Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αθανάσιος Ζήσης' | 26 Φεβρουαρίου 2026, 20:36

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  1. Η διατύπωση του τίτλου «Λειτουργία τμημάτων Διεθνούς Απολυτηρίου» παρουσιάζει ορισμένες εννοιολογικές ανακρίβειες. Ειδικότερα, ο όρος International Baccalaureate (IB) δεν δηλώνει τον απονεμόμενο τίτλο σπουδών, αλλά τον ίδιο τον οργανισμό, δηλαδή τον φορέα που σχεδιάζει, εποπτεύει και πιστοποιεί τα επιμέρους εκπαιδευτικά του προγράμματα. Για την ηλικιακή βαθμίδα των 16–19 ετών, η οποία αντιστοιχεί στη Β΄ και Γ΄ τάξη του Γενικού Λυκείου, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα φέρει την ειδικότερη ονομασία IB Diploma Programme (DP). Ακριβώς γι’ αυτό ο τίτλος που απονέμεται στους μαθητές μετά την επιτυχή ολοκλήρωσή του ονομάζεται IB Diploma, όπως προκύπτει και από την ίδια την επίσημη ορολογία του οργανισμού, ο οποίος αναφέρεται ρητώς στην απονομή του τίτλου με τη διατύπωση ότι ο υποψήφιος achieves ή is awarded the IB Diploma. Υπό το πρίσμα αυτό, ο τίτλος «Λειτουργία τμημάτων Διεθνούς Απολυτηρίου…» δεν αποδίδει με την απαιτούμενη ακρίβεια το αντικείμενο της ρύθμισης, καθώς συγχέει τρία διακριτά επίπεδα: αφενός τον οργανισμό (IB), αφετέρου το εκπαιδευτικό πρόγραμμα (Diploma Programme) και, τέλος, τον τίτλο που απονέμεται στους επιτυχόντες μαθητές (IB Diploma). Η σύγχυση αυτή δεν είναι αμιγώς τυπική, αλλά επηρεάζει τη σαφήνεια και τη νομοτεχνική ακρίβεια της διατύπωσης. Για τον λόγο αυτό, ακριβέστερη και εννοιολογικά ορθότερη θα ήταν μία από τις ακόλουθες διατυπώσεις: «Λειτουργία τμημάτων του Προγράμματος Διεθνούς Απολυτηρίου (IB Diploma Programme)», εφόσον επιδιώκεται να δηλωθεί το εκπαιδευτικό πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούν τα σχετικά τμήματα, ή «Λειτουργία τμημάτων για την απόκτηση του Διεθνούς Απολυτηρίου (IB Diploma)», εφόσον προκρίνεται η έμφαση στον τίτλο που απονέμεται κατόπιν ολοκλήρωσης των σπουδών. 2. Η διατύπωση ότι το Διεθνές Απολυτήριο «θεωρείται ισότιμο και αντίστοιχο» προς τον απολυτήριο τίτλο των Γενικών Λυκείων δεν είναι νομικά αμελητέα. Με τον όρο «ισότιμο» δηλώνεται η αναγνώριση ίσης εκπαιδευτικής και θεσμικής αξίας προς το απολυτήριο του ελληνικού Λυκείου, ενώ με τον όρο «αντίστοιχο» ότι ο τίτλος αυτός εντάσσεται στην ίδια βαθμίδα σπουδών και αντιστοιχεί στο ίδιο μορφωτικό επίπεδο. Ακριβώς όμως γι’ αυτό, η εξομοίωση αυτή δεν μπορεί να παραμένει μια τυπική νομοθετική διακήρυξη. Υπό τα δεδομένα αυτά, η αναγνώριση ενός τίτλου ως «ισότιμου και αντίστοιχου» προϋποθέτει όχι μόνο ισότητα ως προς το τυπικό κύρος του τίτλου, αλλά και ισοτιμία ως προς τους όρους διοικητικής εποπτείας της φοίτησης και της παρακολούθησης. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει η ουσιώδης ένσταση: εξ όσων γνωρίζω, οι τάξεις Β΄ και Γ΄ Λυκείου των ιδιωτικών σχολείων στις οποίες ήδη λειτουργεί το πρόγραμμα Ι.Β.DP δεν είναι συνδεδεμένες με το MySchool κατά τρόπο που να επιτρέπει την άμεση εποπτεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Αν αυτό ισχύει, τότε δημιουργείται μια εμφανής απόκλιση ανάμεσα στη νομοθετική εξομοίωση του τίτλου και στους πραγματικούς όρους υπό τους οποίους ελέγχεται η σχολική φοίτηση των μαθητών που τον αποκτούν. Σε κάθε περίπτωση, στο κείμενο του άρθρου 75 και στις συναφείς ρυθμίσεις που τίθενται σε διαβούλευση δεν υπάρχει ρητή πρόβλεψη για το πότε, το πώς και με ποια συγκεκριμένα δεδομένα θα ενταχθούν τα τμήματα των μαθημάτων του IBDP στο υφιστάμενο σύστημα ψηφιακής εποπτείας και ελέγχου. Κατά συνέπεια, παραμένει απολύτως αναπάντητο ένα κρίσιμο θεσμικό ερώτημα: πότε και με ποιον ακριβώς τρόπο θα εξασφαλισθεί η πλήρης λειτουργική σύνδεση των τμημάτων Ι.Β. με την επίσημη πλατφόρμα εποπτείας της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, και ποια ακριβώς γνωστικά αντικείμενα και ποια διοικητικά στοιχεία θα υπάγονται σε υποχρεωτική καταχώριση, παρακολούθηση και έλεγχο. Χωρίς αυτή την αποσαφήνιση, η προβλεπόμενη ισοτιμία κινδυνεύει να παραμείνει κενή νομοτεχνική διακήρυξη, χωρίς ουσιαστικό διοικητικό αντίκρισμα. 3. Ιδιαιτέρως προβληματική αναδεικνύεται και η ειδική περίπτωση μαθητή/τριας που φοιτά σε τμήμα Ι.Β. και παρακολουθεί τη Νεοελληνική Γλώσσα και Λογοτεχνία εντός του προγράμματος του Ι.Β. στην ελληνική γλώσσα, οπότε δύναται να απαλλαγεί από την πρόσθετη διδασκαλία του ίδιου μαθήματος στο ελληνικό πρόγραμμα. Στην περίπτωση αυτή, το μόνο σαφώς διατηρούμενο πρόσθετο υποχρεωτικό μάθημα του ελληνικού σχολικού προγράμματος απομένει, κατ’ ουσίαν, η Ιστορία. Πλην όμως, το προτεινόμενο κείμενο δεν προβλέπει ειδικό μηχανισμό που να διασφαλίζει την ουσιαστική παρακολούθησή της, ούτε αποσαφηνίζει ποιες θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση συστηματικής αδιαφορίας, ελλιπούς συμμετοχής ή μη πραγματικής φοίτησης στο μάθημα αυτό. Εύλογα, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα: ποιο ακριβώς παιδαγωγικό, ακαδημαϊκό ή θεσμικό αντίκρισμα θα έχει για τον μαθητή η συνεπής παρακολούθηση, η ενεργός συμμετοχή και η ουσιαστική του επίδοση στο συγκεκριμένο μάθημα, εφόσον δεν προβλέπεται με σαφήνεια ούτε ο τρόπος αποτίμησής τους ούτε η βαρύτητά τους εντός του συνολικού πλαισίου φοίτησης;