Δυνάμεων...ΜΕΡΟΣ ΙΕ΄ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑΣχόλιο του χρήστη ΑΝΘΡΩΠΙΑ | 4 Δεκεμβρίου 2025, 16:28
  • Σχόλιο του χρήστη 'ΑΝΘΡΩΠΙΑ' | 4 Δεκεμβρίου 2025, 16:28

    Το Υπουργείο φαίνεται να ξεχνά κάτι αυτονόητο: Οι ΕΠΟΠ που εξαιρούνται από τα ευεργετικά μέτρα είναι ακριβώς το προσωπικό που κρατά την πρώτη γραμμή ζωντανή. Δεν γίνεται: 👉 να τους θέλουμε στον Έβρο, στα νησιά, στα 24ωρα, στις ασκήσεις, στα μηχανήματα, στα φυλάκια, αλλά την ίδια στιγμή 👉 να τους λέμε ότι οι οικογένειές τους δεν δικαιούνται ίση προστασία επειδή “δεν έχουν μονιμοποιηθεί”. 👉 Οι ανάγκες των ΑμΕΑ δεν περιμένουν τη μονιμοποίηση. Και ο νομοθέτης οφείλει να θυμάται: ➡️ Δεν υπάρχουν “ημι-κανονικές” οικογένειες και “ημι-προστατευόμενα” άτομα με αναπηρία. Υπάρχουν μόνο πολίτες που δικαιούνται ίση φροντίδα — και στελέχη που ήδη δίνουν περισσότερα από όσα παίρνουν. Η εξαίρεση των μη μόνιμων ΕΠΟΠ από τα ευεργετικά μέτρα ΑμΕΑ δημιουργεί μια νέα κατηγορία στελεχών, η οποία: 👉 έχει λιγότερα δικαιώματα, 👉 λιγότερη προστασία, 👉 και περισσότερες υποχρεώσεις. Αυτό, νομικά και συνταγματικά, δεν μπορεί να σταθεί. Άρθρο 4: ισότητα απέναντι στον νόμο. Άρθρο 21: ειδική μέριμνα για ΑμΕΑ και οικογένειες. Άρθρο 25: κοινωνικό κράτος δικαίου. Η προστασία ενός ατόμου με 67% και άνω αναπηρία δεν μπορεί να εξαρτάται από το είδος σύμβασης του στρατιωτικού που το φροντίζει. Και η χώρα δεν μπορεί να ζητά από ένα στέλεχος να υπηρετεί 600 χιλιόμετρα μακριά από έναν άνθρωπο που εξαρτάται από αυτό. Κανένας δικαστής, κανένας νομοθέτης, κανένα σύστημα αξιών δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Πίσω από κάθε ΕΠΟΠ που εξαιρείται από την ΚΥΑ δεν υπάρχει “ένα στέλεχος”. Υπάρχει: ➡️ ένα παιδί που παλεύει με αυτισμό, ➡️ ένας γονιός με κινητική αναπηρία, ➡️ ένας άνθρωπος που χρειάζεται φροντίδα 24 ώρες το 24ωρο, ➡️ ζωή που δεν μπορεί να ανασταλεί “μέχρι να γίνεις μόνιμος”. 👉 Και υπάρχει κι ένας ΕΠΟΠ που κάνει περιπολίες νύχτα, που ζει σε σκοπιά με -5°C, που υπηρετεί σε νησιά με έναν γιατρό για 5.000 κατοίκους. Και αυτόν τον άνθρωπο, η Πολιτεία τον αντιμετωπίζει σαν να μην έχει οικογένεια. Αν αυτό δεν αλλάξει, δεν θα χαθεί μόνο προσωπικό — θα χαθεί η ανθρωπιά του Στρατού.