Τέταρτο Βιβλίο: Ειδικές Διαδικασίες

Το τέταρτο βιβλίο των ειδικών διαδικασιών που περιλαμβάνει τα άρθρα 591 έως 681 Δ αντικαθίσταται ως ακολούθως.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α`
ΓΕΝΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ

Άρθρο 591
1. Τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες, εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις των διαδικασιών αυτών. Αν στις ειδικές αυτές διατάξεις των ειδικών διαδικασιών δεν ορίζεται διαφορετικά:
α) η προθεσμία για την κλήτευση των διαδίκων είναι τριάντα (30) ημέρες και, αν ο διάδικος που καλείται ή κάποιος από τους ομοδίκους διαμένει στο εξωτερικό ή είναι άγνωστης διαμονής, εξήντα (60) ημέρες πριν από τη συζήτηση,
β) Η παρέμβαση, η προσεπίκληση και η ανακοίνωση ασκούνται, με ποινή απαραδέκτου, με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου, στο οποίο εκκρεμεί η δίκη και επιδίδεται στους διαδίκους τουλάχιστον οκτώ (8) ημέρες πριν από τη συζήτηση, η οποία ορίζεται υποχρεωτικά κατά την ημερομηνία συζήτησης της κύριας υπόθεσης,
γ) οι προτάσεις κατατίθενται το αργότερο κατά τη συζήτηση,
δ) τα περιεχόμενα στις προτάσεις μέσα επίθεσης και άμυνας προτείνονται συνοπτικώς και προφορικά και καταχωρίζονται στα πρακτικά συζητήσεως, διαφορετικά είναι απαράδεκτα,
ε) οι διάδικοι το αργότερο κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο προσάγουν όλα τα αποδεικτικά τους μέσα,
στ)οι διάδικοι μπορούν έως τη δωδέκατη ώρα της τρίτης εργάσιμης ημέρας από τη συζήτηση να καταθέσουν προσθήκη στις προτάσεις τους, με την οποία αξιολογούνται οι αποδείξεις, προτείνονται ισχυρισμοί και προσκομίζονται ένορκες βεβαιώσεις, έγγραφα και γνωμοδοτήσεις κατά το άρθρο 390 μόνο για την αντίκρουση ισχυρισμών που προτάθηκαν· και
ζ) ανταγωγή, αντέφεση και πρόσθετοι λόγοι έφεσης και αναψηλάφησης ασκούνται με ποινή απαραδέκτου με δικόγραφο, που κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου, στο οποίο απευθύνονται και επιδίδεται στον αντίδικο τουλάχιστον οκτώ (8) ημέρες πριν από τη συζήτηση, η οποία ορίζεται υποχρεωτικά κατά την ημερομηνία συζήτησης της κύριας υπόθεσης.
2. Ενώπιον των πρωτοβαθμίων δικαστηρίων η συζήτηση είναι προφορική. Ο δικαστής οφείλει πριν από τη συζήτηση να έχει ενημερωθεί επί της αγωγής και επί των εκατέρωθεν ισχυρισμών και αποδεικτικών μέσων και ιδίως ως προς τα θέματα και το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών.
3. Το δικαστήριο ζητεί τις αναγκαίες πληροφορίες και διασαφήσεις από τους διαδίκους ή τους εκπροσώπους τους και τους εξετάζει κατά την κρίση του σύμφωνα με τα άρθρα 415 επόμενα.
4. Το δικαστήριο, αν είναι αναγκαίο, διατάσσει αυτοψία ή πραγματογνωμοσύνη με προφορική ανακοίνωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά. Στην ανακοίνωση αυτή προσδιορίζεται ο τόπος, ο χρόνος, τα ονόματα των πραγματογνωμόνων, το θέμα της πραγματογνωμοσύνης, η προθεσμία για την κατάθεση της γνωμοδότησης των πραγματογνωμόνων, που δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από εξήντα ημέρες, καθώς και κάθε άλλο χρήσιμο στοιχείο.
5. Η οριστική απόφαση εκδίδεται με βάση τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι έχουν προσκομίσει και τις αποδείξεις που έχουν διεξαχθεί στο ακροατήριο.
6. Αν η υπόθεση δεν υπάγεται στη διαδικασία κατά την οποία έχει εισαχθεί, το δικαστήριο αποφαίνεται γι’ αυτό αυτεπαγγέλτως και διατάζει την εκδίκαση της υπόθεσης κατά τη διαδικασία σύμφωνα με την οποία δικάζεται.
7. Κατά την εκδίκαση της ανακοπής ερημοδικίας, της έφεσης και της αναψηλάφησης εφαρμόζονται οι διατάξεις που ισχύουν για την εκδίκαση της υπόθεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση που προσβάλλεται με το ένδικο μέσο. Η αναίρεση εκδικάζεται σύμφωνα με τις γενικές διατάξεις, εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στις διατάξεις του παρόντος βιβλίου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄
Διαφορές από την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση

