• Σχόλιο του χρήστη 'ΑΝΝΑ' | 3 Ιουνίου 2026, 22:50

    Η εισαγωγή των άρθρων 138 και 730 στον υπό διαβούλευση Κώδικα Αυτοδιοίκησης αποτελεί μια άκρως προβληματική νομοθετική πρωτοβουλία που πρέπει να αναθεωρηθεί ριζικά. Η θεσμοθέτηση ρυθμίσεων που περιορίζουν τη δικαστική προστασία των εργαζομένων και επιβάλλουν την υποχρεωτική εμπλοκή των Υπουργείων ως αντιδίκων στα δικαστήρια, στερείται κοινωνικής νομιμοποίησης και οδηγεί σε συνθήκες πρωτοφανούς άνισης μεταχείρισης και διαρκούς εργασιακής ομηρείας για χιλιάδες συμβασιούχους στους ΟΤΑ όλης της χώρας. ​Η Τοπική Αυτοδιοίκηση οφείλει να διατηρεί την αυτονομία της στη στελέχωση των υπηρεσιών της, ειδικά όταν πρόκειται για το προσωπικό των κοινωνικών δομών (Κέντρα Κοινότητας, Δομές Φτώχειας κ.α.) που προσλήφθηκε νόμιμα μέσω των αξιοκρατικών διαδικασιών του ΑΣΕΠ και καλύπτει αποδεδειγμένα πάγιες και ανελαστικές ανάγκες. Οποιαδήποτε προσπάθεια για αποσπασματική ή επιλεκτική εξαίρεση συγκεκριμένων μόνο κλάδων (όπως οι Παιδικοί Σταθμοί) από τις περιοριστικές διατάξεις, αφήνοντας τις υπόλοιπες δομές εκτεθειμένες, προσκρούει ευθέως στη συνταγματική Αρχή της Ισότητας (Άρθρο 4, παρ. 1 του Συντάγματος) και στην Ευρωπαϊκή Οδηγία 1999/70/ΕΚ για την αποτροπή της κατάχρησης των συμβάσεων ορισμένου χρόνου. ​Οι εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων δεν εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Αντί για διατάξεις δικαστικού στραγγαλισμού και τεχνητών διαχωρισμών, απαιτείται η πλήρης απόσυρση των άρθρων 138 και 730, η καθολική κατάργηση της «διάταξης Βορίδη» και η θέσπιση μιας ενιαίας, δίκαιης νομοθετικής ρύθμισης για την ορθή αναγνώριση της πραγματικής σχέσης εργασίας όλου του προσωπικού που καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες, χωρίς καμία εξαίρεση ή αποκλεισμό δομών.