Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αγγελική Σ.' | 15 Ιουνίου 2026, 06:19

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Κείμενο διαμαρτυρίας συζύγου νέου δημόσιου υπαλλήλου Έντονη διαμαρτυρία για τη μισθολογική αδικία εις βάρος των νέων δημόσιων υπαλλήλων Η αξιοπρεπής αμοιβή δεν αφορά μόνο τον εργαζόμενο, αλλά ολόκληρη την οικογένειά του Αξιότιμες κυρίες και κύριοι, Με την παρούσα επιστολή επιθυμώ, ως σύζυγος νέου δημόσιου υπαλλήλου και μητέρα, να εκφράσω την έντονη διαμαρτυρία μου για τη συνεχιζόμενη μισθολογική αδικία εις βάρος των νεοδιοριζόμενων υπαλλήλων του Δημοσίου. Το ζήτημα αυτό δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν μισθολογικό πίνακα. Δεν είναι μια τεχνική λεπτομέρεια που αφορά μόνο τον υπάλληλο και την υπηρεσία του. Είναι ζήτημα καθημερινής επιβίωσης, οικογενειακού προγραμματισμού, αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης. Ο σύζυγός μου υπηρετεί το Δημόσιο με ευθύνη, συνέπεια και επαγγελματισμό. Ανέλαβε καθήκοντα, υποχρεώσεις και ευθύνες αντίστοιχες με συναδέλφους του που βρίσκονται στην ίδια ή απολύτως συγκρίσιμη υπηρεσιακή κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά, λόγω της ημερομηνίας διορισμού του, δεν αμείβεται όπως θα έπρεπε και όπως δικαιούται με βάση την αρχή της ίσης αμοιβής για ίδια εργασία. Αυτή η αδικία δεν πλήττει μόνο τον ίδιο. Πλήττει και την οικογένειά του. Πίσω από κάθε νέο υπάλληλο υπάρχει ένα σπίτι, ένας σύζυγος ή μία σύζυγος, ένα παιδί, λογαριασμοί, ενοίκιο ή στεγαστικό, έξοδα μετακίνησης, τρόφιμα, φάρμακα, πάνες, βρεφικά είδη, παιδίατροι, λογαριασμοί ρεύματος και θέρμανσης. Υπάρχει η αγωνία να μεγαλώσει ένα παιδί με ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που εργάζεται στο Δημόσιο, που έχει σπουδάσει, που έχει περάσει από διαδικασίες ΑΣΕΠ, που υπηρετεί τους πολίτες και αναλαμβάνει σοβαρές ευθύνες, να αμείβεται με τρόπο που δεν του επιτρέπει να στηρίξει αξιοπρεπώς την οικογένειά του. Ως οικογένεια δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε το αυτονόητο: να λαμβάνει ο σύζυγός μου τον μισθό που δικαιούται για την εργασία που προσφέρει. Ζητάμε να μη δημιουργούνται εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων μέσα στο ίδιο Δημόσιο. Ζητάμε να μην τιμωρείται ένας νέος υπάλληλος επειδή διορίστηκε μετά από μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Η αρχή της ίσης αμοιβής για ίδια εργασία δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά. Δεν μπορεί δύο άνθρωποι να εργάζονται στην ίδια υπηρεσία, με ίδια καθήκοντα, ίδια ευθύνη και ίδια προσόντα, αλλά να αμείβονται διαφορετικά μόνο και μόνο επειδή ο ένας διορίστηκε νωρίτερα και ο άλλος αργότερα. Αυτό δεν είναι δίκαιο. Δεν είναι λογικό. Δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Η ακρίβεια έχει αλλάξει πλήρως την καθημερινότητα των οικογενειών. Τα τρόφιμα, το ρεύμα, τα καύσιμα, τα ενοίκια, οι μετακινήσεις και τα έξοδα για ένα παιδί έχουν αυξηθεί σημαντικά. Κάθε μήνας είναι ένας δύσκολος υπολογισμός. Κάθε έξοδο πρέπει να μετρηθεί. Κάθε ανάγκη πρέπει να μπει σε προτεραιότητα. Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η Πολιτεία ζητά από νέους ανθρώπους να υπηρετήσουν το Δημόσιο με ευθύνη, αλλά χωρίς να τους εξασφαλίζει τις αποδοχές που αντιστοιχούν στη θέση, στα προσόντα και στην εργασία τους. Πώς μπορεί μια νέα οικογένεια να προγραμματίσει το μέλλον της έτσι; Πώς μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί με ασφάλεια όταν ο ένας γονιός δεν αμείβεται όπως δικαιούται; Πώς μπορεί να υπάρξει εμπιστοσύνη στο κράτος όταν το ίδιο το κράτος δημιουργεί τέτοιες μισθολογικές αδικίες; Ιδιαίτερα προβληματικό είναι και το πλαφόν των 300 ευρώ. Η ύπαρξη ανώτατου ορίου στην αποκατάσταση μιας αδικίας σημαίνει ότι η αδικία αναγνωρίζεται, αλλά δεν θεραπεύεται πλήρως. Αν ένας υπάλληλος έχει πραγματική μισθολογική απόκλιση μεγαλύτερη από 300 ευρώ, τότε με το πλαφόν αυτό εξακολουθεί να αδικείται. Δεν μπορεί η Πολιτεία να παραδέχεται ότι υπάρχει μισθολογική ανισότητα και ταυτόχρονα να την αποκαθιστά μόνο εν μέρει. Η δίκαιη λύση δεν είναι μια περιορισμένη ενίσχυση, αλλά η πλήρης κάλυψη της πραγματικής διαφοράς. Η προσωπική διαφορά δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα μικρό βοήθημα ή ως μια μερική παροχή. Πρέπει να αποτελέσει πραγματικό μηχανισμό αποκατάστασης της μισθολογικής αδικίας. Η οικογένεια ενός δημόσιου υπαλλήλου δεν μπορεί να ζει με υποσχέσεις. Χρειάζεται σταθερότητα, αξιοπρέπεια και πραγματική οικονομική στήριξη. Οι νέοι υπάλληλοι δεν είναι αριθμοί. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να χτίσουν τη ζωή τους. Είναι νέοι γονείς, νέες οικογένειες, επιστήμονες, εργαζόμενοι που επέλεξαν να υπηρετήσουν το Δημόσιο. Αν όμως το Δημόσιο δεν τους αμείβει δίκαια, τότε τους σπρώχνει στην απογοήτευση, στην αποχώρηση και στην αναζήτηση άλλης επαγγελματικής λύσης. Και όταν οι ικανοί νέοι άνθρωποι φεύγουν από το Δημόσιο, δεν ζημιώνεται μόνο ο υπάλληλος. Ζημιώνεται ο πολίτης, η κοινωνία και το ίδιο το κράτος. Για τους λόγους αυτούς, ζητώ: να αποκατασταθεί πλήρως η μισθολογική αδικία εις βάρος των νεοδιοριζόμενων υπαλλήλων, να διασφαλιστεί στην πράξη η ίση αμοιβή για ίδια εργασία, να μη δημιουργούνται υπάλληλοι δύο ταχυτήτων μέσα στο ίδιο Δημόσιο, να καταργηθεί πλήρως το πλαφόν των 300 ευρώ, καθώς η αποκατάσταση μιας μισθολογικής αδικίας δεν μπορεί να περιορίζεται αυθαίρετα σε ανώτατο ποσό, να υπολογίζεται η προσωπική διαφορά με βάση την πραγματική μισθολογική απόκλιση κάθε υπαλλήλου, να καλύπτεται πλήρως η διαφορά αποδοχών για υπαλλήλους που παρέχουν ίδια ή συγκρίσιμη εργασία, να ληφθεί υπόψη το πραγματικό κόστος ζωής των οικογενειών, να υπάρξει ουσιαστική και γενναία μισθολογική ενίσχυση των νέων δημόσιων υπαλλήλων. Ως σύζυγος και μητέρα, δεν μπορώ να αποδεχθώ σιωπηλά ότι ο άνθρωπος που εργάζεται καθημερινά με ευθύνη για το Δημόσιο δεν λαμβάνει τον μισθό που δικαιούται. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι η οικογένειά μας πρέπει να δυσκολεύεται περισσότερο, όχι επειδή ο σύζυγός μου δεν εργάζεται, όχι επειδή δεν προσφέρει, αλλά επειδή το κράτος δεν αποκαθιστά μια προφανή αδικία. Η Πολιτεία οφείλει να στηρίζει έμπρακτα τις νέες οικογένειες. Και η στήριξη αυτή ξεκινά από το αυτονόητο: δίκαιη αμοιβή για την εργασία που προσφέρεται. Η κατάργηση του πλαφόν των 300 ευρώ και η πλήρης αποκατάσταση της πραγματικής μισθολογικής διαφοράς δεν είναι προνόμιο. Είναι πράξη δικαιοσύνης. Με εκτίμηση, Σύζυγος νέου δημόσιου υπαλλήλου Μητέρα ανήλικου παιδιού