Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αθανασιος' | 5 Δεκεμβρίου 2025, 08:05

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ (άρθρα 92-112) Άρθρο 101 Ειδικές καταστάσεις Άρθρο 111 Μεταβατικές διατάξεις Μέρους Ζ΄ Το νέο νομοσχέδιο δημιουργεί δυσμενές καθεστώς για τους ασθενείς στρατιωτικούς. Οι Ειδικές Καταστάσεις δηλαδή η Υπηρεσία Ξηράς, Ελαφρά Υπηρεσία, και η Υπηρεσία Γραφείου ποτέ δεν αποτέλεσαν προνόμιο. Ήταν η στοιχειώδης δικλείδα προστασίας για στρατιωτικούς που τραυματίστηκαν, αρρώστησαν ή απέκτησαν μόνιμες παθήσεις υπηρετώντας τη χώρα. Το νέο Σχέδιο Νόμου, όμως, μετατρέπει αυτό το προστατευτικό πλαίσιο σε δυσμενές καθεστώς, ανοίγοντας τον δρόμο σε κάτι που μοιάζει με διοικητική εκκαθάριση. Οριστικές υγειονομικές κρίσεις που “ξανανοίγουν” – Συνταγματική εκτροπή Η οριστική κρίση παύει να είναι οριστική , ένα νομοθετικό άλμα στο κενό της αντισυνταγματικότητας. Οι υγειονομικές κρίσεις που δημοσιεύονται σε ΦΕΚ είναι ατομικές διοικητικές πράξεις που παράγουν δικαιώματα. Δεν είναι “εισήγηση”, ούτε “προσωρινή διάταξη”. Με βάση τις συνταγματικές αρχές: δεν ανακαλούνται αναδρομικά, δεν τροποποιούνται επειδή αλλάζει ο νόμος, δεν επαναξιολογούνται χωρίς νέο ιατρικό δεδομένο. Το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο δεν περιλαμβάνει ρήτρα αναδρομικής ισχύος, άρα η μαζική επανεξέταση παραβιάζει την αρχή της ασφάλειας δικαίου και το άρθρο 77 του Συντάγματος. Και όμως, επιχειρείται ακριβώς αυτό: Όσοι έχουν ήδη κριθεί «μόνιμα» σε ειδική κατάσταση θα περάσουν ξανά από επιτροπή και θα ξαναπερνούν ανά τρία χρόνια. Πρόκειται για μια θεσμική οπισθοδρόμηση που μετατρέπει τις οριστικές κρίσεις σε προσωρινές ετικέτες. Επανάκριση Στελεχών Ειδικών Καταστάσεων ανά τρία χρόνια. Το νομοσχέδιο, επιβάλλοντας επανάκριση ανά τριετία ακόμη και σε μόνιμες παθήσεις, παραβιάζει ευθέως: την αρχή μη αναδρομικότητας, την ασφάλεια δικαίου, τη δικαιολογημένη εμπιστοσύνη των στελεχών. Δεν υπάρχει ούτε ιατρικός λόγος ούτε νέο δεδομένο για να ξανακριθεί κάποιος που έχει μόνιμη πάθηση. Υπάρχει μόνο ένας νέος διοικητικός σχεδιασμός που ανοίγει την πόρτα σε διοικητική αποψίλωση. Αυτεπάγγελτη παραπομπή – Το πιο επικίνδυνο εργαλείο διοικητικής πίεσης Η δυνατότητα της Υπηρεσίας να παραπέμπει στελέχη σε νέα κρίση χωρίς αίτημα, χωρίς νέο ιατρικό στοιχείο, χωρίς αιτιολογία, δημιουργεί ένα περιβάλλον διαρκούς ανασφάλειας. Η αυτεπάγγελτη παραπομπή δεν εξυπηρετεί την υγεία. Εξυπηρετεί έναν διοικητικό σκοπό: να “εξορθολογιστεί” το προσωπικό με υγειονομικό πρόσχημα. Πρόκειται για μηχανισμό σιωπηλής απομάκρυνσης. Οι “υπηρεσιακές ανάγκες” στη σωματική ικανότητα – Η υγεία γίνεται εργαλείο στελέχωσης Η εισαγωγή της φράσης «συνεκτιμήσει τις υπηρεσιακές ανάγκες» μέσα στη διαδικασία υγειονομικής κρίσης είναι το πιο επικίνδυνο σημείο του νομοσχεδίου. Επιτρέπει η σωματική ικανότητα να διαμορφώνεται όχι βάσει υγείας, αλλά βάσει αναγκών προσωπικού. Με απλά λόγια: δεν θα κρινόμαστε από το σώμα μας, αλλά από τα κενά της μονάδας μας. Αυτό δεν είναι ιατρική κρίση. Είναι διοικητική μηχανική. Κατάργηση Φρουράς Επιθυμίας – Αποστέρηση προστασίας από τους πιο αδύναμους Η φρουρά επιθυμίας ήταν ο μόνος θεσμός που προστάτευε στελέχη με σοβαρές, χρόνιες ή ανίατες παθήσεις, διασφαλίζοντας πρόσβαση: σε γιατρούς, σε θεραπείες, σε οικογενειακή φροντίδα. Με την κατάργηση των διατάξεων του ν.