Αρχική Mέτρα αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης και ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, μισθολογικές και φορολογικές διατάξεις, ρυθμίσεις για τον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών...ΜΕΡΟΣ Γ΄ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΑΥΞΗΣΕΙΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΛΑΔΟΥ ΠΕ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΑΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ, ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΜΕΛΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ (Άρθρα 49-56) Σχόλιο του χρήστη Μαρία Π. | 10 Ιουνίου 2026, 13:38
  • Σχόλιο του χρήστη 'Μαρία Π.' | 10 Ιουνίου 2026, 13:38

    Με αφορμή τις προτεινόμενες διατάξεις (όπως το Άρθρο 53 του υπό διαβούλευση σχεδίου νόμου), τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα αναφορικά με τη διατήρηση της φιλοσοφίας του Ενιαίου Μισθολογίου στο Δημόσιο, τον σεβασμό των συνταγματικών αρχών και την κατάφωρη αδικία εις βάρος των υπαλλήλων που διορίζονται τα τελευταία έτη. Η επιλεκτική επέκταση της προσωπικής διαφοράς (έως 300€) αποκλειστικά για νεοεισερχόμενους υπαλλήλους συγκεκριμένων φορέων (π.χ. ΑΑΔΕ, Υπουργείο Οικονομικών), σε συνδυασμό με το υφιστάμενο πλαίσιο αναγνώρισης της προϋπηρεσίας, δημιουργεί ένα καθεστώς πολλαπλών ταχυτήτων και ακραίων μισθολογικών ανισοτήτων: 1. Παραβίαση της Συνταγματικής Αρχής της Ισότητας (Άρθρο 4, Παρ. 1 του Συντάγματος): Υπάλληλοι με τα ίδια ακριβώς τυπικά προσόντα (ΠΕ/ΤΕ), που προσλήφθηκαν την ίδια χρονική περίοδο (μετά το 2023) και ασκούν παρεμφερή καθήκοντα, αμείβονται με τελείως διαφορετικούς όρους. Η εργασία με την ίδια βαρύτητα πρέπει να αμείβεται εξίσου, ανεξάρτητα από τον φορέα διορισμού (π.χ. ΑΑΔΕ έναντι ΕΟΠΥΥ, ΝΠΔΔ ή άλλων Υπουργείων). 2. Άνιση μεταχείριση και «τιμωρία» της προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα: Το υφιστάμενο μισθολογικό καθεστώς αναγνωρίζει την προϋπηρεσία του δημόσιου τομέα για τη μισθολογική εξέλιξη των υπαλλήλων, αλλά αποκλείει πλήρως τη μισθολογική αναγνώριση της προϋπηρεσίας από τον ιδιωτικό τομέα [1]. Ένας νέος υπάλληλος που εισέρχεται στο Δημόσιο με πολυετή, αποδεδειγμένη και πολύτιμη εμπειρία από την αγορά εργασίας, υποχρεούται να ξεκινήσει από τον εισαγωγικό βασικό μισθό (ΜΚ 1). Η εμπειρία του αξιοποιείται μόνο «στα χαρτιά» για τη βαθμολογική του εξέλιξη, απαξιώνοντας πλήρως την οικονομική της αξία. 3. Η συνδυαστική αδικία για τους νέους υπαλλήλους: Το αποτέλεσμα είναι διπλά άδικο. Οι νέοι υπάλληλοι εκτός προνομιακών φορέων (όπως στον ΕΟΠΥΥ ή στα νοσοκομεία) στερούνται τόσο την προσωπική διαφορά [1], όσο και τη μισθολογική αποτίμηση των ετών που εργάστηκαν στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δημιουργεί υπαλλήλους «δεύτερης και τρίτης κατηγορίας» μέσα στο ίδιο κράτος. 4. Υποβάθμιση Φορέων και Ακύρωση της Κινητικότητας: Φορείς με τεράστιο κοινωνικό έργο και όγκο εργασίας καθίστανται μισθολογικά μη ελκυστικοί. Το Σύστημα Κινητικότητας ακυρώνεται στην πράξη, καθώς κανείς υπάλληλος δεν επιθυμεί να μεταταχθεί σε φορείς που δεν προσφέρουν προσωπική διαφορά ή μισθολογικά κίνητρα. ΕΡΩΤΑΤΑΙ ΤΟ ΑΡΜΟΔΙΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ: • Με ποιο δημοσιονομικό και αξιοκρατικό κριτήριο δικαιολογείται η μισθολογική ανισότητα μεταξύ νέων υπαλλήλων του ίδιου κράτους; • Γιατί συνεχίζεται η αναχρονιστική διάκριση εις βάρος του ιδιωτικού τομέα, τη στιγμή που το κράτος επιζητά στελέχη με υψηλή εξειδίκευση από την αγορά εργασίας; • Προτίθεται η κυβέρνηση να αποκαταστήσει το αίσθημα δικαίου, προχωρώντας α) στην οριζόντια επέκταση της μισθολογικής διόρθωσης/προσωπικής διαφοράς σε όλους τους φορείς και β) στην πλήρη μισθολογική αναγνώριση της προϋπηρεσίας του ιδιωτικού τομέα στο Ενιαίο Μισθολόγιο;