Υπουργείο Εσωτερικών

Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων

• Σχόλιο του χρήστη 'Αγγελικα Πανα' | 4 Ιουνίου 2026, 01:31

  Μόνιμος Σύνδεσμος

  Διαβάζοντας την παρ. 3 του άρθρου 720 του προτεινόμενου «Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν το Υπουργείο Εσωτερικών έχει αντιληφθεί τι πραγματικά συμβαίνει στη χώρα όσον αφορά τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων. Η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα όπου οι Δήμοι διώκονται μαζικά και άδικα επειδή κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Αντιθέτως, είναι μια χώρα όπου εδώ και χρόνια αποκαλύπτονται περιστατικά εγκατάλειψης, κακοποίησης, παράνομων εγκαταστάσεων και τραγικών συνθηκών διαβίωσης ζώων, τα οποία συχνά οφείλονται ακριβώς σε παραλείψεις των αρμοδίων. Το 2022 αποκαλύφθηκε το δημοτικό κολαστήριο της Σπάρτης. Οι αρμόδιοι διώχθηκαν βάσει της νομοθεσίας για σοβαρά αδικήματα. Βρισκόμαστε στο 2026 και η υπόθεση εξακολουθεί να μην έχει τελεσιδικήσει. Το 2023 και το 2024 η κοινωνία παρακολούθησε εικόνες ντροπής από το δημοτικό κυνοκομείο της Τρίπολης, με δεκάδες άρρωστα και σκελετωμένα ζώα να παλεύουν μεταξύ τους για τροφή. Η εισαγγελική παρέμβαση ήταν αυτεπάγγελτη. Οι υπεύθυνοι διώχθηκαν. Βρισκόμαστε όμως στο 2026 και η υπόθεση εξακολουθεί να εκκρεμεί. Τον Δεκέμβριο του 2025 αποκαλύφθηκαν οι συνθήκες στο παράνομο δημοτικό κυνοκομείο Κρεστένων, με ζώα δεμένα σε δέντρα, εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες και χωρίς την απαραίτητη φροντίδα. Η διαδικασία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η λογική αντίδραση ενός κράτους θα ήταν να επιταχύνει τη δικαιοσύνη, να ενισχύσει τους ελέγχους, να απαιτήσει λογοδοσία και να εφαρμόσει τον Ν. 4830/2021. Αντί γι’ αυτό, προτείνεται μια διάταξη που απαλλάσσει από ποινική ευθύνη για αδικήματα που τελούνται διά παραλείψεως όσους είναι υπεύθυνοι για τη διαχείριση των αδέσποτων. Η λέξη «παράλειψη» μπορεί να φαίνεται απλή. Στην πράξη όμως κρύβει μέσα της τεράστιες συνέπειες. Παράλειψη μπορεί να είναι η μη περισυλλογή ενός τραυματισμένου ζώου που πεθαίνει αβοήθητο. Παράλειψη μπορεί να είναι η μη διαχείριση ανεξέλεγκτων γεννήσεων που οδηγούν σε διαρκή αύξηση των αδέσποτων. Παράλειψη μπορεί να είναι η αδιαφορία απέναντι σε καταγγελίες πολιτών για επιθετικά ζώα που έχουν ήδη προκαλέσει τραυματισμούς. Παράλειψη μπορεί να είναι η μη παροχή κτηνιατρικής φροντίδας. Παράλειψη μπορεί να είναι η εγκατάλειψη δεκάδων ζώων σε δημοτικά καταφύγια χωρίς προσωπικό, χωρίς φάρμακα, χωρίς επαρκή τροφή και χωρίς έλεγχο. Παράλειψη μπορεί να είναι η μη εφαρμογή των προγραμμάτων στείρωσης, ηλεκτρονικής σήμανσης και καταγραφής που προβλέπει ο νόμος. Και όμως, με τη συγκεκριμένη διάταξη, όλες αυτές οι περιπτώσεις κινδυνεύουν να αντιμετωπίζονται ως καταστάσεις για τις οποίες κανείς δεν θα λογοδοτεί ουσιαστικά. Ο Ν. 4830/2021 δημιουργήθηκε για να ενισχύσει την προστασία των ζώων και να θεσπίσει σαφείς υποχρεώσεις για τους Δήμους. Η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί δημόσια για «κανένα ζώο αδέσποτο, κανένα ζώο κακοποιημένο». Αντί όμως να ενισχύεται η εφαρμογή του νόμου, επιχειρείται σήμερα να αποδυναμωθεί ένας από τους βασικούς μηχανισμούς λογοδοσίας του. Αυτό που χρειάζεται η χώρα δεν είναι λιγότερη ευθύνη. Είναι περισσότερη. Χρειάζονται πραγματικοί έλεγχοι στους Δήμους. Χρειάζεται έλεγχος των χρηματοδοτήσεων που δίνονται για τα αδέσποτα και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Χρειάζεται συνεργασία Δήμων, Ελληνικής Αστυνομίας και αρμόδιων υπηρεσιών. Χρειάζεται εφαρμογή της νομοθεσίας και στα ιδιόκτητα ζώα, γιατί τα περισσότερα αδέσποτα προέρχονται από εγκαταλείψεις και ανεύθυνες πρακτικές ιδιοκτητών. Χρειάζεται οι δήμαρχοι, οι αντιδήμαρχοι και οι υπεύθυνοι διαχείρισης να λογοδοτούν όταν δεν εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις που τους αναθέτει ο νόμος. Δεν μπορεί η απάντηση της Πολιτείας σε χρόνια προβλήματα αδράνειας να είναι η αποποινικοποίηση της αδράνειας. Δεν μπορεί η απάντηση στις καθυστερήσεις της Δικαιοσύνης να είναι η κατάργηση της ευθύνης. Δεν μπορεί η λύση να είναι να απαλλάσσονται εκ των προτέρων όσοι έχουν την υποχρέωση να προστατεύουν ζώα και πολίτες. Αντί να αλλάζετε τον νόμο για να προστατεύσετε όσους παραλείπουν να πράξουν τα καθήκοντά τους, φροντίστε να εφαρμοστεί επιτέλους η νομοθεσία που ήδη υπάρχει. Γιατί όταν καταργείται η λογοδοσία, δεν εξαφανίζονται τα προβλήματα. Εξαφανίζεται μόνο η ευθύνη για αυτά. Και τότε, οι μόνοι που συνεχίζουν να πληρώνουν το τίμημα είναι τα ζώα.