Υπουργείο Ανάπτυξης

Άρθρο 34

Δικαίωμα υπαναχώρησης από σύμβαση πίστωσης και από συνδεδεμένη σύμβαση πίστωσης για την αγορά αγαθού – Δυνατότητες καταναλωτή σε περίπτωση άσκησης δικαιώματος υπαναχώρησης

(παρ. 1 έως 3, 5 έως 7 και 9 άρθρου 26 της Οδηγίας (ΕΕ) 2023/2225)

1. Ο καταναλωτής μπορεί να υπαναχωρήσει από τη σύμβαση πίστωσης, χωρίς υποχρέωση αιτιολογίας, εντός προθεσμίας δεκατεσσάρων (14) ημερολογιακών ημερών.

Η προθεσμία υπαναχώρησης αρχίζει:

α) από την ημέρα σύναψης της σύμβασης πίστωσης, ή

β) από την ημέρα κατά την οποία ο καταναλωτής παραλαμβάνει τους όρους της σύμβασης και τις πληροφορίες κατά τα άρθρα 28 και 29, αν η ημέρα αυτή είναι μεταγενέστερη από την ημερομηνία στην οποία αναφέρεται η περ. α).

Η προθεσμία που αναφέρεται στο πρώτο εδάφιο θεωρείται ότι έχει τηρηθεί, αν η δήλωση υπαναχώρησης της περ. α) της παρ. 4 αποσταλεί από τον καταναλωτή στον πιστωτικό φορέα πριν από τη λήξη της εν λόγω προθεσμίας.

2. Αν ο καταναλωτής δεν έχει παραλάβει τους όρους της σύμβασης και τις πληροφορίες κατά τα άρθρα 28 και 29, η προθεσμία υπαναχώρησης λήγει, σε κάθε περίπτωση, δώδεκα (12) μήνες και δεκατέσσερις (14) ημερολογιακές ημέρες μετά από τη σύναψη της σύμβασης πίστωσης. Το πρώτο εδάφιο δεν εφαρμόζεται, αν ο καταναλωτής δεν έχει λάβει ενημέρωση σχετικά με το δικαίωμα υπαναχώρησής του σύμφωνα με την περ. ιστ) της παρ. 1 του άρθρου 29.
3. Στην περίπτωση συνδεδεμένης σύμβασης πίστωσης για την αγορά αγαθού, η οποία περιέχει πολιτική επιστροφής που εξασφαλίζει πλήρη επιστροφή χρημάτων για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δεκατεσσάρων (14) ημερολογιακών ημερών, παρατείνεται η προθεσμία υπαναχώρησης της παρ. 1, ώστε να αντιστοιχεί στη διάρκεια που προβλέπει η εν λόγω πολιτική επιστροφής.
4. Αν ο καταναλωτής ασκήσει το δικαίωμα υπαναχώρησης, προβαίνει στις ακόλουθες ενέργειες:

α) ενημερώνει σχετικά τον πιστωτικό φορέα εντός της προθεσμίας που ορίζεται στην παρ. 1 και σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέσχε ο πιστωτικός φορέας κατά την περ. ιστ) της παρ. 1 του άρθρου 29, επί σταθερού μέσου, επιλογής του καταναλωτή, που προσδιορίζεται στη σύμβαση πίστωσης,

β) καταβάλλει στον πιστωτικό φορέα το κεφάλαιο και τους δεδουλευμένους τόκους επί του κεφαλαίου αυτού από την ημερομηνία ανάληψης της πίστωσης έως την ημερομηνία εξόφλησης του κεφαλαίου, χωρίς αδικαιολόγητη καθυστέρηση και, σε κάθε περίπτωση, το αργότερο εντός τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών από την αποστολή της ενημέρωσης της περ. α). Οι τόκοι υπολογίζονται με βάση το συμφωνηθέν χρεωστικό επιτόκιο. Επιπρόσθετα, ο καταναλωτής αποζημιώνει τον πιστωτικό φορέα μόνο για τα έξοδα τα οποία ενδεχομένως κατέβαλε ο πιστωτικός φορέας σε δημόσιες υπηρεσίες και τα οποία δεν μπορεί να ανακτήσει.

