Υπουργείο Εσωτερικών

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ' | 29 Μαΐου 2026, 07:09

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Τα άρθρα 138 και 730 θα πρέπει να αποσυρθούν ή να τροποποιηθούν ριζικά, διότι στην πράξη διαιωνίζουν ένα καθεστώς πολυετούς εργασιακής ομηρίας για χιλιάδες εργαζόμενους στους ΟΤΑ, ενώ παράλληλα δημιουργούν σοβαρές ανισότητες μεταξύ εργαζομένων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Εδώ και πολλά χρόνια, σημαντικός αριθμός εργαζομένων απασχολείται στους ΟΤΑ με συνεχείς συμβάσεις ή με προσωρινές δικαστικές αποφάσεις, καλύπτοντας αποδεδειγμένα πάγιες ανάγκες των υπηρεσιών. Οι εργαζόμενοι αυτοί συμβάλλουν ουσιαστικά στη λειτουργία των Δήμων και των Περιφερειών, πολλές φορές υπό καθεστώς επαγγελματικής ανασφάλειας και χωρίς σταθερό εργασιακό ορίζοντα. Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι ασκούν επί σειρά ετών καθήκοντα αντίστοιχα με εκείνα μόνιμου προσωπικού ή ΙΔΑΧ, εξακολουθούν να αντιμετωπίζονται ως εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας. Ειδικότερα: • δεν αναγνωρίζεται πλήρως η προϋπηρεσία τους μισθολογικά, • δεν λαμβάνουν μισθολογικά κλιμάκια και λοιπές υπηρεσιακές εξελίξεις, • παραμένουν σε καθεστώς αβεβαιότητας, • ενώ ταυτόχρονα τους ανατίθενται ευθύνες που σχετίζονται με τη διαχείριση δημοσίου χρήματος και τη συμμετοχή σε επιτροπές και διοικητικές διαδικασίες. Η πρακτική αυτή έρχεται σε αντίθεση με: • την αρχή της ισότητας και της ίσης μεταχείρισης των εργαζομένων, • το άρθρο 102 του Συντάγματος περί διοικητικής αυτοτέλειας των ΟΤΑ, • καθώς και με την Οδηγία 1999/70/ΕΚ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία αποσκοπεί στην αποτροπή της κατάχρησης διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Επιπλέον, η νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει επανειλημμένα επισημάνει ότι η διαρκής ανανέωση συμβάσεων για κάλυψη πάγιων αναγκών δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο μηχανισμό λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης, διότι δημιουργεί διοικητική αναποτελεσματικότητα και επιπλέον η έλλειψη σταθερού προσωπικού επηρεάζει άμεσα την ποιότητα υπηρεσιών προς τους πολίτες. Η αντίφαση αυτή είναι προφανής: από τη μία πλευρά το κράτος δεν αναγνωρίζει πλήρως τα εργασιακά τους δικαιώματα λόγω της συμβατικής τους σχέσης και από την άλλη τους αντιμετωπίζει ως απολύτως αναγκαίο προσωπικό για τη λειτουργία των υπηρεσιών. Παράλληλα, οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις ενισχύουν ένα μοντέλο διαρκούς εξάρτησης και προσωρινότητας, αντί να δίνουν οριστική λύση σε ένα πρόβλημα που ταλανίζει την Τοπική Αυτοδιοίκηση εδώ και δεκαετίες. Επιπλέον, τίθεται σοβαρό ζήτημα ως προς την ουσιαστική κατοχύρωση της διοικητικής αυτοτέλειας των ΟΤΑ, όπως αυτή προβλέπεται στο άρθρο 102 του Συντάγματος, καθώς η συνεχής κεντρική διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού περιορίζει στην πράξη την αυτονομία των δήμων να οργανώσουν αποτελεσματικά τις υπηρεσίες τους. Εφόσον υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση για οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος, απαιτούνται ουσιαστικές λύσεις και όχι διατήρηση μεταβατικών καθεστώτων. Ενδεικτικά: 1. είτε μέσω ειδικής νομοθετικής ή κανονιστικής πρωτοβουλίας, αντίστοιχης με προηγούμενες ρυθμίσεις τακτοποίησης προσωπικού, 2. είτε μέσω διαδικασιών ΑΣΕΠ με ουσιαστική και αυξημένη μοριοδότηση της πολυετούς πραγματικής προϋπηρεσίας στους ΟΤΑ, 3. και στο εξής αποκλειστικά μέσω διαφανών διαδικασιών πρόσληψης από ΑΣΕΠ και γραπτών διαγωνισμών για την κάλυψη νέων αναγκών. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση χρειάζεται σταθερό, επαρκές και αξιοκρατικά επιλεγμένο προσωπικό — όχι εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων και διαρκή ανακύκλωση συμβάσεων. Η παρούσα διαβούλευση αποτελεί ευκαιρία να δοθεί πραγματική λύση σε ένα χρόνιο πρόβλημα και όχι να παραταθεί ένα καθεστώς αβεβαιότητας που υπονομεύει τόσο τους εργαζόμενους όσο και τη λειτουργία των ΟΤΑ.