Τίτλος Ι
Υπαγόμενες διαφορές

Άρθρο 592
Κατά την ειδική διαδικασία των οικογενειακών διαφορών δικάζονται οι γαμικές διαφορές, οι διαφορές από τις σχέσεις γονέων και τέκνων και οι λοιπές οικογενειακές διαφορές που ορίζονται στην παράγραφο 3 του άρθρου αυτού:
1. Οι γαμικές διαφορές αφορούν: α) το διαζύγιο, β) την ακύρωση γάμου, γ) την αναγνώριση της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας γάμου, δ) τις σχέσεις των συζύγων κατά τη διάρκεια του γάμου, οι οποίες πηγάζουν από αυτόν, εκτός από τις υπαγόμενες στην παράγραφο 3 του άρθρου αυτού.
2. Οι διαφορές από τις σχέσεις γονέων και τέκνων αφορούν: α) την προσβολή της πατρότητας, β) την προσβολή της μητρότητας, γ) την αναγνώριση ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει σχέση γονέα και τέκνου ή γονική μέριμνα, δ) την αναγνώριση ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει ή είναι άκυρη η εκούσια αναγνώριση ενός τέκνου χωρίς γάμο των γονέων του ή η εξομοίωσή του με τέκνο γεννημένο σε γάμο λόγω επιγενόμενου γάμου των γονέων του, καθώς και την προσβολή της εκούσιας αναγνώρισης, ε) την αναγνώριση ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει ή είναι άκυρη υιοθεσία ή τη λύση της, στ) την αναγνώριση ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει επιτροπεία ζ) επίσης τις διαφορές που προκύπτουν από το νόμο 3719/2008 για την ελεύθερη συμβίωση.
3. Οι λοιπές οικογενειακές διαφορές αφορούν: α) τον καθορισμό, τη μείωση ή την αύξηση της συνεισφοράς του καθενός από τους συζύγους για τις ανάγκες της οικογένειας, της διατροφής που οφείλεται λόγω γάμου, διαζυγίου ή συγγένειας, των δαπανών τοκετού και της διατροφής της άγαμης μητέρας, καθώς και της διατροφής της μητέρας από την κληρονομική μερίδα που έχει επαχθεί στο τέκνο που αυτή κυοφορεί, β) την άσκηση της γονικής μέριμνας αναφορικά με το τέκνο κατά τη διάρκεια του γάμου, και σε περίπτωση διαζυγίου ή ακύρωσης του γάμου ή όταν πρόκειται για τέκνο χωρίς γάμο των γονέων του, τη διαφωνία των γονέων κατά την κοινή άσκηση από αυτούς της γονικής τους μέριμνας, καθώς και την επικοινωνία των γονέων και των λοιπών ανιόντων με το τέκνο, γ) τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης και της κατανομής των κινητών μεταξύ συζύγων δ) κάθε άλλη περιουσιακού δικαίου διαφορά, που απορρέει από τη σχέση των συζύγων, ή των γονέων και τέκνων.
4. Σε περίπτωση διαζυγίου και κατά την ίδια διαδικασία της παραγράφου 1 μπορεί να ενωθεί ή συνεκδικασθεί η απαίτηση του αναίτιου συζύγου για ηθική βλάβη.

Τίτλος ΙΙ
Κοινές Διατάξεις

Άρθρο 593
1. Οι διαφορές που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 592 εισάγονται μόνο με κύρια ή παρεμπίπτουσα αγωγή.
2. Αγωγή διατροφής κατά την παράγραφο 3 του άρθρου 592 μπορεί να εισαχθεί και στο δικαστήριο στην περιφέρεια του οποίου βρίσκεται η κατοικία του ενάγοντος.

Άρθρο 594
Οι ανήλικοι που συνάπτουν γάμο και τα πρόσωπα που βρίσκονται σε επικουρική δικαστική συμπαράσταση μπορούν να ασκούν μόνοι τους τις κατά το άρθρο 592 αγωγές και να εμφανίζονται στο δικαστήριο, όταν αυτές εκδικάζονται, χωρίς τη συγκατάθεση οποιουδήποτε άλλου προσώπου.