5. Αν πιστωτικός φορέας ή τρίτος βάσει συμφωνίας μεταξύ του εν λόγω τρίτου και του πιστωτικού φορέα παρέχει συμπληρωματική υπηρεσία σχετική με τη σύμβαση πίστωσης, ο καταναλωτής παύει να δεσμεύεται από τη σύμβαση συμπληρωματικής υπηρεσίας, αν ασκήσει το δικαίωμα υπαναχώρησης από τη σύμβαση πίστωσης σύμφωνα με το παρόν.
6. Αν ο καταναλωτής έχει δικαίωμα υπαναχώρησης βάσει των παρ. 1, 4 και 5 του παρόντος, δεν εφαρμόζονται τα άρθρα 3ιε και 3ιστ του ν. 2251/1994 (Α΄ 191).
7. Το παρόν εφαρμόζεται, με την επιφύλαξη τυχόν ειδικότερων διατάξεων που ορίζουν προθεσμία κατά τη διάρκεια της οποίας δεν μπορεί να αρχίσει η εκτέλεση της σύμβασης.

Άρθρο 35

Παύση δέσμευσης καταναλωτή από συνδεδεμένες συμβάσεις πίστωσης σε περίπτωση άσκησης δικαιώματος υπαναχώρησης – Προϋποθέσεις άσκησης δικαιώματος καταναλωτή να στραφεί κατά πιστωτικού φορέα

(παρ. 1 και 2 άρθρου 27 της Οδηγίας (ΕΕ) 2023/2225)

1. Αν ο καταναλωτής ασκήσει το δικαίωμα υπαναχώρησης από σύμβαση προμήθειας αγαθών ή παροχής υπηρεσιών, το οποίο προβλέπεται σε διάταξη η οποία ενσωματώνει κανόνα του ενωσιακού δικαίου, παύει να δεσμεύεται από τη συνδεδεμένη σύμβαση πίστωσης, χωρίς επιβάρυνση ή κυρώσεις.
2. Αν τα αγαθά ή οι υπηρεσίες που καλύπτονται από συνδεδεμένη σύμβαση πίστωσης δεν παρασχεθούν ή παρασχεθούν εν μέρει μόνο ή δεν ανταποκρίνονται κατά οποιονδήποτε τρόπο στους όρους της σύμβασης, ο καταναλωτής δικαιούται να στραφεί κατά του πιστωτικού φορέα, εφόσον: α) έχει στραφεί εγγράφως κατά του προμηθευτή ή του παρόχου και β) δεν έλαβε την ικανοποίηση την οποία δικαιούται εντός τριάντα (30) ημερολογιακών ημερών από την έγγραφη άσκηση των δικαιωμάτων του.
3. Ο καταναλωτής γνωστοποιεί εγγράφως στον πιστωτικό φορέα την άσκηση του δικαιώματος της παρ. 2, αναφέροντας τους λόγους που τη θεμελιώνουν, παρέχοντας επιπρόσθετα, εφόσον του ζητηθεί, τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία της άσκησης των δικαιωμάτων του κατά του προμηθευτή ή παρόχου και της αποτυχίας λήψης ικανοποίησης.

Άρθρο 36

Δικαιώματα καταναλωτή και πιστωτικού φορέα για καταγγελία συμβάσεων πίστωσης αόριστης διάρκειας – Προϋποθέσεις παύσης δικαιώματος καταναλωτή για πραγματοποίηση αναλήψεων πιστώσεων από σύμβαση πίστωσης αόριστης διάρκειας

(άρθρο 28 της Οδηγίας (ΕΕ) 2023/2225)

1. Ο καταναλωτής δικαιούται να καταγγείλει οποτεδήποτε και αζημίως σύμβαση πίστωσης αόριστης διάρκειας, εκτός αν τα μέρη έχουν συμφωνήσει προθεσμία προειδοποίησης, η οποία δεν μπορεί να υπερβαίνει τον ένα (1) μήνα.
2. Ο πιστωτικός φορέας δικαιούται να καταγγείλει σύμβαση πίστωσης αόριστης διάρκειας, εφόσον αυτό προβλέπεται στη σύμβαση, με την προϋπόθεση ότι απευθύνει στον καταναλωτή, εγγράφως ή επί άλλου σταθερού μέσου που προσδιορίζεται στη σύμβαση πίστωσης, προειδοποίηση τουλάχιστον δύο (2) μήνες πριν από την επέλευση των αποτελεσμάτων της καταγγελίας.
3. Ο πιστωτικός φορέας δύναται, για αντικειμενικά δικαιολογημένους λόγους και εφόσον προβλέπεται στη σύμβαση, να παύσει το δικαίωμα του καταναλωτή να πραγματοποιεί αναλήψεις πιστώσεων από σύμβαση πίστωσης αόριστης διάρκειας. Ο πιστωτικός φορέας ενημερώνει τον καταναλωτή, εγγράφως ή επί άλλου σταθερού μέσου που προσδιορίζεται στη σύμβαση πίστωσης, για την παύση αυτή και για τους λόγους της, κατά προτίμηση πριν από την παύση και το αργότερο αμέσως μετά από αυτή, εκτός αν η παροχή των πληροφοριών αυτών απαγορεύεται από την ενωσιακή ή εθνική νομοθεσία ή αντίκειται στη δημόσια τάξη ή τη δημόσια ασφάλεια.

