Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΤΥΑ' | 4 Δεκεμβρίου 2025, 22:41

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Η εισαγωγή (άρθρα 1–3) μπορεί να χαρακτηριστεί ψευδής ή παραπλανητική, συγκρίνοντας τι ισχυρίζεται και τι πραγματικά προκύπτει από τις διατάξεις που περιγράφει. Τα προβλήματα δεν βρίσκονται στο λεξιλόγιο, αλλά στη μεθοδολογική ασυμφωνία ανάμεσα στις διακηρύξεις και στο περιεχόμενο. 1.ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Η εισαγωγή περιγράφει έναν «Χάρτη Μετάβασης» και «εκσυγχρονισμό», αλλά το αντικείμενο είναι κατά βάση γραφειοκρατικές μεταβολές στη βαθμολογία, στα συμβούλια κρίσεων, στη μισθολογική δομή και στη στρατολογία. Άρα ο τίτλος και το αφήγημα δεν συμβαδίζουν με το είδος των ρυθμίσεων. Το νομοσχέδιο δεν εισάγει νέα τεχνολογία, νέα δομή δυνάμεων, νέα δόγματα, νέες επιχειρησιακές δυνατότητες. Παρ’ όλα αυτά η εισαγωγή χρησιμοποιεί όρους που παραπέμπουν σε στρατηγική μεταρρύθμιση. • Αυτό θεωρείται παραπλανητικό γιατί παρουσιάζει τυπικές διοικητικές αλλαγές ως «μετάβαση σε νέα εποχή». 2. Άρθρο 1α «Ενίσχυση της αξιοκρατίας στη σταδιοδρομία» Το νομοσχέδιο όμως (στο Αντικείμενο) αναδιαμορφώνει τα Συμβούλια Κρίσεων χωρίς να διασφαλίζει μεγαλύτερη διαφάνεια, εξαρτά τις προαγωγές αποκλειστικά από κενές οργανικές θέσεις (ε’ Άρθρου 2), ― κάτι που μπορεί να περιορίσει την αξιοκρατία, όχι να την ενισχύσει, θεσπίζει νέες κατηγορίες και προελεύσεις που αυξάνουν τη πολυπλοκότητα. • Άρα η εισαγωγή μιλά για «βελτίωση», αλλά το περιεχόμενο δημιουργεί περισσότερη ιεραρχική ακαμψία, όχι αξιοκρατία. 3. Άρθρου 1β «Εισαγωγή νέων μισθολογικών ρυθμίσεων» Η διατύπωση είναι ουδέτερη ως όρος, αλλά παραπλανητική ως υπόσχεση, γιατί: δεν λέει ότι οι μισθολογικές αλλαγές είναι μικτές ή δυνητικά μη ωφέλιμες για όλες τις κατηγορίες, το Άρθρο 2 αναφέρει «αναδιάρθρωση» χωρίς διασφάλιση αύξησης αποδοχών, δημιουργούνται νέες μισθολογικές βαθμίδες που μπορεί να καθυστερούν τη μισθολογική εξέλιξη. • Η εισαγωγή αφήνει την εντύπωση βελτίωσης, ενώ το αντικείμενο δεν το εγγυάται. 4. Άρθρο 1γ «Εκσυγχρονισμός και ενοποίηση των ρυθμίσεων για την κατάσταση των στελεχών» Εδώ το πρόβλημα είναι η ασαφής χρήση του όρου “εκσυγχρονισμός”. Το περιεχόμενο του Άρθρου 2 δεν εισάγει σύγχρονες πρακτικές διοίκησης προσωπικού, δεν προβλέπει ψηφιοποίηση, διαφάνεια ή αξιολόγηση, αντίθετα ανακατατάσσει καταστάσεις (κύριες/πρόσθετες) χωρίς ουσιαστική λειτουργική αλλαγή. • Ο όρος «εκσυγχρονισμός» δημιουργεί εικόνα αναβάθμισης, αλλά η ουσία είναι τυπική ταξινόμηση. 5. Άρθρο 1δ «Αναβάθμιση λειτουργίας στρατιωτικών σχολών» Το Άρθρο 2 δεν περιγράφει: επενδύσεις, νέο πρόγραμμα σπουδών, ενίσχυση υποδομών, νέο προσωπικό. Περιγράφει: σύσταση ενός νέου διοικητικού οργάνου (ΔΙΔΑΕ), συνεργασία με ΑΕΙ στη μεταπτυχιακή εκπαίδευση. Αυτό είναι θεσμική αναδιάρθρωση – όχι λειτουργική αναβάθμιση. • Η εισαγωγή υπερβάλλει, δημιουργώντας εικόνα ουσιαστικής μεταρρύθμισης. 6. Άρθρο 1ε «Ολοκληρωμένη εκπαίδευση οπλιτών + πιστοποιημένη επιμόρφωση + κάλυψη κενών σε παραμεθόριες» Τα τρία αυτά δεν σχετίζονται μεταξύ τους. Η εισαγωγή τα παρουσιάζει ως ενιαίο σκοπό, ενώ στην πραγματικότητα: η εκπαίδευση οπλιτών είναι θέμα εκπαιδευτικού δόγματος, η πιστοποίηση αφορά πολιτικές δεξιότητες / αγορά εργασίας, η στελέχωση παραμεθορίου είναι θέμα επιχειρησιακών/υπηρεσιακών αναγκών. • Η σύνδεση τόσο ανόμοιων στόχων δημιουργεί παραπλανητική συνοχή. 7. Άρθρο 1στ «Αύξηση επιχειρησιακής ετοιμότητας εφέδρων» Το Άρθρο 2 μιλά για: «πλαίσιο μετεκπαίδευσης εφεδρείας» «θεσμό ενεργού εθελοντή εφέδρου» Αυτές είναι θεσμικές ρυθμίσεις, όχι εγγυημένη επιχειρησιακή αύξηση. • Η εισαγωγή παρουσιάζει επιθυμητό αποτέλεσμα ως δεδομένο, ενώ το αντικείμενο περιγράφει μόνο διοικητικές διαδικασίες. 8. Τα σημεία του Άρθρου 2 συνολικά δείχνουν ότι το νομοσχέδιο αφορά κυρίως: αλλαγές βαθμολογίου, μετατάξεις, μισθολόγιο, στρατολογία, τοποθετήσεις οπλιτών, δικαστικά / υγειονομικά θέματα. Αυτό δεν αποτελεί «χάρτη μετάβασης στη νέα εποχή» αλλά συλλογή ετερόκλητων ρυθμίσεων. • Η εισαγωγή δημιουργεί ψευδαίσθηση στρατηγικού σχεδίου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Η εισαγωγή είναι παραπλανητική για 3 βασικούς λόγους: 1. Χρησιμοποιεί όρους εκσυγχρονισμού και μετάβασης χωρίς το περιεχόμενο να το υποστηρίζει. Το νομοσχέδιο στην πράξη είναι διοικητική/γραφειοκρατική αναδιάταξη. 2. Παρουσιάζει ευνοϊκές συνέπειες (αξιοκρατία, ενίσχυση ετοιμότητας, αναβάθμιση εκπαίδευσης) ως δεδομένες, ενώ οι διατάξεις απλώς θεσπίζουν μηχανισμούς χωρίς εγγυημένα αποτελέσματα. 3. Συγκεντρώνει ανόμοιες και ασύνδετες ρυθμίσεις, παρουσιάζοντάς τες ως ενιαίο στρατηγικό σχέδιο.