Αρχική Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης με τίτλο «Εθνική Κοινωνική Συμφωνία για την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας»ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ Άρθρο 1 Σκοπός

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ Άρθρο 1 Σκοπός

Σκοπός του παρόντος νόμου είναι η νομοθετική κατοχύρωση και υλοποίηση της Εθνικής Κοινωνικής Συμφωνίας για την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Ειδικότερα, ο παρών νόμος αποσκοπεί στην ενίσχυση της κάλυψης των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις εργασίας, στην προαγωγή των συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθώς και στη βελτίωση του πλαισίου που διέπει τη σύναψη, εφαρμογή και επέκταση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Επιπλέον, στοχεύει στην πλήρη προστασία των εργαζομένων μετά τη λήξη μιας συλλογικής σύμβασης εργασίας, καθώς και στην επιτάχυνση και τον εξορθολογισμό των διαδικασιών του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας, με την εισαγωγή νέου πλαισίου για την επίλυση συλλογικών διαφορών.

Σχόλια
  • 28 Ιανουαρίου 2026, 18:10 | ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-ΕΚ-ΕΣ-ΣΟ-ΟΜ

    Γ.Σ.Ε.Ε., ΑΔΕΔΥ, ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ, ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΕΣ κ.τ.λ.. Συμμετέχουν; Συμφωνούν; Έχουν άποψη; Προστατεύουν τα εργασιακά δικαιώματα; Προστατεύουν τους εργαζομένους μέλη τους; Λειτουργούν;
    Ήρεμα ρωτάω!

  • 28 Ιανουαρίου 2026, 12:43 | Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ)

    Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) υποβάλλει τις παρατηρήσεις της επί του σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, με το οποίο νομοθετείται το περιεχόμενο της Συμφωνίας μεταξύ των Κοινωνικών Εταίρων για την ενίσχυση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
    1) Συγκεκριμένα, το υπό κρίση σχέδιο νόμου, στο βαθμό που αποσκοπεί στην επέκταση και την ενίσχυση του θεσμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αντιμετωπίζεται κατ’ αρχήν θετικά, λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι αποτελεί προϊόν διαβούλευσης μεταξύ των κοινωνικών εταίρων.
    Ωστόσο, πρέπει να επισημανθεί ότι ο δημοσιογραφικός κλάδος, ο οποίος διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην δημοκρατική λειτουργία της πολιτείας και διευρύνεται έτι περαιτέρω, λόγω και των αδιάκοπων μεταβολών και εξελίξεων διεθνώς, δεν προσεκλήθη στην διαδικασία κοινωνικού διαλόγου για την κατάρτιση της υπό κρίση Κοινωνικής Συμφωνίας. Η ΠΟΕΣΥ, παρά το γεγονός ότι αποτελεί Ομοσπονδία και όχι τριτοβάθμια οργάνωση, είναι ο αντιπροσωπευτικότερος κοινωνικός εταίρος για τον δημογραφικό κλάδο, καθώς αποτελεί τη μοναδική δευτεροβάθμια δημοσιογραφική Ένωση, ενώ μέλη μας συνάπτουν παραδοσιακά συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις των δημοσιογράφων όλης της χώρας, τόσο στο Δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.
    2) Επιπροσθέτως, το υπό κρίση σχέδιο νόμου ουδεμία πρόνοια περιέχει έστω και κατ’ ελάχιστον για τη θεσμοθέτηση κινήτρων προς τις εμπλεκόμενες εργοδοτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, καθώς δεν αρκεί η βελτίωση του πλαισίου για την σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων αλλά απαιτείται επιπροσθέτως και η παροχή κινήτρων στους εμπλεκόμενους, προκειμένου να καταστεί δελεαστική η σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

