Αρχική Ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, σύσταση νέας κατηγορίας θέσεων Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης …ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄ Ίδρυση και αποστολή Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών (άρθρα 3-4)Σχόλιο του χρήστη Βασίλης Δημητρόπουλος | 10 Μαρτίου 2026, 02:39
  • Σχόλιο του χρήστη 'Βασίλης Δημητρόπουλος' | 10 Μαρτίου 2026, 02:16

    (α) Ο Ακαδημαϊκός Πλουραλισμός ως Μοχλός Αναβάθμισης Απέναντι στις επιφυλάξεις για έναν υποτιθέμενο "ακαδημαϊκό δυϊσμό", επισημαίνουμε ότι η ύπαρξη πολλαπλών πανεπιστημιακών σχολών για το ίδιο γνωστικό αντικείμενο αποτελεί διεθνή και εγχώρια ακαδημαϊκή κανονικότητα. Όπως η επιστήμη των Οικονομικών, των Μαθηματικών ή των Πολιτικών Μηχανικών θεραπεύεται από πλείονα πανεπιστημιακά ιδρύματα (ΕΜΠ, ΠΑΔΑ κ.λπ.) χωρίς να τίθεται θέμα υποβάθμισης, έτσι και η ίδρυση της Α.Σ.Π.Τ. οφείλει να λειτουργήσει συμπληρωματικά και ενισχυτικά προς τα υπάρχοντα τμήματα. Ο ανταγωνισμός και η διαφορετική προσέγγιση (καλλιτεχνική έναντι θεωρητικής) δεν αποτελούν κίνδυνο, αλλά αναβάθμιση για τις Παραστατικές Τέχνες. Η μόνη πραγματική απειλή υποβάθμισης δεν προέρχεται από τον αριθμό των σχολών, αλλά από την άρνηση της Πολιτείας να αποδώσει στην Α.Σ.Π.Τ. τον πλήρη Πανεπιστημιακό χαρακτήρα (Π.Ε.) που δικαιούται, υποχρεώνοντάς την σε μια "υβριδική" κατηγορία (Κ.Ε.). (β) Η Υποψία ενός Προσχηματικού Διαλόγου και η «Περιχαράκωση» Κεκτημένων Εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για το αν η δημόσια αντιπαράθεση που προηγήθηκε —με αποκορύφωμα τη Σύνοδο των Προέδρων των Καλλιτεχνικών Τμημάτων των ΑΕΙ τον Νοέμβριο του 2024— ήταν τελικά ένας προσχηματικός μονόλογος. Η ξαφνική σιωπή που ακολούθησε, σε συνδυασμό με την επιμονή του νομοσχεδίου στον όρο "Κ.Ε." (Καλλιτεχνική Εκπαίδευση) αντί για "Π.Ε." (Πανεπιστημιακή), υποδηλώνει μια άτυπη συμφωνία υποβάθμισης της νέας Σχολής. Φαίνεται πως η Α.Σ.Π.Τ. σχεδιάστηκε "στο γόνατο" ως μια υβριδική δομή, ακριβώς για να μην "ενοχλήσει" τα υπάρχοντα πανεπιστημιακά τμήματα, στερώντας όμως από τους αποφοίτους της τα πλήρη ακαδημαϊκά και επαγγελματικά δικαιώματα που δικαιούνται. Δεν αρμόζει κάθε απόπειρα συντεχνιακής περιχαράκωσης που θυσιάζει το μέλλον της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στον βωμό των ισορροπιών μεταξύ παλαιών και νέων ιδρυμάτων. Η ίδρυση μιας Ανώτατης Σχολής πρέπει να υπηρετεί την Τέχνη και την Επιστήμη, όχι τις "υπόκρυφες" επιθυμίες για ακαδημαϊκή αποκλειστικότητα στο θέατρο, τη μουσική και το χορό, πόσο μάλλον το δημοτικό χορό.