• Σχόλιο του χρήστη 'ΣΤΕΛΕΧΟΣ' | 5 Δεκεμβρίου 2025, 08:19

    Η Εθνική Άμυνα καταρρέει όταν τιμωρεί αυτούς που σηκώνουν το βάρος της Η αποτελεσματικότητα ενός στρατεύματος δεν κρίνεται μόνο από εξοπλισμούς, αλλά πρωτίστως από το προσωπικό. Και δυστυχώς, το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο δημιουργεί: – πολλαπλές κατηγορίες στελεχών, – ανισότητα σε δικαιώματα, – αποκλεισμούς χωρίς λογική, – απώλεια κινήτρων, κανόνες που τιμωρούν όσους υπηρετούν στην πρώτη γραμμή, και τελικά – μια πραγματική απειλή για τη στελέχωση των Ενόπλων Δυνάμεων από το 2025 και μετά. Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα που να δικαιολογεί ότι οι μη μονιμοποιηθέντες ΕΠΟΠ (οι οποίοι υπηρετούν ακριβώς στα ίδια πόστα, με τις ίδιες απαιτήσεις και συχνότερα υπό πολύ δυσκολότερες συνθήκες), να εξαιρούνται: – από τα ευεργετικά μέτρα, – από ανθρωπιστικές μεταθέσεις, – από διευκολύνσεις επιμέλειας ΑμεΑ, – από οποιαδήποτε μορφή προστασίας προσωπικού. Όταν η πολιτεία εξαιρεί αυτούς που κουβαλούν το πιο δύσκολο βάρος, εξασθενεί η ίδια την άμυνα της χώρας. 2. Τα ευεργετικά μέτρα (ΚΥΑ 2025) θεσπίστηκαν για το προσωπικό. Όχι για “μερικούς”. Η ΚΥΑ 2025 εισάγει για πρώτη φορά τόσο σκληρό διαχωρισμό προσώπων ίδιου υπηρεσιακού έργου, δημιουργώντας: 👉 δύο κατηγορίες στρατιωτικών, 👉 με διαφορετικά δικαιώματα, 👉 με διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης απέναντι σε ίδια προβλήματα. Η εξαίρεση των μη μονιμοποιηθέντων ΕΠΟΠ: • δεν έχει καμία ανθρωπιστική λογική, • δεν έχει νομική νομιμοποίηση, • και θέτει την πολιτεία απέναντι στις διεθνείς της υποχρεώσεις (άρθρα 21, 25, 28 Συντάγματος – Σύμβαση ΟΗΕ για τα Άτομα με Αναπηρίες). Η κατάσταση αυτή: ➡️ είναι αντισυνταγματική, ➡️ είναι κοινωνικά απαράδεκτη, ➡️ είναι επιχειρησιακά επικίνδυνη, ➡️ και πρακτικά οδηγεί σε υποχρεωτικές παραιτήσεις στελεχών με οικογενειακά βάρη, γιατί δεν μπορούν να επιβιώσουν κοινωνικά. 3. Η διοικητική λογική της ΚΥΑ δημιουργεί κυριολεκτικά παράδοξο Σύμφωνα με το κείμενο της ΚΥΑ: «Για να δικαιούται κάποιος την εφαρμογή των ευεργετικών μέτρων, οφείλει να βρίσκεται σε περιοχή έως 30 χλμ. από τον τόπο επιμέλειας.» Αυτό δημιουργεί το εξής άτοπο: Για να εφαρμόσει κάποιος το μέτρο, πρέπει ήδη να έχει μετατεθεί εκεί. Αλλά για να μετατεθεί, πρέπει ήδη να εμπίπτει στο μέτρο. Δηλαδή: Η μετάθεση προϋποθέτει την εφαρμογή του μέτρου, και η εφαρμογή του μέτρου προϋποθέτει… τη μετάθεση. Αυτό είναι διοικητικά ανεφάρμοστο και οδηγεί σε: – σίγουρη απόρριψη αιτημάτων, – αδύνατο σημείο εφαρμογής, – αδιέξοδο στα στελέχη που έχουν πραγματική ανάγκη. Το Υπουργείο οφείλει άμεσα να εκδώσει ερμηνευτική εγκύκλιο που να αποσαφηνίζει: 1️⃣ Η μετάθεση προηγείται ώστε να καταστεί δυνατή η υπαγωγή στα ευεργετικά μέτρα. 2️⃣ Η επιμέλεια ΑμεΑ έχει απόλυτη προτεραιότητα. 3️⃣ Η διαδικασία πρέπει να είναι διοικητικά εφαρμόσιμη, όχι τυπικά σωστή αλλά πρακτικά αδύνατη. 4. Ο αποκλεισμός των μη μονιμοποιημένων ΕΠΟΠ από ευεργετικά μέτρα υπονομεύει την ίδια την επάνδρωση Το νομοσχέδιο – σε συνδυασμό με την ΚΥΑ – δημιουργεί το σοβαρότερο κίνδυνο: 🔥 Από το 2025–2030, οι ΕΔ θα μείνουν χωρίς ΕΠΟΠ. Όταν: 👉 αυξάνεις έτη για βαθμολογική εξέλιξη, 👉 δεν αναγνωρίζεις πτυχία, 👉 εξαιρείς προσωπικό με οικογενειακά βάρη, 👉 δεν βοηθάς όσους υπηρετούν στα νησιά & Έβρο, 👉 δεν προσφέρεις στήριξη πρώτης γραμμής, το αποτέλεσμα είναι μόνο ένα: ➡️ κανείς δεν θα δηλώνει ΕΠΟΠ. Και αυτοί που ήδη υπηρετούν θα οδηγηθούν σε: 👉 παραιτήσεις, 👉 μονόδρομους επιστροφής στην ενδοχώρα, 👉 εγκατάλειψη του στρατεύματος. ➡️ Αυτό αποτελεί κίνδυνο εθνικής ασφαλείας. Και είναι πρώτη φορά που αναφέρεται ξεκάθαρα στη δημόσια συζήτηση. 5. ΠΡΟΤΑΣΗ – Άμεση, εφαρμόσιμη και χωρίς δημοσιονομική επιβάρυνση Α. Κατάργηση της εξαίρεσης των μη μόνιμων ΕΠΟΠ από τα ευεργετικά μέτρα. Η επιμέλεια ΑμεΑ και η μονογονεϊκότητα είναι κοινωνικά – όχι μισθολογικά – κριτήρια. Β. Αυτόματη μετάθεση για ανθρωπιστικούς λόγους με άμεση απομάκρυνση από παραμεθόριο όταν υπάρχει: • επιμέλεια ΑμεΑ, • επιμέλεια ανιηλίκου με διάγνωση σοβαρής πάθησης, • μονογονεϊκή οικογένεια, • προστασία ΑμεΑ συγγενούς α’ βαθμού. Γ. Καθιέρωση ενιαίου δικαιώματος σε όλα τα στελέχη ανεξαρτήτως μονιμότητας.