δ. 1400/1973, το άρθρο 15 του ν. 3257/2004 μένει τυπικά ζωντανό αλλά ουσιαστικά ανενεργό. Το αποτέλεσμα είναι νομικό κενό: οι ασθενείς μένουν εκτεθειμένοι, με τις μεταθέσεις να μετατρέπονται σε εργαλείο πίεσης. Το άρθρο 101: ένα πλαίσιο που δεν προστατεύει – αντίθετα, παράγει φόβο Το νομοσχέδιο δεν προβλέπει: μηχανισμό ένστασης, απαγόρευση επιβαρυντικών καθηκόντων, κριτήρια αξιοποίησης, προστασία για μη αναστρέψιμες παθήσεις, εξατομικευμένη ιατρική αντιμετώπιση. Στη θέση της προστασίας εισάγεται ένας θολός μηχανισμός, που μπορεί να λειτουργήσει αυθαίρετα και άνισα. Ποιος θα καταταγεί; Ποιος θα δώσει τα μέγιστα; Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι υπαρξιακό: Πώς θα μπει νέος στις Ένοπλες Δυνάμεις, όταν ξέρει ότι μια ασθένεια μπορεί να σημάνει επαναλαμβανόμενες κρίσεις και πιθανή απομάκρυνση; Και ακόμη πιο ουσιαστικό: Πώς θα δώσει ένας άνθρωπος τον καλύτερο εαυτό του, όταν ξέρει ότι το κράτος μπορεί να τον εγκαταλείψει μόλις λυγίσει; Η αυτοθυσία δεν χτίζεται σε φόβο. Η αφοσίωση δεν χτίζεται σε αβεβαιότητα. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται σε “τριετή προθεσμία αξιολόγησης”. ΤΕΛΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ – Τι πρέπει να αποσυρθεί, τι πρέπει να διορθωθεί Στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι πολιτικό. Είναι ηθικό και συνταγματικό. Ζητείται: 1. Η πλήρης απαλοιφή των διατάξεων που καθιστούν την υγεία διοικητικό εργαλείο της φράσης «συνεκτιμώντας τις υπηρεσιακές ανάγκες» από το άρθρο 101 παρ. 8β, της φράσης «ή αυτεπάγγελτα…» από το άρθρο 101 παρ. 6ε και της παρ. 3 του άρθρου 111 2. Η κατάργηση της υποχρεωτικής επανάκρισης στελεχών που έχουν ήδη κριθεί οριστικά με ΦΕΚ Διότι παραβιάζει την οριστικότητα, το άρθρο 77 Σ και την εξατομικευμένη κρίση του άρθρου 23ε’ ν. 3883/2010. 3. Η αποκατάσταση της νομιμότητας του άρθρου 15 ν. 3257/2004 Με αντικατάσταση της παραπομπής στα άρθρα 14–16 του ν.δ. 1400/1973 και αναφορά στο νέο άρθρο 101. 4. Η ρητή διασφάλιση της Φρουράς Επιθυμίας Ως προστατευτικού θεσμού για στελέχη με μόνιμες παθήσεις, χωρίς δυνατότητα καταστρατήγησης από μεταθέσεις. 5. Η διασφάλιση ότι καμία υγειονομική κρίση δεν θα βασίζεται σε υπηρεσιακές ανάγκες ή οργανωτικές σκοπιμότητες Η ιατρική κρίση πρέπει να παραμείνει ιατρική. Η υπηρεσία δεν μπορεί να “ανασχεδιάζει” την υγεία. Αν αυτό το πλαίσιο δεν αλλάξει, οι Ειδικές Καταστάσεις παύουν να είναι προστασία. Γίνονται μηχανισμός απομάκρυνσης. Και ένα στράτευμα που διώχνει τους ασθενείς του, αργά ή γρήγορα, θα χάσει και τους υγιείς.