Άρθρο 595
Αν κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί και δεν λάβει νόμιμα μέρος κάποιος από τους διαδίκους, η διαδικασία προχωρεί σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι.

Άρθρο 596
Στις διαφορές που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 του άρθρου 592, αν πεθάνει ο ένας από τους διαδίκους πριν καταστεί αμετάκλητη η απόφαση η δίκη καταργείται ως προς το κύριο αντικείμενό της. Σε δίκες που αφορούν την ύπαρξη ή την ανυπαρξία ή την ακύρωση γάμου, αν οι κληρονόμοι έχουν δικαίωμα να ασκήσουν την αγωγή, η δίκη διακόπτεται.

Άρθρο 597
1. Στις διαφορές που αναφέρονται στο άρθρο 592 η μη προσέλευση, η παράλειψη ή η άρνηση διαδίκου να καταθέσει ή να απαντήσει στις ερωτήσεις που του υποβάλλονται ή να δηλώσει για την αλήθεια πραγματικών περιστατικών ή για τη γνησιότητα εγγράφου, όπως και η ομολογία, λαμβάνονται υπόψη σε συνδυασμό με τις άλλες αποδείξεις και εκτιμώνται ελεύθερα.
2. Στις διαφορές που αναφέρονται στο άρθρο 592 δεν επιτρέπεται: 1) να εξεταστούν με όρκο οι διάδικοι, 2) να εξεταστούν ως μάρτυρες τα τέκνα τους, γνήσια, νομιμοποιημένα, θετά και αναγνωρισμένα, τα τέκνα της γυναίκας που γεννήθηκαν χωρίς γάμο, καθώς και οι σύζυγοι και οι κατιόντες τους,

Άρθρο 598
Στις διαφορές που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 και στην περίπτωση β΄ της παραγράφου 3 του άρθρου 592 η προθεσμία της αναψηλάφησης, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 545 παράγραφος 3 εδάφια δ΄, ε΄ και στ΄, είναι έξι μήνες και αρχίζει από την επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Άρθρο 599
Στις διαφορές που αναφέρονται στο άρθρο 592 οι διάδικοι έχουν το δικαίωμα να παραιτηθούν από τα ένδικα μέσα μόνο μετά την έκδοση της οριστικής απόφασης. Η παραίτηση γίνεται με δήλωση στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση και με επίδοση αντιγράφου της έκθεσης στον αντίδικο.

Άρθρο 600
Αν η διάγνωση διαφοράς εξαρτάται, ολικά ή εν μέρει, α) από την ύπαρξη ή ανυπαρξία ή από την ακύρωση γάμου ή β) από κάποια από τις διαφορές που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 592, το δικαστήριο αναβάλλει, με αίτηση ή και αυτεπαγγέλτως, τη συζήτηση ωσότου εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση, σχετικά με την αγωγή αυτή. Αν δεν έχει ακόμη ασκηθεί η αγωγή αυτή, το δικαστήριο ορίζει προθεσμία για την άσκησή της. Αν η προθεσμία περάσει άπρακτη, η συζήτηση μπορεί να συνεχισθεί και ο σχετικός ισχυρισμός θεωρείται ότι δεν έχει προβληθεί.

Άρθρο 601
1. Τα ελληνικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να εκδικάζουν τις διαφορές της παραγράφου 1 του άρθρου 592, αν ο ένας από τους συζύγους είναι Έλληνας, και αν ακόμη δεν έχει ούτε είχε κατοικία ή διαμονή στην Ελλάδα ή αν ήταν κατά την τέλεση του γάμου Έλληνας και απέβαλε λόγω του γάμου την ελληνική ιθαγένεια.
2. Τα ελληνικά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία να εκδικάζουν τις διαφορές που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 592, αν ο πατέρας ή η μητέρα ή το τέκνο είναι Έλληνες και αν ακόμη δεν έχουν ούτε είχαν κατοικία ή διαμονή στην Ελλάδα.
3. Αν δεν υπάρχει δικαστήριο κατά τόπον αρμόδιο για να δικάσει τις διαφορές που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2, αρμόδια είναι τα δικαστήρια της πρωτεύουσας του κράτους.

