Αρχική Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο «Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης»ΜΕΡΟΣ Ε΄ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ (άρθρα 544-603)Σχόλιο του χρήστη Θεόδωρος Καρυώτης | 4 Ιουνίου 2026, 08:12
  • Σχόλιο του χρήστη 'Θεόδωρος Καρυώτης' | 4 Ιουνίου 2026, 08:12

    Η Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης εκφράζει την έντονη αντίθεσή της στις διατάξεις του νομοσχεδίου που αφορούν την αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας και παρουσιάζονται ως στεγαστική πολιτική. Πάγια θέση μας είναι ότι η δημόσια και δημοτική περιουσία πρέπει να αξιοποιείται αποκλειστικά για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών και όχι ως πεδίο επενδυτικής απόδοσης. Η δημοτική γη και τα δημοτικά ακίνητα είναι κοινωνικός πόρος. Οφείλουν να υπηρετούν τη δημιουργία σταθερού αποθέματος κοινωνικής κατοικίας, τη στήριξη όσων ζουν στο ενοίκιο και την προστασία της μόνιμης κατοικίας στις πόλεις μας. Το νομοσχέδιο χρησιμοποιεί τον όρο «κοινωνική κατοικία» για παρεμβάσεις που δεν έχουν ουσιαστική σχέση με την κοινωνική κατοικία. Κοινωνική κατοικία δεν είναι οποιαδήποτε κατοικία βαφτίζεται «προσιτή», ούτε οποιαδήποτε σύμβαση με ιδιώτες περιλαμβάνει ένα περιορισμένο κοινωνικό αντάλλαγμα. Κοινωνική κατοικία σημαίνει σταθερό, μακροχρόνιο, δημόσιο, δημοτικό ή μη κερδοσκοπικά διαχειριζόμενο απόθεμα, με κοινωνικά κριτήρια, διαφανή διαχείριση, ελεγχόμενα ενοίκια και πραγματική προστασία των κατοίκων. Καμία από τις προτεινόμενες παρεμβάσεις δεν δημιουργεί τέτοιο απόθεμα. Αντί να ενισχύει τους δήμους ως ενεργούς φορείς κοινωνικής στεγαστικής πολιτικής, το νομοσχέδιο τους ωθεί να λειτουργήσουν ως διαχειριστές ακίνητης περιουσίας προς αξιοποίηση. Η κατεύθυνση που χρειάζεται είναι η αντίθετη: συστηματική καταγραφή της δημοτικής γης και των ακινήτων, παραχώρησή τους με προνομιακούς όρους σε μη κερδοσκοπικά εγχειρήματα κατοικίας και κοινωνικής χρήσης, σταθερή δημοτική χρηματοδότηση για κοινωνική στέγαση και ενίσχυση φορέων κοινωνικής μίσθωσης που θα διαθέτουν κατοικίες με χαμηλά ενοίκια, κοινωνικά κριτήρια και μακροχρόνια ασφάλεια. Ιδιαίτερα προβληματικό είναι το μοντέλο της κοινωνικής αντιπαροχής. Σε μια χώρα χωρίς δημόσιο απόθεμα κοινωνικής κατοικίας, το να ξεκινά η στεγαστική πολιτική από συμπράξεις με ιδιώτες είναι ήδη λάθος κατεύθυνση. Το να γίνεται αυτό μέσα από παραχώρηση δημοτικής περιουσίας, με αδύναμες εγγυήσεις προσιτότητας, διάρκειας και κοινωνικού ελέγχου, είναι ακόμη χειρότερο. Χρειαζόμαστε μόνιμο δημοτικό απόθεμα κοινωνικής μίσθωσης, όχι ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης με κοινωνικό περιτύλιγμα.