    3) Δεδομένης της άρνησης των εργοδοτικών οργανώσεων να καταρτισθούν Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας στον κλάδο από το 2010 μέχρι και σήμερα αλλά και της αναγκαιότητας να νομοθετηθούν κατάλληλα κίνητρα που θα διευκολύνει τις δύο πλευρές να καθίσουν στον τραπέζι των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, το παρόν νομοσχέδιο λειτουργεί έως και αποτρεπτικά και σε βάρος ενός από τους πολυαριθμότερους κλάδους.
    4) Ακόμη και η επέκταση της μετενέργειας, η οποία αποτελεί το βασικότερο πλεονέκτημα της κοινωνικής συμφωνίας, καταλήγει να είναι παντελώς αδιάφορη για το δημοσιογραφικό κλάδο, εφόσον δεν θεσμοθετούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για τη σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας στα ΜΜΕ.
    5) Μάλιστα, εν αντιθέσει με τη σχετική πρόνοια που περιέχεται στον υπόλοιπο ιδιωτικό τομέα, να συναφθουν κλαδικές συμβάσεις ακόμη και με τη συμμετοχή της ΓΣΕΕ και μιας εργοδοτικής οργάνωσης ευρύτερης εκπροσώπησης, τα νέα προσκόμματα που θεσπίζονται στο σύστημα της μεσολάβησης των συλλογικών διαφορών εργασίας –με τη θέσπιση προελέγχου-, ενέχουν τον κίνδυνο να περιοριστεί ακόμη και αυτή η δυνατότητα προσφυγής των συνδικαλιστικών ενώσεων του κλάδου στον ΟΜΕΔ. Ιδιαίτερα δε η διαιτησία αναμένεται να υποστεί την μεγαλύτερη πίεση από την διαδικασία προελέγχου, καθώς μέσω αυτού θα μπορεί να κρίνεται ποια διαφορά μπορεί να οδηγήσει σε έκδοση διαιτητικής απόφασης και ποια όχι, την στιγμή που μέχρι σήμερα η αρμοδιότητα αυτή ανήκε στο σώμα των διαιτητών του ΟΜΕΔ, οι οποίοι καλούνταν να επιληφθούν της συλλογικής διαφοράς εργασίας.
    6) Ακόμη πιο πιθανή αναδεικνύεται μία τέτοια δυσκολία μετά και την ανάθεση της δικαστικής κρίσης των αποφάσεων της Διαιτησίας στο Μονομελές Πρωτοδικείο, ενώ μέχρι τώρα ανήκε στο Εφετείο, το οποίο έχει προφανώς πολύ μεγαλύτερα εχέγγυα εμπειρίας αλλά και γνώσης στην αντιμετώπιση των θεμάτων που συνδέονται με τις διαιτητικές αποφάσεις.
    Κατόπιν τούτων η ΠΟΕΣΥ ζητά:
    -τη θέσπιση ειδικών διατάξεων, οι οποίες θα θεσμοθετούν σειρά κινήτρων/αντικινήτρων για τη σύναψη Συλλογικών Συμβάσεων στον κλάδο και θα οδηγήσουν σε άρση των αδιεξόδων και των προσκομμάτων, που συναντά στην παρούσα φάση η σύναψη Συλλογικής Συμβάσεως Εργασίας για τους δημοσιογράφους.
    – το περιεχόμενο της διάταξης πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο τριμερούς διαλόγου, με πρωτοβουλία της υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και με τη συμμετοχή των αντιπροσωπευτικότερων οργανώσεων του κλάδου.

  • 28 Ιανουαρίου 2026, 10:37 | ΔΑΚΕ ιδιωτικού τομέα

    Διεύρυνση του Σκοπού – Η «Δίκαιη Μετάβαση» ως Νομική Υποχρέωση

    Το ισχύον άρθρο παραμένει προσκολλημένο σε αναχρονιστικές αντιλήψεις. Η προστασία της εργασίας σήμερα δεν αφορά μόνο το ύψος του μισθού, αλλά την ίδια την ύπαρξη της θέσης εργασίας απέναντι στον αυτοματισμό.

    Προτείνουμε την προσθήκη νέας παραγράφου:
    «Ο παρών νόμος αποσκοπεί επίσης στην προστασία των εργαζομένων έναντι των επιπτώσεων του ψηφιακού μετασχηματισμού, της αυτοματοποίησης και της χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) στις εργασιακές σχέσεις. Διασφαλίζει ρητά τη «δίκαιη μετάβαση» (Just Transition), την απόλυτη προστασία των προσωπικών δεδομένων και τη θωράκιση των θέσεων εργασίας έναντι της τεχνολογικής αντικατάστασης.

    ΔΑΚΕ Δημοκρατική Ανεξάρτητη Κίνηση Εργαζομένων ιδιωτικού τομέα

  • 27 Ιανουαρίου 2026, 09:54 | ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

