Αρχική Αναμόρφωση του κληρονομικού δικαίου και συναφείς διατάξειςΆρθρο 11 Επέκταση της προστασίας της οικογενειακής στέγης στον σύντροφο με σύμφωνο συμβίωσης – Τροποποίηση άρθρου 612A Αστικού ΚώδικαΣχόλιο του χρήστη Γεώργιος Παρασκευάς | 10 Απριλίου 2026, 15:36
  • Σχόλιο του χρήστη 'Γεώργιος Παρασκευάς' | 10 Απριλίου 2026, 15:36

    Είναι απολύτως αναγκαίο να προστεθεί ρητή πρόβλεψη, είτε στις κύριες είτε στις μεταβατικές διατάξεις του νομοσχεδίου, ώστε η νέα ρύθμιση περί μη ευθύνης του κληρονόμου με την προσωπική του περιουσία για τα χρέη της κληρονομίας να καταλαμβάνει, τουλάχιστον, όσους κατά την έναρξη ισχύος του νέου νόμου βρίσκονται ακόμη εντός της νόμιμης προθεσμίας αποποίησης. Η λύση αυτή αποτελεί την ελάχιστη αναγκαία εγγύηση δικαιοσύνης, ασφάλειας δικαίου και ίσης μεταχείρισης. Δεν είναι νοητό να θεσπίζεται νέα προστατευτική ρύθμιση υπέρ του κληρονόμου και να μένουν εκτός ακριβώς εκείνοι που, κατά τον χρόνο ψήφισης του νόμου, βρίσκονται ακόμη μέσα στο κρίσιμο τετράμηνο της αποποίησης. Τα πρόσωπα αυτά δεν έχουν ακόμη απολέσει τη δυνατότητα να καθορίσουν τη στάση τους έναντι της κληρονομίας και, συνεπώς, δεν υπάρχει εύλογος λόγος να συνεχίσουν να απειλούνται με προσωπική έκθεση για χρέη που δεν δημιούργησαν. Η ανάγκη της πρόβλεψης αυτής είναι ακόμη εντονότερη, δεδομένου ότι έχει ήδη δημοσίως διατυπωθεί από τον ίδιο τον Υπουργό Δικαιοσύνης, σε συνεντεύξεις του για τη μεταρρύθμιση του κληρονομικού δικαίου, η βασική κατεύθυνση ότι ο κληρονόμος δεν πρέπει να επιβαρύνεται με την ατομική του περιουσία για χρέη της κληρονομίας.  Εφόσον αυτός είναι ο δηλωμένος σκοπός της μεταρρύθμισης, οφείλει να αποτυπωθεί με σαφή και λειτουργική νομοτεχνική διατύπωση και στο μεταβατικό πεδίο. Αν ο νομοθέτης δεν επιλέξει μία γενικότερη ρύθμιση που να καταλαμβάνει συνολικά όλες τις υφιστάμενες κληρονομίες, ανεξαρτήτως του χρόνου θανάτου του κληρονομουμένου, οφείλει τουλάχιστον να προβλέψει ρητά ότι η νέα διάταξη εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση όπου, κατά την έναρξη ισχύος του νέου νόμου, δεν έχει ακόμη παρέλθει η προθεσμία αποποίησης. Ακόμη ορθότερη, βεβαίως, θα ήταν μία ευρύτερη ρύθμιση, σύμφωνα με την οποία η νέα προστασία να καταλαμβάνει όλες τις ήδη υφιστάμενες κληρονομίες, ανεξαρτήτως ημερομηνίας θανάτου του κληρονομουμένου, ώστε να απεμπλακούν συνολικά πολίτες και περιουσίες από ένα καθεστώς ανασφάλειας, παγίδευσης και πολυετούς ταλαιπωρίας. Αν όμως δεν επιλεγεί αυτή η συνολική λύση, πρέπει οπωσδήποτε να προστατευθούν τουλάχιστον όσοι βρίσκονται εντός της προθεσμίας αποποίησης κατά τον χρόνο έναρξης ισχύος του νέου νόμου. Η παράλειψη τέτοιας πρόβλεψης θα δημιουργήσει αδικαιολόγητη άνιση μεταχείριση μεταξύ προσώπων που βρίσκονται στην ίδια ουσιαστικά κατάσταση και θα υπονομεύσει τον ίδιο τον σκοπό της μεταρρύθμισης.