Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αρετή Κ.' | 10 Ιουνίου 2026, 15:35

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Εκφράζω την πλήρη και κατηγορηματική μου αντίθεση στο Άρθρο 56. Η προτεινόμενη ρύθμιση οδηγεί σε προκλητικές αυξήσεις, ανεβάζοντας τις μηνιαίες αποδοχές 112 Αρχιερέων από περίπου €2.400 στα €4.670 μικτά, την ώρα που ο κατώτατος μισθός του Έλληνα και της Ελληνίδας εργαζόμενων βρίσκεται στα €920. Παρά το γεγονός ότι προβάλλεται η παράλληλη κατάργηση των επιδομάτων, τα ποσά αυτά είναι παντελώς ασήμαντα και λειτουργούν ως επικοινωνιακό πρόσχημα μπροστά στις θηριώδεις αυξήσεις που θεσπίζονται. Συγκεκριμένα, τα επιδόματα που καταργούνται αφορούν μόλις €100 τον μήνα για τον Αρχιεπίσκοπο, €50 για τους Μητροπολίτες και ελάχιστα ευρώ για τους Τιτουλάριους/Βοηθούς Επισκόπους, εξοικονομώντας για το κράτος το μηδαμινό ποσό των περίπου €60.000 ετησίως συνολικά. Κάνοντας τη «σούμα» της ρύθμισης, το δημοσιονομικό αποτέλεσμα είναι: • Σώζονται €60.000 τον χρόνο από τα καταργημένα επιδόματα. • Δαπανόνται επιπλέον πάνω από €2.730.000 τον χρόνο για να καλυφθούν οι νέοι μισθοί. • Επομένως, η καθαρή ελάχιστη αύξηση των δημοσίων δαπανών ανέρχεται σε περίπου €2,67 εκατομμύρια ετησίως. Σε βάθος δεκαετίας, η σπατάλη αυτή αγγίζει τουλάχιστον τα €26,7 εκατομμύρια. Σε μια περίοδο ενεργειακής κρίσης και παρατεταμένης οικονομικής πίεσης, για τις ηλικίες 35-55 ετών, που αποτελούν το πραγματικό γρανάζι της οικονομίας, για τους συνταξιούχους των οποίων οι συντάξεις παραμένουν καθηλωμένες, για τους αγρότες που παλεύουν με το τεράστιο κόστος παραγωγής, η διάθεση εκατομμυρίων ευρώ σε μια ομάδα λειτουργών με πλήρως καλυμμένα έξοδα διαβίωσης (στέγαση, σίτιση, μετακίνηση) στερείται κοινωνικής και ηθικής νομιμοποίησης. Αυτά τα εκατομμύρια οφείλουν να διατεθούν σε κλάδους που επωμίζονται το βάρος της υπερφορολόγησης χωρίς καμία ουσιαστική κρατική πριμοδότηση ή ακόμα καλύτερα σε πραγματικές, επείγουσες κοινωνικές ανάγκες: στην ανέγερση και ανακαίνιση Δημόσιων Σχολείων στην επαρχία, στη στελέχωση Κέντρων Υγείας και στην ενίσχυση των δημόσιων δομών φροντίδας ηλικιωμένων. Επιπλέον, η σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη αποδεικνύει ότι η Ελλάδα αποτελεί αρνητική εξαίρεση και όχι πρότυπο. Στη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών κρατών, το κράτος δεν μισθοδοτεί τους κληρικούς από τον κρατικό κορβανά, αλλά οι μισθοί τους καλύπτονται από ειδικούς φόρους των πιστών ή από την ίδια την Εκκλησία. Ακόμα και στις ελάχιστες χώρες όπου το κράτος εμπλέκεται, οι αμοιβές εξισώνονται με απλούς δημόσιους υπαλλήλους και σε καμία περίπτωση δεν αγγίζουν το μισθό ενός ανώτατου κρατικού στελέχους. Παράλληλα, κανένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δεν χρηματοδοτεί με δημόσιο χρήμα έναν θεσμό που αποκλείει πλήρως τις γυναίκες από την ιεραρχία του ή διατηρεί γεωγραφικούς αποκλεισμούς βάσει φύλου, καθώς αυτό έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις ευρωπαϊκές αρχές για την ισότητα των φύλων. Οι διαφορές μας με την Ευρώπη δεν βρίσκονται στα νούμερα, αλλά στη νοοτροπία. Καθώς το ισχύον Σύνταγμα δεν επιβάλλει σε καμία διάταξή του τη μισθολογική εξομοίωση των κληρικών με ανώτατους κρατικούς λειτουργούς, η συγκεκριμένη ρύθμιση αποτελεί μια καθαρά προκλητική πολιτική επιλογή. Ο Πρωθυπουργός έχει ήδη αναγγείλει την πρόθεση για Συνταγματική Αναθεώρηση. Ιδού λοιπόν η χρυσή ευκαιρία: Αντί να κρύβεται η πολιτεία πίσω από προσχήματα περί "δημόσιας ιεραρχίας", ας χρησιμοποιήσει την αναθεώρηση του Άρθρου 3 του Συντάγματος για τον πλήρη διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Η μισθοδοσία του ανώτατου κλήρου πρέπει να πάψει οριστικά να επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο, ώστε να σταματήσει η παραγωγή πολιτών δύο ταχυτήτων.