• Σχόλιο του χρήστη 'Κωνσταντίνος Παρίσσης' | 28 Απριλίου 2010, 22:41

    ΠΡΩΤΟΝ: Από την εμπειρία με τα αντίστοιχα συστήματα καλύτερα οργανωμένων χωρών, αλλά και από την καθημερινή εμπειρία στα γρανάζια του σημερινού μηχανισμού, προτείνω τα εξής: Α. Νομοθέτηση ενός βασικού σχεδίου καταστατικού (για κάθε είδος εταιρείας), δηλαδή ενός ενιαίου συνόλου κωδικοποιημένων άρθρων με τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή διατάξεων που πρέπει να συμπεριλαμβάνονται σε κάθε καταστατικό (και μάλιστα σε 2 τμήματα, των υποχρεωτικών διατάξεων και των προαιρετικών), στο οποίο θα παραπέμπει κάθε νέο καταστατικό ως προς τις κοινές του διατάξεις. Έτσι, στην πράξη τα (νέα) καταστατικά θα πρέπει να έχουν ελάχιστες προβλέψεις και θα είναι πολύ απλά στη σύνταξη και την κατανόηση. Αυτή η δομή διευκολύνει και τις ξένες επενδύσεις, καθώς αυξάνει την ασφάλεια δικαίου Σε ό,τι, δε, αφορά τις προσωπικές εταιρείες, θα προστατεύσει τους εταίρους από την άγνοια των λογιστών που το παίζουν δικηγόροι, γράφουν καταστατικά της μιας σελίδας χωρίς καμμιά διασφάλιση και πρόνοια για τα συμβαλλόμενα μέρη και μετά οι εταίροι μπορεί να τρέχουν μια ζωή ακόμη και για προβλήματα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν καθημερινά (π.χ. διαδοχή, πρόβλεψη για συγκεκριμένη διάρκεια κλπ). Β. Δυνατότητα πιστοποίησης της καταβολής του κεφαλαίου Α.Ε. από τον Συμβολαιογράφο ή το Κ.Ε.Π. ταυτόχρονα με την πράξη ίδρυσης, βάσει ειδικού τραπεζικού πιστοποιητικού προκατάθεσης του κεφαλαίου (πρέπει να προβλεφθεί). Γ. Ενιαίο σύστημα ηλεκτρονικού ελέγχου επωνυμίας για όλη τη χώρα, ώστε να αποφεύγεται το φαινόμενο ίδρυσης άσχετων μεταξύ τους εταιρειών με ίδια επωνυμία. Δ. Κάθε μέτοχος Α.Ε. που κατέχει ποσοστό μετοχών άνω του 5% και είναι μέλος του Δ.Σ., πρέπει να εγγραφεί στον ΟΑΕΕ ή να εξαιρεθεί από την ασφάλιση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε πρόσθετο γραφειοκρατικό κόστος. Αν κολλήσει κανείς στο συγκεκριμένο βήμα, μπορεί να τιναχτεί στον αέρα κάθε χρονοδιάγραμμα. ΠΡΟΤΑΣΗ: Εάν πρέπει να διατηρηθεί η διάταξη αυτή, να δίδεται προθεσμία ενός μήνα για την υποβολή αίτησης εγγραφής ή εξαίρεσης μετά τη σύσταση της εταιρείας. ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Διαφωνώ κάθετα με τους συναδέλφους που υποτίθεται ότι «υπερασπίζονται» τη «δικηγορική ύλη». Οι Δικηγόροι δεν είμαστε παράσιτα που πρέπει να αμείβονται υποχρεωτικά, με κρατική παρέμβαση, λες και ο ρόλος του κράτους είναι να μας εξασφαλίζει τα προς το ζην. Εάν κάποιος θέλει να βάλει 500.000 Ευρώ σε μιά εταιρεία και δεν έχει τη σοβαρότητα να απευθυνθεί σε δικηγόρο για να προστατεύσει την επένδυσή του, είναι άξιος της μοίρας του. Εάν, ωστόσο, απευθυνθεί σε Δικηγόρο, θα πρέπει ο Δικηγόρος να έχει το σθένος να αμειφθεί ανάλογα με τη σοβαρότητα της δουλειάς και τον κόπο του, και όχι να περιορίζει την αμοιβή του μην τυχόν και του φύγει η δουλειά. Απευθυνόμενος στους συναδέλφους δικηγόρους, θέλω να τονίσω ότι, γενικότερα, και σε αυτήν την περίπτωση (όπως πάντοτε) υπάρχουν τουλάχιστο δυο τρόποι να δούμε τα πράγματα: ο κοινός, είναι να αντιμετωπίσουμε κάθε προσπάθεια αφαίρεσης γραφειοκρατίας, που μας συμπεριλαμβάνει ως μέρος του μηχανισμού, με αντίδραση και άρνηση, μην τυχόν και χάσουμε κανένα "έτοιμο" Ευρώ. Προσωπικά συντάσσομαι με την άλλη άποψη (που μάλλον πολύ λίγοι συνάδελφοι ασπάζονται), ότι αυτά που έχουμε να κερδίσουμε από την επιτάχυνση της ανάπτυξης είναι πολύ περισσότερα από εκείνα "τα έτοιμα" που υποτίθεται ότι θα "χάσουμε": Ο σοβαρός (από κάθε άποψη) επενδυτής θα θα ξεκινήσει μια επιχείρηση πιο εύκολα, θα αποκτήσει ακίνητα ή θα τα μισθώσει, θα προσλάβει προσωπικό, θα συνάψει δάνεια, θα κάνει νέες επενδύσεις, θα συνάψει εμπορικές συμφωνίες κ.ο.κ. ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ θα συμβουλευτεί τον κατάλληλο δικηγόρο χωρίς να είναι υποχρεωμένος.