Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΡ' | 9 Ιουνίου 2026, 20:31

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Άρθρο 53 – Επέκταση εφαρμογής του άρθρου 64 ν. 5042/2023 περί προσωπικής διαφοράς Η προτεινόμενη ρύθμιση κινείται μερικώς προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς επεκτείνει την εφαρμογή του άρθρου 64 του ν. 5042/2023 και στο προσωπικό που έχει διοριστεί ή μεταταχθεί από 1.4.2023 και εφεξής. Ωστόσο, το άρθρο 53, όπως προτείνεται, διατηρεί και αναπαράγει σοβαρές μισθολογικές ανισότητες. Πρώτον, το πλαφόν των 300 ευρώ δεν προκύπτει από κάποιο σαφές, αντικειμενικό και ελέγξιμο κριτήριο. Αντιθέτως, εισάγει έναν οριζόντιο «κόφτη» χωρίς να τεκμηριώνεται γιατί το συγκεκριμένο ποσό είναι το ορθό, εύλογο και αναλογικό. Εφόσον η προσωπική διαφορά χορηγείται κατ’ αναλογία του άρθρου 64 του ν. 5042/2023, ο υπολογισμός της θα έπρεπε να ακολουθεί πλήρως τη λογική της διάταξης, χωρίς πρόσθετο αυθαίρετο περιορισμό. Διαφορετικά, δημιουργείται νέα άνιση μεταχείριση ακόμη και μεταξύ υπαλλήλων που ανήκουν στην ίδια κατηγορία και υπάγονται στο ίδιο κανονιστικό πλαίσιο. Δεύτερον, το ύψος της αμοιβής και κάθε μισθολογική διαφοροποίηση οφείλουν να στηρίζονται σε αντικειμενικά κριτήρια που συνδέονται με την ίδια την εργασία, όπως τα καθήκοντα, οι ευθύνες, οι δεξιότητες και οι συνθήκες άσκησής της. Η ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης και η οργανική υπαγωγή σε συγκεκριμένη υπηρεσία δεν αρκούν από μόνες τους για να δικαιολογήσουν σταθερές μισθολογικές αποκλίσεις. Το ίδιο ισχύει και για το πλαφόν των 300 ευρώ, το οποίο δεν συνδέεται με κανένα τέτοιο ουσιαστικό κριτήριο. Για τον λόγο αυτό, οι εν λόγω ρυθμίσεις έρχονται σε ευθεία αντίθεση τόσο με το άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει την ίση αμοιβή για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας, όσο και με τις γενικές αρχές της ίσης μεταχείρισης και της αναλογικότητας. Τρίτον, η προτεινόμενη ρύθμιση δεν περιλαμβάνει το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Τεχνητής Νοημοσύνης στο σύνολό του, με αποτέλεσμα να εξακολουθούν να υπάρχουν υπάλληλοι του ίδιου Υπουργείου που, ενώ διαθέτουν αντίστοιχα προσόντα και συμβάλλουν στον ίδιο στρατηγικό κυβερνητικό στόχο, δηλαδή τον ψηφιακό μετασχηματισμό και την οικονομική ανάταξη της χώρας, θα συνεχίσουν να αμείβονται λιγότερο αποκλειστικά λόγω της υπηρεσιακής τους τοποθέτησης. Αυτό δεν είναι θεσμικά ορθό ούτε διοικητικά λογικό. Η ανάγκη συμπερίληψης όλων των υπαλλήλων του Υπουργείου είναι ακόμη πιο προφανής αν ληφθεί υπόψη ότι το Υπουργείο επιτελεί ενιαία κρίσιμη αποστολή και ότι το μισθολογικό κόστος του προσωπικού του αποτελεί πολύ μικρό ποσοστό του συνολικού του προϋπολογισμού. Συνεπώς, η επίκληση δημοσιονομικών περιορισμών δεν αρκεί, ιδίως όταν η προτεινόμενη ρύθμιση θεραπεύει μόνο μέρος της ανισότητας και παγιώνει το υπόλοιπο.