• Σχόλιο του χρήστη 'Δωροθέα Κάτσαρη' | 12 Ιουνίου 2026, 13:33

    Αναφορικά με το άρθρο 53 που αφορά στην καταβολή προσωπικής διαφοράς σε εργαζόμενους δημοσίων υπηρεσιών: Η προβλεπόμενη νομοθετική παρέμβαση, η οποία αποσκοπεί στη μισθολογική ενίσχυση των εργαζομένων, συνιστά μια θετική εξέλιξη, καθώς αναγνωρίζει έμπρακτα την προσφορά και το έργο τους. Παρόλα αυτά, ως προς τους υπαλλήλους του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης, η επιλογή να εφαρμοστεί αποκλειστικά στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων & Ψηφιακής Διακυβέρνησης, εγείρει προβληματισμούς ως προς την τήρηση βασικών αρχών που διέπουν τη δημόσια διοίκηση. Συγκεκριμένα, η αρχή της ίσης μεταχείρισης προϋποθέτει ότι εργαζόμενοι που βρίσκονται σε αντίστοιχες ή συγκρίσιμες συνθήκες πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Οι υπάλληλοι όλων των υπηρεσιακών μονάδων του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης συμβάλλουν διαρκώς και ουσιαστικά στην υλοποίηση των επιχειρησιακών και στρατηγικών του επιδιώξεων, ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου οι ανάγκες για ψηφιακό εκσυγχρονισμό και καινοτομία αυξάνονται συνεχώς. Υπό αυτό το πρίσμα, η χορήγηση της ενίσχυσης μόνο σε μία οργανική δομή δεν φαίνεται να στηρίζεται σε σαφώς προσδιορισμένα και επαρκώς αιτιολογημένα κριτήρια. Επιπλέον, πέρα από τη νομική διάσταση του ζητήματος, η συγκεκριμένη πρόβλεψη ενδέχεται να προκαλέσει αρνητικές συνέπειες στο εσωτερικό του Υπουργείου, δημιουργώντας διακρίσεις μεταξύ εργαζομένων. Η διαφοροποίηση αυτή μπορεί να οδηγήσει στη διαμόρφωση δύο κατηγοριών προσωπικού: εκείνων που επωφελούνται από ευνοϊκές οικονομικές ρυθμίσεις και εκείνων που αποκλείονται, παρά την ουσιαστική συνεισφορά τους. Μια τέτοια προσέγγιση είναι πιθανό να ενισχύσει το αίσθημα άνισης μεταχείρισης, να επηρεάσει αρνητικά το εργασιακό κλίμα και να αποδυναμώσει το πνεύμα συνεργασίας και τη συνολική αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών. Για τους παραπάνω λόγους, κρίνεται σκόπιμο να εξεταστεί εκ νέου το πεδίο εφαρμογής της εν λόγω ρύθμισης, ώστε αυτή να καλύπτει το σύνολο των υπαλλήλων του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης. Μια τέτοια προσέγγιση θα διασφάλιζε δικαιότερη αντιμετώπιση, θα στηριζόταν σε αντικειμενικά κριτήρια και θα εναρμονιζόταν με τις θεμελιώδεις αρχές της ισονομίας και του κράτους δικαίου. Εξάλλου το δικαίωμα των εργαζομένων, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, για ίση αμοιβή εργασίας ίσης αξίας, κατοχυρώνεται ρητά και από το Άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος, που αποτελεί τον ανώτατο θεμελιώδη νόμο της Πολιτείας και την υπέρτατη πηγή του εσωτερικού δικαίου.