Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ' | 4 Δεκεμβρίου 2025, 21:20

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Με αφορμή το υπό συζήτηση νομοσχέδιο για τη σταδιοδρομία των στελεχών, θα ήθελα, με σεβασμό προς τη θεσμική διαδικασία και την πολιτική ηγεσία, να εκφράσω ορισμένες σοβαρές και τεκμηριωμένες ανησυχίες που απορρέουν από την πολυετή επιχειρησιακή μου εμπειρία ως απόφοιτος ΑΣΣΥ και ως μέλος πληρωμάτων αεροσκαφών των Ενόπλων Δυνάμεων. Η ένταξη των αποφοίτων ΑΣΣΥ στο ενιαίο σώμα μονίμων υπαξιωματικών, όπως προβλέπεται στο παρόν σχέδιο νόμου, δημιουργεί επιπτώσεις που εκτιμώ πως ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά τόσο την υπηρεσιακή εξέλιξη όσο και την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι απόφοιτοι ΑΣΣΥ εισέρχονται μέσω πανελλαδικών εξετάσεων, ολοκληρώνουν απαιτητικά προγράμματα σπουδών, αποκτούν υψηλού επιπέδου τεχνική και ακαδημαϊκή κατάρτιση και στη συνέχεια αναλαμβάνουν καθήκοντα αυξημένης ευθύνης. Η τοποθέτησή τους σε σχεδόν ίδιο πλαίσιο βαθμολογικής και οικονομικής εξέλιξης με προσωπικό διαφορετικής προέλευσης και εκπαιδευτικών απαιτήσεων δημιουργεί τον κίνδυνο αδικιών, περιορισμένης εξέλιξης και υποβάθμισης της βαρύτητας της εκπαίδευσής τους. Παράλληλα, η υφιστάμενη δυσαναλογία στους αριθμούς αξιωματικών και υπαξιωματικών δεν οφείλεται στους αποφοίτους ΑΣΣΥ, αλλά σε συστημικές παθογένειες. Οι κατώτεροι υπαξιωματικοί αποχωρούν πρόωρα λόγω χαμηλών αποδοχών, έλλειψης εκσυγχρονισμού των μέσων και διαδικασιών, υπέρμετρου φόρτου υπηρεσιών και ενός διαχρονικού αισθήματος απουσίας αξιοκρατίας και δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή, μεγάλος αριθμός αξιωματικών εξ ΑΣΕΙ αποχωρεί σε σχετικά νεαρή ηλικία επειδή η υψηλού επιπέδου εξειδίκευση που αποκτούν μέσα στο στράτευμα αμείβεται πολλαπλάσια στον ιδιωτικό τομέα. Αποτέλεσμα αυτών των δύο τάσεων είναι ότι το κύριο βάρος της λειτουργίας και της επιχειρησιακής ετοιμότητας πέφτει κυρίως στους υπαξιωματικούς και στους αξιωματικούς προερχόμενους από ΑΣΣΥ, οι οποίοι συχνά καλούνται να καλύψουν το έργο και των δύο προηγούμενων κατηγοριών. Σε κρίσιμους τομείς –όπως τα πληρώματα και οι Ιπτάμενοι Μηχανικοί μεταγωγικών αεροσκαφών, οι Ιπτάμενοι Μηχανικοί των P-3 Orion,οι εκπαιδευτές αέρος, οι εκπαιδευτές εξομοιωτών πτήσης και οι δοκιμαστές αεροσκαφών – οι απόφοιτοι ΑΣΣΥ αποτελούν πολλαπλασιαστή ισχύος που δύσκολα αντικαθίσταται. Στελέχη με περισσότερες από 3.000-4.000 ώρες πτήσης σε αποστολές υψηλής ευθύνης εξακολουθούν να κατατάσσονται θεσμικά απλώς ως “τεχνικοί”, χωρίς καμία ουσιαστική αναγνώριση του έργου τους. Το ίδιο ισχύει και για τα πληρώματα και τους χειριστές ελικοπτέρων του Στρατού Ξηράς που επίσης προέρχονται από ΑΣΣΥ. Πρόκειται για στελέχη με αυξημένη επιχειρησιακή ευθύνη, με καθημερινή εμπλοκή σε κρίσιμες αποστολές, με αποδεδειγμένη προσφορά δεκαετιών. Παρ’ όλα αυτά, ούτε στο ισχύον πλαίσιο ούτε στο παρόν νομοσχέδιο αναγνωρίζεται ως διακριτή ειδικότητα το έργο τους, ούτε αποτυπώνεται θεσμικά η συμβολή τους στην ασφάλεια πτήσεων και στην επιχειρησιακή ετοιμότητα του Στρατού Ξηράς. Η μη αναγνώριση αυτών των στελεχών δημιουργεί κίνδυνο απώλειας εμπειρίας και περαιτέρω αποδυνάμωσης κρίσιμων επιχειρησιακών τομέων. Η υποβάθμιση των ΑΣΣΥ, σε συνδυασμό με την απουσία οράματος για την εξέλιξη και διατήρηση των εξειδικευμένων αυτών στελεχών, ενδέχεται να αποδυναμώσει την επιχειρησιακή ικανότητα των Κλάδων. Η μείωση του κύρους και των προοπτικών μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε πτώση της ζήτησης για τις σχολές ΑΣΣΥ, κάτι που θα απειλήσει την ύπαρξη ενός θεσμού που επί δεκαετίες στήριξε την τεχνική και επιχειρησιακή ραχοκοκαλιά των Ενόπλων Δυνάμεων. Τέλος, είναι εξαιρετικά προβληματικό ότι ένα νομοσχέδιο που θα έπρεπε να ενισχύει και να επιβραβεύει όσους κρατούν την επιχειρησιακή λειτουργία ενεργή, δείχνει να δημιουργεί επιπλέον εμπόδια σε αυτούς που αποδεδειγμένα παραμένουν, υπηρετούν και προσφέρουν μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας τους. Πρόκειται για στελέχη με υψηλό επαγγελματισμό, πατριωτισμό, τεχνική επάρκεια και διαχρονική αφοσίωση στην αποστολή. Με αίσθημα ευθύνης και προσήλωσης στην υπηρεσία, καταθέτω αυτές τις σκέψεις με την ελπίδα ότι θα ληφθούν υπόψη στη διαμόρφωση του τελικού πλαισίου. Η χώρα έχει ανάγκη από επαγγελματίες υψηλής κατάρτισης και η Πολιτεία οφείλει να αναγνωρίζει, να στηρίζει και να επιβραβεύει όσους υπηρετούν με συνέπεια, αξιοπρέπεια και αφοσίωση.