Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Κωνσταντίνα Τ' | 10 Ιουνίου 2026, 11:42

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Σχόλιο για το άρθρο 53 : Επισημαίνεται θετικά το γεγονός ότι αναγνωρίζεται η ανάγκη επέκτασης της προσωπικής διαφοράς. Ωστόσο, προτείνεται: α. πλήρης απαλοιφή του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 53 που ορίζει ότι: «Το ύψος της προσωπικής διαφοράς που υπολογίζεται κατ’ εφαρμογή του πρώτου εδαφίου δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως.» β. αντικατάσταση της φράσης του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 1 του άρθρου 53 «…στο προσωπικό που έχει διοριστεί ή μεταταχθεί» από τη φράση «στο προσωπικό που υπηρετεί» γ. αναδρομικότητα καθώς η ρύθμιση πλαφόν 300 ευρώ στην προσωπική διαφορά: α. αντιφάσκει με τον σκοπό του νομοσχεδίου. Ενώ το άρθρο 47 επικαλείται την άρση των υφιστάμενων ανισοτήτων στις αποδοχές και τη μισθολογική εξέλιξη, το άρθρο 53 διατηρεί ουσιαστικά τις ίδιες ανισότητες μέσω του πλαφόν β. δεν αίρει τις μισθολογικές ανισότητες αλλά τις αναπαράγει. Η επέκταση της προσωπικής διαφοράς συνοδεύεται από έναν περιορισμό που διατηρεί σημαντικές αποκλίσεις στις αποδοχές υπαλλήλων που τελούν υπό τις ίδιες υπηρεσιακές συνθήκες γ. υπονομεύει την εσωτερική συνοχή των υπηρεσιών. Η συνύπαρξη υπαλλήλων με ίδιες αρμοδιότητες αλλά διαφορετικές αποδοχές δημιουργεί αίσθημα αδικίας, μειώνει το ηθικό και επιβαρύνει το εργασιακό κλίμα δ. αποτελεί επιπρόσθετο μηχανισμό ελέγχου δαπάνης στον αντίστοιχα εφαρμοζόμενο του άρθρου 206 του ν. 5193/2025 ενώ παράλληλα δημιουργεί συνθήκη ακόμα δυσμενέστερης μεταχείρισης των νεότερων υπαλλήλων ε. λειτουργεί αποτρεπτικά για την προσέλκυση και διατήρηση εξειδικευμένου προσωπικού. Η προοπτική μόνιμα χαμηλότερων αποδοχών, καθιστά λιγότερο ελκυστική την υπηρεσία. στ. έρχεται σε αντίθεση με την αρχή της ίσης μεταχείρισης και εγείρονται ζητήματα συμβατότητας με τα άρθρα 4 παρ. 1 και 22 παρ. 1 του Συντάγματος, Η διαφορετική μισθολογική αντιμετώπιση βασίζεται αποκλειστικά σε χρονικό κριτήριο καθώς υπάλληλοι που βρίσκονται υπό τις ίδιες πραγματικές και νομικές συνθήκες αντιμετωπίζονται διαφορετικά. ζ. συνιστά σαφή ανακολουθία έναντι των προηγούμενων νομοθετικών ρυθμίσεων (ν. 4569/2018, ν. 4635/2019, ν. 5042/2023 και ν. 5043/2023) για τον επιλεγμένο μηχανισμό άρσης μισθολογικών ανισοτήτων, οι οποίες δεν προέβλεπαν ανώτατο όριο. Συμπερασματικά, η κατάργηση του συγκεκριμένου περιορισμού αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την ουσιαστική αποκατάσταση της μισθολογικής ισότητας, την εφαρμογή ενιαίων κανόνων για όλους τους υπαλλήλους και την επίτευξη του ίδιου του σκοπού του νομοσχεδίου περί άρσης των υφιστάμενων ανισοτήτων.