Άρθρο 602
1. Αποτελούν δεδικασμένο που ισχύει υπέρ και εναντίον όλων, εφόσον δεν μπορούν να προσβληθούν με αναίρεση και αναψηλάφηση, αποφάσεις οι οποίες α) απαγγέλλουν ακύρωση γάμου ή διαζύγιο ή αναγνωρίζουν την ύπαρξη ή όχι έγκυρου γάμου ή απορρίπτουν τέτοιες αγωγές και β) δέχονται ή απορρίπτουν αγωγές που αφορούν διαφορές οι οποίες αναφέρονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 592.
2. Το δεδικασμένο από τις αποφάσεις της περίπτωσης β΄ της παραγράφου 1 δεν ισχύει για τον τρίτο που δεν έλαβε μέρος στη δίκη και επικαλείται για τον εαυτό του σχέση γονέα και τέκνου ή γονική μέριμνα.

Τίτλος ΙΙΙ
Διατάξεις για τις γαμικές διαφορές

Άρθρο 603
1. Η αγωγή για την αναγνώριση της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας ή την ακύρωση γάμου, που ασκείται από τον ένα σύζυγο, απευθύνεται κατά του άλλου και, αν αυτός έχει πεθάνει, κατά των κληρονόμων του, αλλιώς απορρίπτεται ως απαράδεκτη.
2. Η αγωγή που αναφέρεται στην παράγραφο 1, όταν ασκείται από τον εισαγγελέα ή κάποιον που έχει συμφέρον, απευθύνεται και κατά των δύο συζύγων, και αν έχει πεθάνει ο ένας κατά των κληρονόμων του, αλλιώς απορρίπτεται ως απαράδεκτη.

Άρθρο 604
1. Στις περιπτώσεις που ο εισαγγελέας μπορεί να ασκήσει την αγωγή για την ακύρωση γάμου έχει το δικαίωμα, ακόμη και αν δεν άσκησε αυτός την αγωγή, να λάβει μέρος στη δίκη έχοντας όλα τα δικαιώματα του διαδίκου.
2. Η γραμματεία του δικαστηρίου έχει την υποχρέωση να γνωστοποιεί στον εισαγγελέα του δικαστηρίου τις δικασίμους των αγωγών για την ακύρωση γάμου, όπως και τις αποφάσεις που εκδίδονται στις αγωγές αυτές. Η παράλειψη της γνωστοποίησης δεν επιφέρει ακυρότητα της διαδικασίας.

Άρθρο 605
1. Τα ελληνικά δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία να εκδικάσουν τις διαφορές που αναφέρονται στην παράγραφο 1 του άρθρου 592, αν και οι δύο σύζυγοι κατά το χρόνο που ασκείται η αγωγή είναι αλλοδαποί, ή εάν κατά το δίκαιο της κοινής ιθαγένειας και των δύο συζύγων, ή κατά το δίκαιο της ιθαγένειας ενός του ενός από αυτούς δεν αναγνωρίζεται η δικαιοδοσία άλλου κράτους για την εκδίκαση των σχετικών διαφορών. Τα ελληνικά δικαστήρια, ωστόσο, έχουν δικαιοδοσία να δικάσουν αγωγές διαζυγίου, όταν ο γάμος είναι έγκυρος κατά το ελληνικό δίκαιο, αλλά ανυπόστατος ή άκυρος κατά το δίκαιο της ιθαγένειας και των δύο ή του ενός συζύγου.
2. Η ισχύς των αποφάσεων των ελληνικών δικαστηρίων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας, έφεση, αναψηλάφηση και αναίρεση δεν μπορεί να αμφισβητηθεί για το λόγο ότι παραβιάσθηκε η διάταξη της παραγράφου 1.

Τίτλος ΙV
Διατάξεις για τις διαφορές από τις σχέσεις γονέων και τέκνων

Άρθρο 606
1. Στις δίκες που αναφέρονται στην παράγραφο 2 του άρθρου 592 και αφορούν την υιοθεσία, το θετό τέκνο που συμπλήρωσε το δέκατο έκτο της ηλικίας του έχει πλήρη ικανότητα να ασκεί αυτοπροσώπως τη σχετική αγωγή, να παρίσταται αυτοπροσώπως στο δικαστήριο με την ιδιότητα του ενάγοντος ή του εναγομένου, να επιχειρεί όλες τις διαδικαστικές πράξεις και να ασκεί ή να παραιτείται από ένδικα μέσα.
2. Στις δίκες της παραγράφου 1 έχουν εφαρμογή και οι διατάξεις των άρθρων 744, 747 παράγραφος 4, 748 παράγραφοι 2 και 5 και 759 παράγραφος 3.

