Υπουργείο Δικαιοσύνης

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Μουστακαλης' | 4 Φεβρουαρίου 2026, 23:58

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Το ότι κάποιοι επιθυμούν την ένταξη στο ειδικό μισθολόγιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, είναι τουλάχιστον λυπηρό. Δεν πρόκειται για μισθολογική διεκδίκηση, αλλά για την εκπλήρωση ενός παιδικού ονείρου: να γίνουν «αστυνομικοί», με απώτερο στόχο τη μετάβαση στην ΕΛ.ΑΣ. Τους ενοχλεί το 5ήμερο–8ωρο. Τους ενοχλεί ότι το επιπλέον λεπτό πληρώνεται ως υπερωρία ή εξαιρέσιμο. Αναρωτιέμαι: οι γραμματείς των δικαστηρίων τόσα χρόνια γιατί δεν ζήτησαν ειδικό μισθολόγιο; Είναι λιγότερο εκτεθειμένοι; Δεν εργάζονται πέραν του ωραρίου; Ή απλώς καταλαβαίνουν τι σημαίνει να αλλάζεις υπηρεσιακό καθεστώς; Το Υπουργείο προσέλαβε προσωπικό με συγκεκριμένα και ξεκάθαρα κριτήρια. Η προκήρυξη ήταν δελεαστική και απολύτως σαφής ως προς τη μισθολογική και υπηρεσιακή κατάσταση. Αποτέλεσμα; Παραιτήθηκαν αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού, αστυνομικοί, πυροσβέστες, λιμενικοί. Άνθρωποι που άφησαν το ειδικό μισθολόγιο για να μπουν στο ενιαίο. Το να μιλάει κανείς σήμερα θερμόαιμα, χωρίς να βλέπει το μέλλον, είναι ίσως ανθρώπινο. Αλλά επειδή ακούστηκαν και τα περί «μάχιμης πενταετίας», ας είμαστε σοβαροί: πότε ακριβώς θα συνταξιοδοτηθεί ο σημερινός 38χρονος συνάδελφος; Ποιες πενταετίες και ποια οφέλη; Κάποιοι ονειρεύονται από τα 25 τους συνδικαλιστικές καριέρες και προσωπική «λουφαδόρικη» ασφάλεια, συμπαρασύροντας συναδέλφους που έχουν πραγματικά προβλήματα: οικογένειες, παιδιά, οφειλές. Αλήθεια, αυτός που θα μπει στο ειδικό και είναι μακριά από το σπίτι του, θα λύσει το πρόβλημά του; Όχι. Με +200€ δεν σώζεται κανείς. Το μισθολογικό πρόβλημα αφορά όλες τις βαθμίδες: ΠΕ, ΤΕ και ΔΕ. Όλοι συμπάσχουμε. Όλοι θέλουμε περισσότερα χρήματα. Και στο τέλος, ακόμη και στο ειδικό να μπούμε, πάλι κάποιοι θα γκρινιάζουν. Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που εμπιστεύτηκαν την προκήρυξη, αναγνώρισαν πτυχία ή ξεκίνησαν σπουδές. Αύριο αυτά τα χαρτιά θα πάνε στα σκουπίδια. Και όποιος ζητά να πληρωθεί για τους κόπους του, απαξιώνεται με χαρακτηρισμούς. Μακάρι όσοι κρίνουν, να είχαν προσπαθήσει να αποκτήσουν ένα πτυχίο. Μακάρι αύριο να είμαστε 500 ΠΕ και ΤΕ και να ζητήσουμε προσωποπαγείς θέσεις ώστε να είμαστε όλοι καλά. Εκεί θα θέλαμε ειδικό μισθολόγιο; Όχι. Κάποιοι όμως, με δικά τους κίνητρα, εκλιπαρούν για μετάβαση και ένταξη, καλλιεργώντας ακροατήριο απέναντι σε συναδέλφους, ενώ ταυτόχρονα ζημιώνουν άλλους και δεν τους λαμβάνουν καν υπόψη. Και ας μην έχουμε αυταπάτες: αν τελικά μπούμε στο ειδικό, θα μας πουν «το ζητήσατε, το κάναμε» και μετά δεν θα ξανασχοληθεί κανείς. Τότε θα δούμε τι θα λέγεται και ποιος θα φταίει. Όλοι ξέραμε πού μπαίναμε. Όποιος δεν ήθελε, δεν έμπαινε. Υπάρχουν παιδιά εκεί έξω που δουλεύουν ντελίβερι με 30€ τη μέρα στη βροχή, χωρίς άδειες, χωρίς αναρρωτικές. Αυτοί θα παρακαλούσαν να είναι στη θέση μας. Άλλα σώματα μας βλέπουν με υπηρεσιακό ζήλο για τη δομή και τα καθήκοντά μας. Μιλούν για «κυριλέ» υπηρεσία. Και κάποιοι θέλουν να γίνουμε σαν άλλους κλάδους, ενώ δεν έχουμε την ίδια επικινδυνότητα με τη ΔΙΑΣ ή με λιμενικούς πρώτης γραμμής. Το Υπουργείο οφείλει να ακούσει όλες τις απόψεις και όχι μόνο τα σημερινά συγχαρητήρια. Γιατί αύριο, αν κάτι στραβώσει, οι ίδιοι που χειροκροτούν θα φωνάζουν. Δεν λύνονται όλα με 200€. Δεν είμαστε όλοι εργατολόγοι. Και αυτοί που εμφανίζονται ως τέτοιοι, όφειλαν να πουν ότι το «τσουβάλιασμα» τριών βαθμίδων σε μία κατηγορία είναι νομικά προβληματικό έως αντισυνταγματικό. Στην Ελλάδα ζούμε. Όπως εύκολα μπαίνουν 500 άτομα σε ένα ειδικό μισθολόγιο, άλλο τόσο εύκολα μπορεί να βρεθούν στο περιθώριο σε μια μελλοντική αστοχία. Η δουλειά μας είναι ομαδική. Σε κάθε πόστο μπορεί να είναι χρήσιμος ένας ΔΕ, ένας ΤΕ ή ένας ΠΕ. Αυτοί που δεν συμβάλλουν είναι όσοι αυτοανακηρύσσονται «σωτήρες», ενώ δεν γνωρίζουν βασικά υπηρεσιακά αντικείμενα. Και γι’ αυτό υπάρχουν προϊστάμενοι: για να απαντούν, να μελετούν, να επιμορφώνουν, να στηρίζουν το τμήμα τους. Όχι για εσωτερική κατανάλωση και προσωπική προβολή. Αν το Υπουργείο μπορεί πραγματικά να ικανοποιήσει την πλειοψηφία, οφείλει να ασχοληθεί σοβαρά και να μας βοηθήσει με καθαρές λύσεις. Αν όμως αυτό δεν είναι εφικτό, τότε οφείλει να δώσει τη δυνατότητα μετάταξης για όσους το επιθυμούν – ανεξαρτήτως βαθμίδας, ακόμη και ΔΕ – και τους υπόλοιπους είτε να τους διατηρήσει στο υφιστάμενο καθεστώς είτε να τους μεταφέρει στην ΕΛ.ΑΣ., ώστε να πραγματοποιηθεί το όνειρό τους. Δεν μπορεί μια υπηρεσία να σύρεται συλλογικά σε μια επιλογή επειδή κάποιοι θέλουν να αλλάξουν ταυτότητα και ρόλο. Η ελευθερία επιλογής είναι πιο τίμια από την επιβολή μιας “λύσης” που αύριο θα αποδειχθεί πρόβλημα.