Άρθρο 37

Δικαίωμα καταναλωτή για πρόωρη εξόφληση και μείωση του συνολικού κόστους της πίστωσης για το εναπομένον χρονικό διάστημα της σύμβασης

(παρ. 1 άρθρου 29 της Οδηγίας (ΕΕ) 2023/2225)

Ο καταναλωτής δικαιούται οποτεδήποτε να προβαίνει σε πρόωρη εξόφληση. Στην περίπτωση του πρώτου εδαφίου, ο καταναλωτής δικαιούται μείωση του συνολικού κόστους της πίστωσης για το εναπομένον χρονικό διάστημα της σύμβασης. Κατά τον υπολογισμό της μείωσης αυτής, λαμβάνονται υπόψη όλα τα έξοδα που επιβάλλονται στον καταναλωτή από τον πιστωτικό φορέα.

Άρθρο 38

Προϋποθέσεις εύλογης και αντικειμενικά δικαιολογημένης αποζημίωσης πιστωτικού φορέα σε περίπτωση πρόωρης εξόφλησης – Περιπτώσεις μη χορήγησης δυνατότητας αποζημίωσης πιστωτικού φορέα – Χρηματικά όρια αποζημίωσης

(παρ. 2, 3, περ. α) παρ. 4 και παρ. 5 άρθρου 29 της Οδηγίας (ΕΕ) 2023/2225)

1. Σε περίπτωση πρόωρης εξόφλησης, ο πιστωτικός φορέας δικαιούται εύλογη και αντικειμενικά δικαιολογημένη αποζημίωση για ενδεχόμενα έξοδα που συνδέονται άμεσα με την πρόωρη εξόφληση της πίστωσης, μόνο εφόσον:

α) η πρόωρη εξόφληση πραγματοποιείται εντός χρονικού διαστήματος κατά το οποίο το χρεωστικό επιτόκιο είναι σταθερό και

β) το ποσό της πρόωρης εξόφλησης δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες (10.000) ευρώ εντός οποιασδήποτε χρονικής περιόδου δώδεκα (12) μηνών.

2. Ο πιστωτικός φορέας δεν δικαιούται την αποζημίωση της παρ. 1, όταν συντρέχει μία (1) από τις ακόλουθες περιπτώσεις:

α) η εξόφληση πραγματοποιείται βάσει ασφαλιστικής σύμβασης που παρέχει εγγύηση εξόφλησης της πίστωσης,

β) η πίστωση χορηγείται με τη μορφή δυνατότητας υπερανάληψης,

γ) η εξόφληση επέρχεται εντός χρονικού διαστήματος για το οποίο το χρεωστικό επιτόκιο δεν είναι σταθερό.

3. Η αποζημίωση της παρ. 1 δεν υπερβαίνει:

α) το ένα τοις εκατό (1%) του ποσού της πίστωσης που υπόκειται σε πρόωρη εξόφληση, όταν το χρονικό διάστημα μεταξύ της πρόωρης εξόφλησης και της συμφωνημένης ημερομηνίας λήξης της σύμβασης υπερβαίνει το ένα (1) έτος,

β) το μηδέν κόμμα πέντε τοις εκατό (0,5%) του ποσού της πίστωσης που υπόκειται σε πρόωρη εξόφληση, όταν το χρονικό αυτό διάστημα δεν υπερβαίνει το ένα (1) έτος και

γ) σε καμία περίπτωση το ποσό των τόκων που θα είχε καταβάλει ο καταναλωτής κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της πρόωρης εξόφλησης και της συμφωνημένης ημερομηνίας λήξης της σύμβασης πίστωσης.