Άρθρο 607
1. Αν ένας διάδικος, χωρίς να έχει ειδικούς λόγους υγείας, αρνείται να υποβληθεί στις πρόσφορες ιατρικές εξετάσεις με γενικά αναγνωρισμένες επιστημονικές μεθόδους, που του επιβλήθηκαν από το δικαστήριο ως αναγκαίο αποδεικτικό μέσο για τη διαπίστωση της πατρότητας ή της μητρότητας, οι ισχυρισμοί του αντιδίκου του λογίζονται ότι έχουν αποδειχθεί, ως προς την ύπαρξη βιολογικών στοιχείων, τα οποία καθιστούν κατά την επιστήμη, πιθανή ή σφόδρα πιθανή την πατρότητα.
2. Αν το δικαστήριο διατάσσει την υποβολή στις εξετάσεις της προηγούμενης παραγράφου και τρίτων που δεν είναι διάδικοι, μπορεί με την ίδια απόφασή του να απειλεί την επιβολή σ’ αυτούς, για την περίπτωση που θα παρεμπόδιζαν αδικαιολόγητα τη διενέργεια των εξετάσεων με την απουσία τους κατά την ημέρα και ώρα που ορίσθηκαν για το σκοπό αυτόν ή με την άρνησή τους να υποβληθούν σ’ αυτές, χρηματική ποινή εκατό (100) έως πεντακοσίων (500) ευρώ.
3. Κατά τη διενέργεια των εξετάσεων των δύο προηγούμενων παραγράφων, πρέπει να λαμβάνονται όλα τα μέτρα ώστε να εξασφαλίζονται πλήρως η υγεία και η αξιοπρέπεια του εξεταζομένου. Ο διάδικος ή ο τρίτος, του οποίου διατάσσεται η εξέταση, πρέπει να κληθεί δέκα (10) ημέρες πριν από τη διενέργειά της για να παραστεί σ’ αυτήν.

Άρθρο 608
Αγωγή για την αναγνώριση της ύπαρξης ή μη σχέσης γονέα και τέκνου μπορεί να ασκηθεί και στον τόπο, όπου ο ενάγων έχει την κατοικία του κατά το χρόνο που ασκείται η αγωγή.

Άρθρο 609
1. Η αγωγή για την προσβολή της πατρότητας τέκνου γεννημένου σε γάμο απευθύνεται: α) αν ασκείται από τον σύζυγο της μητέρας ή έναν από τους γονείς του, κατά του τέκνου ή του ειδικού επιτρόπου του και της μητέρας του, β) αν ασκείται από το τέκνο, κατά της μητέρας και του συζύγου της, γ) αν ασκείται από τη μητέρα, κατά του τέκνου ή του ειδικού επιτρόπου του και κατά του συζύγου. Εάν έχει πεθάνει κάποιος από τα παραπάνω πρόσωπα, η αγωγή απευθύνεται κατά των κληρονόμων του αποβιώσαντος, εκτός εάν πεθάνει το ίδιο το τέκνο, διαφορετικά απορρίπτεται ως απαράδεκτη.
2. Η αγωγή για την προσβολή της μητρότητας απευθύνεται: α) αν ασκείται από την τεκμαιρόμενη μητέρα, κατά της κυοφόρου γυναίκας και του συζύγου της, αν είναι έγγαμη, καθώς και κατά του τέκνου ή του ειδικού επιτρόπου του, β) αν ασκείται από την κυοφόρο γυναίκα, κατά της τεκμαιρόμενης μητέρας και του συζύγου της, αν είναι έγγαμη, καθώς και κατά του τέκνου.
3. Η αγωγή για την αναγνώριση της ύπαρξης ή μη ύπαρξης σχέσης γονέα και τέκνου, γονικής μέριμνας, εκούσιας αναγνώρισης ή εξομοίωσης λόγω επιγενόμενου γάμου των γονέων του ενός τέκνου που γεννήθηκε χωρίς γάμο τους με τέκνο γεννημένο σε γάμο ή ακυρότητας εκούσιας αναγνώρισης ή παρόμοιας εξομοίωσης, απευθύνεται: α) όταν την ασκεί ο ένας γονέας, κατά του άλλου γονέα και του τέκνου, β) όταν την ασκεί το τέκνο, κατά των δύο γονέων, γ) όταν την ασκεί τρίτος, κατά των δύο γονέων και του τέκνου. Σε περίπτωση που έχει πεθάνει κάποιος από αυτούς, απευθύνεται κατά των κληρονόμων του και στην περίπτωση που η αναγνώριση έγινε από τον παππού ή τη γιαγιά η αγωγή απευθύνεται και εναντίον τους, αλλιώς απορρίπτεται.
4. Η αγωγή για την προσβολή εκούσιας αναγνώρισης απευθύνεται κατά των προσώπων που συνέπραξαν σε αυτήν ή των κληρονόμων τους και όταν δεν ασκεί την αγωγή το τέκνο ή οι κατιόντες του, και κατ’ αυτών, αλλιώς απορρίπτεται.
5. Η αγωγή για την αναγνώριση της ύπαρξης ή μη ύπαρξης ή ακυρότητας ή λύσης της υιοθεσίας απευθύνεται: α) όταν την ασκεί ο θετός γονέας, κατά του θετού τέκνου, β) όταν την ασκεί το θετό τέκνο, κατά του θετού γονέα, γ) όταν την ασκεί τρίτος, κατά του θετού γονέα και του θετού τέκνου. Σε περίπτωση που έχει πεθάνει κάποιος από αυτούς η αγωγή απευθύνεται κατά των κληρονόμων του, αλλιώς απορρίπτεται.
6. Η αγωγή για την αναγνώριση της ύπαρξης ή μη ύπαρξης επιτροπείας απευθύνεται, όταν την ασκεί ο επίτροπος, κατά του επιτροπευομένου και όταν την ασκεί ο επιτροπευόμενος ή ένας τρίτος, κατά του επιτρόπου, αλλιώς απορρίπτεται. Η απόφαση παράγει τις έννομες συνέπειές της όταν επέλθει τελεσιδικία.

