• Σχόλιο του χρήστη 'Vassilis' | 3 Ιουνίου 2026, 23:00

    Με την παρούσα παρέμβαση υποβάλλεται αίτημα ριζικής αναθεώρησης των άρθρων 138 και 730 του υπό διαβούλευση Κώδικα Αυτοδιοίκησης, καθώς οι προτεινόμενες διατάξεις έρχονται σε ευθεία αντίθεση με θεμελιώδεις συνταγματικές αρχές και το ισχύον υπερνομοθετικό πλαίσιο. Η επιβολή υποχρεωτικής παράστασης των Υπουργείων ως αντιδίκων των εργαζομένων στα δικαστήρια εισάγει έναν ανεπίτρεπτο περιορισμό της δικαστικής προστασίας των διοικουμένων, ο οποίος προσκρούει στο Άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος για το δικαίωμα παροχής έννομης προστασίας από τα δικαστήρια, ενώ παράλληλα παρατείνει αδικαιολόγητα ένα καθεστώς εργασιακής ομηρείας. ​Επιπλέον, οποιαδήποτε αποσπασματική εφαρμογή ευνοϊκότερων ρυθμίσεων ή επιλεκτική εξαίρεση από περιοριστικές διατάξεις (όπως η λεγόμενη «διάταξη Βορίδη») υπέρ συγκεκριμένων μόνο δομών των ΟΤΑ (π.χ. Παιδικών Σταθμών), με παράλληλο αποκλεισμό άλλων συγχρηματοδοτούμενων ή δημοτικών υπηρεσιών (όπως τα Κέντρα Κοινότητας και οι Δομές Φτώχειας), συνιστά κατάφωρη παραβίαση της συνταγματικής Αρχής της Ισότητας (Άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος) και της Αρχής της Αξιοκρατίας. Το σύνολο του εν λόγω προσωπικού έχει προσληφθεί με νόμιμες, έγκυρες και υπό τον έλεγχο του ΑΣΕΠ διαδικασίες, διαθέτοντας παρεμφερή τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, ενώ καλύπτει αποδεδειγμένα πάγιες και διαρκείς ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. ​Σε επίπεδο ενωσιακού δικαίου, η συνεχιζόμενη κάλυψη παγίων αναγκών μέσω διαδοχικών ανανεώσεων συμβάσεων ορισμένου χρόνου ενεργοποιεί τις προστατευτικές διατάξεις της Οδηγίας 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου για την αποτροπή της κατάχρησης των συμβάσεων ορισμένου χρόνου. Η αρχή της υπεροχής του Ευρωπαϊκού Δικαίου επιτάσσει την ουσιαστική προστασία των εργαζομένων από καταχρηστικές εργασιακές πρακτικές. Αντί για διατάξεις που δημιουργούν συνθήκες άνισης μεταχείρισης και περιορίζουν τα δικονομικά δικαιώματα των πολιτών, απαιτείται η πλήρης απόσυρση των άρθρων 138 και 730, η οριζόντια κατάργηση της διάταξης Βορίδη και η θεσμοθέτηση μιας ενιαίας, δίκαιης νομοθετικής ρύθμισης για την ορθή αναγνώριση της πραγματικής σχέσης εργασίας όλων των συμβασιούχων που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, χωρίς καμία εξαίρεση ή διαχωρισμό δομών.