    Με την παρούσα παρέμβαση, κατατίθενται με σεβασμό, απόψεις, σχετικά με το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ως ελάχιστη συμβολή στον διάλογο για το νέο πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων.
    Θεωρώ επιβεβλημένο το νέο πλαίσιο να μην λειτουργήσει ως εργαλείο περαιτέρω απορρύθμισης, αλλά ως εγγυητής της εργασιακής ειρήνης, της κοινωνικής ισορροπίας, της ποιότητας ζωής, της προστασίας της ελληνικής οικογένειας και της δημογραφικής ανάκαμψης της χώρας. Η εργασία οφείλει να συνοδεύεται από αξιοπρέπεια, σεβασμό στον ελεύθερο χρόνο και δίκαιες αμοιβές που επιτρέπουν τη διαβίωση και όχι απλώς την επιβίωση, νομιμοποιώντας την εξαθλίωση.
    Η δημόσια διαβούλευση για το νέο πλαίσιο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας δεν αποτελεί μια τυπική τεχνοκρατική άσκηση επί χάρτου, ούτε μια ψυχρή διαπραγμάτευση ποσοστών. Πρόκειται για μια βαθιά πολιτική και ηθική αναμέτρηση, ένα ιστορικό «πεδίο μάχης» για την ταυτότητα και τη διεκδικητική ισχύ του συνδικαλιστικού κινήματος. Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται ενώπιόν μας είναι σαφές: θα προχωρήσει η ελληνική κοινωνία με τον άνθρωπο στο επίκεντρο ή θα διολισθήσει οριστικά σε μια κρίση αξιών και επιβίωσης;
    Η συμμετοχή σε αυτή τη διαδικασία δεν μπορεί να γίνει ερήμην της ιστορικής μνήμης. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν γεννήθηκε ως ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός, αλλά ως το τέκνο σκληρών αγώνων που μετέτρεψαν τον εργαζόμενο από «αναλώσιμο μέγεθος» σε πολίτη με δικαιώματα. Σήμερα, η ηθική υποχρέωση για τη διατήρηση της κοινωνικής ισορροπίας πέφτει ξανά στις πλάτες των συνδικάτων. Γιατί αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν προστατεύσει τους εργαζόμενους, ποιος θα το κάνει; Αν η φωνή των εργαζομένων σιγήσει, η κοινωνική ειρήνη θα δώσει τη θέση της στην αυθαιρεσία.
    Ο συνδικαλισμός αποτελεί τον σημαντικότερο ίσως παράγοντα των κοινωνικών εξελίξεων στην κεντρική πολιτική σκηνή. Πέρα από μικροαντιλήψεις, μικροπολιτικές και συντεχνιακές λογικές, το συνδικαλιστικό κίνημα καλείται σήμερα να αποφασίσει αν θα αποτελέσει το ανάχωμα για την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή αν θα αρκεστεί σε «ψίχουλα», νομιμοποιώντας την περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής μας.
    Η αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων έχει άμεσο και οδυνηρό αντίκτυπο στον πιο ευαίσθητο ιστό της κοινωνίας, την οικογένεια. Όταν ο εργαζόμενος στερείται τη μισθολογική ασφάλεια και την πρόνοια μιας ισχυρής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, η συγκρότηση και η συντήρηση της οικογένειας μετατρέπεται από θεμελιώδες δικαίωμα σε «πολυτέλεια» για ελάχιστους.
    Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η σταδιακή αλλά συστηματική συρρίκνωση της μεσαίας τάξης συνιστά έναν ακόμη καθοριστικό παράγοντα κοινωνικής αποσταθεροποίησης. Η αποδυνάμωση των συλλογικών συμβάσεων δεν πλήττει μόνο τους χαμηλόμισθους, αλλά συμπιέζει ολόκληρο το παραγωγικό και κοινωνικό φάσμα, οδηγώντας τη μεσαία τάξη, τον ιστορικό πυλώνα κοινωνικής συνοχής, κατανάλωσης και δημοκρατικής σταθερότητας, σε οικονομική ασφυξία και κοινωνική καθίζηση (καταλαμβάνουμε τις τελευταίες θέσεις στην Ε.Ε.). Όταν η εργασία παύει να αποτελεί μοχλό κοινωνικής ανόδου και μετατρέπεται σε μηχανισμό αναπαραγωγής της φτώχειας, τότε η μεσαία τάξη παύει να λειτουργεί ως «γέφυρα» και τείνει να εξαφανιστεί, διευρύνοντας επικίνδυνα τις κοινωνικές ανισότητες.
    Ας γίνει κατανοητό πως η εργασία δεν είναι εμπόρευμα. Ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός. Τα δικαιώματα δεν είναι πολυτέλεια, αλλά θεμέλιο της κοινωνικής δικαιοσύνης.
    Αυτή ακριβώς η εργασιακή ανασφάλεια αποτελεί τη βασική γενεσιουργό αιτία της υπογεννητικότητας. Νέοι άνθρωποι, εγκλωβισμένοι σε μισθούς που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά και σε ωράρια που εξαντλούν κάθε δυναμικότητα, αναβάλλουν επ’ αόριστον τη δημιουργία οικογένειας. Το δημογραφικό πρόβλημα δεν λύνεται με ευχολόγια, αλλά με σταθερές εργασιακές σχέσεις που επιτρέπουν στον άνθρωπο να ονειρευτεί και να σχεδιάσει το αύριο.
