Αρχική Mέτρα αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης και ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, μισθολογικές και φορολογικές διατάξεις, ρυθμίσεις για τον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών...ΜΕΡΟΣ Γ΄ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΕΙΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΛΑΔΟΥ ΠΕ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΑΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ, ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΜΕΛΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ (Άρθρα 49-56) Σχόλιο του χρήστη Νίκος | 5 Ιουνίου 2026, 10:04
  • Σχόλιο του χρήστη 'Νίκος' | 5 Ιουνίου 2026, 10:04

    Η προτεινόμενη ρύθμιση διατηρεί ανέπαφες τις σοβαρές στρεβλώσεις που χαρακτηρίζουν τον τρόπο υπολογισμού της προσωπικής διαφοράς, χάνοντας ακόμη μία ευκαιρία για μια ουσιαστική και συνολική αντιμετώπιση του ζητήματος. Παρά την επέκταση του δικαιώματος σε νέες κατηγορίες υπαλλήλων, δεν προβλέπεται καμία παρέμβαση για τη διόρθωση ενός συστήματος που εξακολουθεί να παράγει αποτελέσματα τα οποία δύσκολα μπορούν να δικαιολογηθούν με όρους αξιοκρατίας και ίσης μεταχείρισης. Στην πράξη, το ύψος της προσωπικής διαφοράς εξακολουθεί να μην αντανακλά την επιστημονική κατάρτιση, τα τυπικά προσόντα, την αναγνωρισμένη προϋπηρεσία ή τη συνολική επαγγελματική διαδρομή του κάθε υπαλλήλου. Ως αποτέλεσμα, εργαζόμενοι με αυξημένα προσόντα και σημαντική επαγγελματική εμπειρία καταλήγουν σε πολλές περιπτώσεις να λαμβάνουν ελάχιστες ή ακόμη και σχεδόν μηδενικές προσωπικές διαφορές, γεγονός που αναδεικνύει τις εγγενείς αδυναμίες του υφιστάμενου τρόπου υπολογισμού. Η διατήρηση αυτών των στρεβλώσεων έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη διακηρυγμένη στόχευση της κυβέρνησης για αξιοκρατία, αριστεία και αναβάθμιση της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν είναι δυνατόν από τη μία πλευρά να προβάλλεται η ανάγκη προσέλκυσης και διατήρησης εργαζομένων με υψηλά προσόντα και από την άλλη να διατηρείται ένα μισθολογικό σύστημα που αδυνατεί να αποτυπώσει στοιχειωδώς την αξία αυτών των προσόντων στις αποδοχές τους. Παράλληλα, ο υφιστάμενος τρόπος υπολογισμού της προσωπικής διαφοράς λειτουργεί και ως μηχανισμός κατακερματισμού των εργαζομένων. Δημιουργεί διαρκώς διαφορετικές κατηγορίες υπαλλήλων με διαφορετικά επίπεδα προσωπικής διαφοράς και διαφορετικά συμφέροντα, ακόμη και όταν υπηρετούν στους ίδιους φορείς και υπόκεινται στις ίδιες υποχρεώσεις. Με τον τρόπο αυτό παγιώνεται μια λογική «διαίρει και βασίλευε», η οποία συντηρεί τεχνητούς διαχωρισμούς μεταξύ εργαζομένων που εκτελούν την ίδια εργασία και μετατρέπει τη μισθολογική πολιτική σε διαχείριση επιμέρους ομάδων αντί σε εργαλείο αποκατάστασης της μισθολογικής δικαιοσύνης.