Τίτλος V
Διατάξεις για τις λοιπές οικογενειακές διαφορές

Άρθρο 610
Οι διαφορές της παραγράφου 3 του άρθρου 592 αν ενωθούν με τις διαφορές των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 592 μπορεί να εισάγονται και στο πολυμελές πρωτοδικείο.

Άρθρο 611
Το Μονομελές ή Πολυμελές δικαστήριο είναι υποχρεωμένο, κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο της αγωγής και πριν από κάθε συζήτηση να προσπαθήσει να επιλύσει συμβιβαστικά τη διαφορά, ύστερα από ακρόαση όσων από τους διαδίκους παρίστανται. Ο συμβιβασμός πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του τέκνου, αλλιώς δεν δεσμεύει το δικαστήριο.

Άρθρο 612
1. Το δικαστήριο στις διαφορές της περίπτωσης β΄ της παραγράφου 3 του άρθρου 592 πριν από την έκδοση της απόφασής του, ανάλογα με την ωριμότητα του τέκνου, λαμβάνει υπόψη τη γνώμη του. Μπορεί αν αποφασίσει τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, να ορίζει ελεύθερα το χρόνο διεξαγωγής της, χωρίς να δεσμεύεται από χρονικούς περιορισμούς.
2. Για την επικοινωνία με το τέκνο ορίζονται και καταχωρίζονται, στα πρακτικά του αρμόδιου δικαστηρίου, ο χρόνος και ο τόπος της συνάντησης, καθώς και στην περίπτωση του πολυμελούς δικαστηρίου, ο δικαστής που θα επικοινωνήσει με το τέκνο. Με διαταγή του δικαστηρίου, που καταχωρίζεται επίσης στα πρακτικά καλείται να παρουσιάσει το τέκνο όποιος διαμένει μαζί του. Σε περίπτωση ερημοδικίας κάποιου διαδίκου, το δικαστήριο ορίζει χρόνο επίδοσης αντιγράφου των πρακτικών στον απολειπόμενο διάδικο. Η επικοινωνία του δικαστή με το τέκνο γίνεται ιδιαιτέρως και δεν επιτρέπεται να είναι παρόν σ’ αυτήν άλλο πρόσωπο, εκτός αν ο δικαστής κρίνει διαφορετικά. Για το περιεχόμενο της συνομιλίας δεν συντάσσεται έκθεση.