    Ταυτόχρονα, η απορρύθμιση της εργασίας και η διαρκής αύξηση των ορίων ηλικίας συνθέτουν ένα ακόμη δομικό αδιέξοδο: τη μείωση και αποδυνάμωση του ενεργού εργατικού δυναμικού. Η παρατεταμένη παραμονή στην εργασία, χωρίς ουσιαστική μέριμνα για την υγεία, την αντοχή και την ποιότητα ζωής των εργαζομένων, δεν ενισχύει την παραγωγικότητα, αντιθέτως, φθείρει το ανθρώπινο κεφάλαιο, παγώνει την ανανέωση της αγοράς εργασίας και αποκλείει τους νέους από την απασχόληση.
    Μια κοινωνία που εξαντλεί τους εργαζόμενους μέχρι τα όρια της αντοχής τους και ταυτόχρονα αδυνατεί να εντάξει τη νέα γενιά στην παραγωγή, υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον.
    Παράλληλα, η υποβάθμιση των ΣΣΕ πλήττει ανεπανόρθωτα την ποιότητα ζωής. Η επιβολή μιας δήθεν «ευέλικτης» καθημερινότητας, χωρίς σαφή όρια μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου, διαλύει τον προσωπικό χρόνο και την ψυχική υγεία. Ο εργαζόμενος μετατρέπεται σε ένα «αναλώσιμο εργαλείο» παραγωγής, αποξενωμένος από τα παιδιά του, τους φίλους του και τον ίδιο του τον εαυτό. Όταν η εργασία παύει να συνοδεύεται από σεβασμό, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δέχεται καίριο πλήγμα, γεννώντας μια κοινωνία οργής, παραίτησης και μειωμένων προσδοκιών.
    Για να αποφευχθεί αυτή η πορεία, το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να προτάξει την ουσιαστική διεκδίκηση γύρω από τρεις βασικούς άξονες: την αξιοπρεπή διαβίωση με βάση το πραγματικό κόστος ζωής, την ουσιαστική προστασία του ελεύθερου χρόνου και την καθολική, χωρίς εξαιρέσεις, προστασία όλων των εργαζομένων.
    Ο κίνδυνος της παθητικότητας είναι ορατός. Αν το κίνημα παραμείνει «αρκεσμένο στα ψίχουλα», θα οδηγηθούμε σε αποδυνάμωση της συλλογικής διαπραγμάτευσης, αποξένωση των εργαζομένων από τα σωματεία και τελικά, σε μια βαθιά και γενικευμένη εργασιακή φτωχοποίηση.
    Είναι η ώρα να κρατηθεί όρθιο το φρόνημα με τις κοινωνικές αξίες, απέναντι στον κανιβαλισμό των ελίτ και τις διάφορες τεχνητές αφορμές, όπως της ύφεσης, τις κρίσεις χρέους, της πανδημίας, την λυσσαλέα επίθεση στις εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών, τις πολεμικές συρράξεις κτλ.
    Το διακύβευμα της δημόσιας διαβούλευσης είναι τελικά η σύγκρουση ανάμεσα στην ελπίδα και την απόγνωση.
    Ελπίδα είναι η εργασία με δικαιώματα, με προοπτική και με σεβασμό στον άνθρωπο.
    Απόγνωση είναι η κανονικοποίηση της επισφάλειας, της σιωπής και της αποδοχής ότι «δεν γίνεται αλλιώς».
    Η ελπίδα όμως δεν χαρίζεται. Κατακτάται.
    Κατακτάται μέσα από συλλογική διεκδίκηση, θεσμική θωράκιση με ξεκάθαρες θέσεις και επιλογές. Σήμερα καλούμαστε να αποφασίσουμε αν θα σταθούμε με τον ΑΝΘΡΩΠΟ και το μέλλον του ή αν θα επιτρέψουμε στην απόγνωση να μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς της εργασιακής ζωής.
    Η ώρα της ευθύνης είναι τώρα.
    Δεν φτάνει να λέμε «δεν πάει άλλο».
    Οφείλουμε να πούμε συλλογικά και ξεκάθαρα ως εδώ.

  • 21 Ιανουαρίου 2026, 11:59 | Κωνσταντίνος Φράγκος – Στάθης Χαρίτος

    ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΡΑΠΕΖΑΣ EUROBANK (Union)

    Διεύρυνση του Σκοπού: Προστασία από τον Ψηφιακό Μετασχηματισμό

    Προτείνεται η προσθήκη νέας παραγράφου στο Άρθρο 1: «Ο παρών νόμος αποσκοπεί επίσης στην προστασία των εργαζομένων έναντι των επιπτώσεων του ψηφιακού μετασχηματισμού, της αυτοματοποίησης και της χρήσης Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) στις εργασιακές σχέσεις, διασφαλίζοντας τη «δίκαιη μετάβαση» (Just Transition), την προστασία των προσωπικών δεδομένων και τη θωράκιση των θέσεων εργασίας.

    Κωνσταντίνος Φράγκος Πρόεδρος Επιτροπής Υγείας και Ασφάλειας Τραπεζικής Επιχείρησης Eurobank

    Στάθης Χαρίτος
    Πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων Τράπεζας EUROBANK (UNION)

Σχόλια