Αρχική Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή (Σταδιοδρομία και εξέλιξη Αξιωματικών, Υπαξιωματικών και Επαγγελματιών Οπλιτών των Ενόπλων Δυνάμεων...ΜΕΡΟΣ ΙΕ΄ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑΣχόλιο του χρήστη xaralabos | 5 Δεκεμβρίου 2025, 08:45
  • Σχόλιο του χρήστη 'xaralabos' | 5 Δεκεμβρίου 2025, 08:45

    Η νομοθετική πρόβλεψη που υποχρεώνει στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων, τα οποία αποχωρούν λόγω δυσμενούς κρίσης ή λόγω υποβολής ειδικής έκθεσης αποστρατείας, να καταβάλουν αποζημίωση υπέρ του Δημοσίου, δεν είναι απλώς άδικη. Είναι εξευτελιστική. Είναι ένα μέτρο που προσβάλλει ευθέως την αξιοπρέπεια όσων υπηρέτησαν τη χώρα και λειτουργεί σαν οικονομική εκδίκηση εναντίον όσων έτυχε —ή «φροντίστηκε»— να κριθούν δυσμενώς. Το καταγγέλλουμε ευθέως: Η διάταξη αυτή δεν έχει θέση σε ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου. Τι προβλέπει το νομοθέτημα; Με βάση το απόσπασμα του άρθρου 21 και τις συναφείς διατάξεις, όποιος αποχωρεί λόγω δυσμενούς κρίσης: πληρώνει στο Δημόσιο αποζημίωση, η οποία υπολογίζεται επί των καθαρών αποδοχών του βαθμού του, σαν να χρωστάει επειδή… κρίθηκε από μια υπηρεσιακή επιτροπή. Δηλαδή, ένας άνθρωπος που υπηρέτησε 15, 20 ή 25 χρόνια, που στερήθηκε οικογένεια, ασφάλεια, ωράρια και υγεία, επειδή κάποια στιγμή κρίνεται δυσμενώς —δίκαια ή άδικα— καλείται να πληρώσει για να φύγει. Αν αυτό δεν αποτελεί θεσμική κακοποίηση, τότε τι είναι; Νομικός παραλογισμός και κοινωνική πρόκληση Καμία αρχή του Διοικητικού Δικαίου δεν επιτρέπει να επιβάλλεται οικονομικό βάρος σε κάποιον για μια πράξη της ίδιας της διοίκησης. Και όμως εδώ συμβαίνει το εξής παράλογο: 👉 Η υπηρεσία αποφασίζει ότι ένα στέλεχος «κρίνεται δυσμενώς». 👉 Το στέλεχος αποχωρεί. 👉 Και τελικά… πληρώνει επειδή η υπηρεσία το έκρινε δυσμενώς! Πρόκειται για αντίστροφη λογική. Μια στρέβλωση που καταρρακώνει την αρχή της χρηστής διοίκησης και την ίδια την έννοια της δικαιοσύνης. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Σύνταγμα (άρθρο 4 περί ισότητας και άρθρο 25 περί αναλογικότητας) δεν επιτρέπει κυρώσεις χωρίς εύλογη αιτιολόγηση, ούτε οικονομική επιβάρυνση που δεν έχει απολύτως τεκμηριωμένο δημόσιο συμφέρον. Εδώ δεν υπάρχει απολύτως τίποτα τέτοιο. Υπάρχει μόνο ένα μέτρο που μοιάζει σχεδιασμένο για να τιμωρεί, όχι για να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Η διάταξη δημιουργεί φόβο, όχι αξιοκρατία Όταν η αποχώρηση συνοδεύεται από οικονομικό κόστος: ενισχύεται η τρομοκρατία των κρίσεων, μειώνεται η εμπιστοσύνη στο σύστημα αξιολόγησης, φιμώνονται όσοι θέλουν να υπερασπιστούν την αξιοπρέπειά τους, ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για καταχρηστικές πρακτικές. Αντί το κράτος να προστατεύει αυτούς που υπηρέτησαν, τους βάζει και έναν λογαριασμό φεύγοντας. Είναι διάταξη-ντροπή και πρέπει να καταργηθεί άμεσα Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα, ούτε επιχειρησιακό ούτε οικονομικό, που να δικαιολογεί μια τέτοια πρόβλεψη. Υπάρχει μόνο η πραγματικότητα: μια τιμωρητική, εκδικητική, αντιανθρώπινη διάταξη που προσβάλλει το στράτευμα και τους ανθρώπους του. Η Πολιτεία οφείλει: να την αποσύρει χωρίς καθυστέρηση, να αποκαταστήσει την ισότητα και τη δικαιοσύνη, και να σεβαστεί τα στελέχη που κρατούν όρθιες τις Ένοπλες Δυνάμεις. Το προσωπικό δεν είναι αριθμοί. Δεν είναι αναλώσιμο. Και σίγουρα δεν πρέπει να επιβαρύνεται οικονομικά, επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι «έτσι πρέπει»