Άρθρο 613
Με την απόφαση, με την οποία ανατίθεται η επιμέλεια του προσώπου του τέκνου στον ένα γονέα, διατάσσεται αυτεπαγγέλτως και η απόδοση ή παράδοση του τέκνου σ’ αυτόν, και η απόφαση εκτελείται κατά τις διατάξεις των άρθρων 943 και 950 του ΚΠολΔ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ΄
Περιουσιακές διαφορές

Τίτλος Ι
Υπαγόμενες διαφορές

Άρθρο 614
Κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών δικάζονται οι μισθωτικές διαφορές, οι διαφορές από οριζόντια ή κάθετη ιδιοκτησία, οι εργατικές διαφορές, οι διαφορές επαγγελματιών και οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης, οι διαφορές από αμοιβές, οι διαφορές για ζημιές από αυτοκίνητα, οι διαφορές από δημοσιεύματα ή ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και οι διαφορές από πιστωτικούς τίτλους:
1. Μισθωτικές διαφορές είναι οι κύριες ή παρεπόμενες διαφορές από μίσθωση κάθε είδους πράγματος ή άλλου προσοδοφόρου αντικειμένου ή από επίμορτη αγροληψία.
2. Διαφορές από οριζόντια ή κάθετη ιδιοκτησία είναι οι διαφορές ανάμεσα στους ιδιοκτήτες οριζοντίων ή καθέτων ιδιοκτησιών από τη σχέση της ιδιοκτησίας, καθώς και οι διαφορές ανάμεσα στους διαχειριστές οριζόντιας ή κάθετης ιδιοκτησίας και στους ιδιοκτήτες.
3. Εργατικές διαφορές είναι α) οι διαφορές από παροχή εξαρτημένης εργασίας ή και από οποιαδήποτε άλλη αιτία με αφορμή την παροχή της εργασίας αυτής μεταξύ των εργαζομένων ή των διαδόχων τους ή εκείνων που κατά το νόμο έχουν δικαίωμα από την παροχή εργασίας τους και των εργοδοτών ή των διαδόχων τους, β) οι διαφορές από την παροχή εξαρτημένης εργασίας ή και οποιαδήποτε άλλη αιτία με αφορμή την παροχή της εργασίας αυτής μεταξύ εκείνων που εργάζονται μαζί στον ίδιο εργοδότη, γ) οι διαφορές από συλλογική σύμβαση εργασίας ή από διατάξεις που εξομοιώνονται προς διατάξεις συλλογικής σύμβασης μεταξύ εκείνων που υπάγονται στις διατάξεις αυτές ή μεταξύ αυτών και τρίτων, δ) οι παρεμπίπτουσες αγωγές κατά δικονομικών εγγυητών στις δίκες που αφορούν τις διαφορές των περιπτώσεων α΄ και β΄ της παρούσας παραγράφου, καθώς και ε) οι αγωγές κατά ομοδίκων των εναγομένων στις δίκες που αφορούν τις διαφορές των περιπτώσεων α΄ και β΄ της παρούσας παραγράφου, εφόσον εναχθούν από κοινού ή προσεπικληθούν.
4. Διαφορές επαγγελματιών και οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης είναι α) οι διαφορές μεταξύ επαγγελματιών ή βιοτεχνών μεταξύ τους ή μεταξύ αυτών και των πελατών τους, από την παροχή εργασίας ή ειδών που αυτοί κατασκεύασαν και β) οι διαφορές μεταξύ οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης και των ασφαλισμένων στους οργανισμούς αυτούς ή των διαδόχων τους ή εκείνων που κατά το νόμο έχουν δικαιώματα από την ασφαλιστική σχέση.
5. Διαφορές από αμοιβές είναι α) οι διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα δικηγόρων, συμβολαιογράφων, άμισθων δικαστικών επιμελητών, γιατρών, οδοντογιατρών, κτηνιάτρων, διπλωματούχων μαιών, μηχανικών και χημικών διπλωματούχων ανώτατων και ανώτερων σχολών, νόμιμα διορισμένων μεσιτών ή των καθολικών διαδόχων όλων αυτών και των πελατών τους ή των καθολικών διαδόχων τους, όπως και αν χαρακτηρίζεται η μεταξύ τους σχέση και ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι συμφωνία για τον καθορισμό της αμοιβής ή τον τρόπο της καταβολής της, β) οι διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα διαιτητών, διαμεσολαβητών, εκτελεστών διαθήκης, κηδεμόνων σχολάζουσας κληρονομίας, διαχειριστών σε ιδιοκτησίες κατ’ ορόφους ή διαχειριστών που διορίζονται από δικαστική αρχή, εκκαθαριστών εταιριών ή νομικών προσώπων ή κληρονομιών ή των καθολικών διαδόχων όλων αυτών και των προσώπων που έχουν την υποχρέωση να καταβάλουν ή των καθολικών διαδόχων τους, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι συμφωνία για τον καθορισμό της αμοιβής ή τον τρόπο καταβολής της και γ) οι διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα των μαρτύρων που εξετάσθηκαν ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου ή διαιτητών, όπως και των πραγματογνωμόνων, διαιτητών πραγματογνωμόνων, εκτιμητών, διερμηνέων, μεσεγγυούχων και φυλάκων, όπως και αν διορίσθηκαν ή των καθολικών διαδόχων όλων αυτών και των προσώπων που έχουν την υποχρέωση καταβολής ή των καθολικών διαδόχων τους.
6. Διαφορές για ζημίες από αυτοκίνητα είναι οι διαφορές που αφορούν απαιτήσεις αποζημίωσης οποιασδήποτε μορφής για ζημίες που έχουν προκληθεί από αυτοκίνητο μεταξύ των δικαιούχων ή των διαδόχων τους και εκείνων που έχουν την υποχρέωση να καταβάλουν αποζημίωση ή των διαδόχων τους, όπως και απαιτήσεις από σύμβαση ασφάλισης αυτοκινήτου μεταξύ των ασφαλιστικών εταιριών και των ασφαλισμένων ή των διαδόχων τους.
7. Διαφορές από δημοσιεύματα ή ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές είναι οι πάσης φύσεως διαφορές που αφορούν σε αποζημιώσεις οποιασδήποτε μορφής περιουσιακής ζημίας ή ηθικής βλάβης, που προκλήθηκε δια του τύπου ή με ραδιοφωνικές ή τηλεοπτικές εκπομπές, ή μέσω διαδικτύου και γενικά κάθε άλλο σύγχρονο μέσο διάδοσης πληροφοριών και ειδήσεων όπως και οι συναφείς προς αυτές αξιώσεις προστασίας της προσωπικότητας των προσβληθέντων.
8. Διαφορές από πιστωτικούς τίτλους είναι οι διαφορές από συναλλαγματικές, γραμμάτια εις διαταγήν, επιταγές, ανώνυμες ομολογίες και τοκομερίδια ομολογιακών δανείων, αποθετήρια, ενεχυρόγραφα και πιστωτικούς γενικά τίτλους για πληρωμή υποχρεώσεων, οι οποίες προκύπτουν άμεσα από τον τίτλο και αφορούν τους δικαιούχους και τους υποχρέους ή τους καθολικούς διαδόχους τους.

Τίτλος ΙΙ
Διατάξεις για τις μισθωτικές διαφορές

Άρθρο 615
Το δικαστήριο δικαιούται να ορίσει προθεσμία για την παράδοση ή την απόδοση της χρήσης του μισθίου έως τριάντα (30) ημέρες από τη δημοσίευση της απόφασης.

Άρθρο 616
Αποφάσεις που αφορούν την απόδοση της χρήσης μισθίου ακινήτου εκτελούνται και κατά των υπομισθωτών, καθώς και κατά οποιουδήποτε αντλεί τα δικαιώματά του από το μισθωτή ή κατέχει το μίσθιο γι’ αυτόν.

Άρθρο 617
1. Αν εξαφανισθεί απόφαση που διατάσσει παράδοση ή απόδοση της χρήσης μισθίου και η απόφαση έχει εκτελεσθεί, εκείνος κατά του οποίου έγινε η εκτέλεση, δικαιούται να ζητήσει την επανεγκατάστασή του στο μίσθιο.
2. Η επανεγκατάσταση μπορεί να ζητηθεί με αίτηση που υποβάλλεται και με τις προτάσεις στο δικαστήριο που εξαφάνισε την απόφαση ως το τέλος της συζήτησης στο ακροατήριο ή με αγωγή που απευθύνεται προς τον ειρηνοδίκη και δικάζεται κατά την παρούσα διαδικασία, η απόφαση όμως του ειρηνοδίκη δεν προσβάλλεται με κανένα ένδικο μέσο. Η αγωγή πρέπει να ασκηθεί μέσα σε τρεις (3) μήνες από την ημέρα που η απόφαση, η οποία εξαφάνισε την απόφαση που διατάσσει την παράδοση ή απόδοση της χρήσης μισθίου, έγινε αμετάκλητη.
3. Η απόφαση που διατάσσει την επανεγκατάσταση εκτελείται και κατά οποιουδήποτε αντλεί τα δικαιώματά του από εκείνον κατά του οποίου διατάχθηκε η επανεγκατάσταση.

Άρθρο 618
Η καταβολή ενώπιον του ειρηνοδικείου ή του μονομελούς πρωτοδικείου έως το τέλος της συζήτησης στο ακροατήριο όλων των ληξιπρόθεσμων μισθωμάτων που οφείλονται έως την ημέρα της συζήτησης και των δικαστικών εξόδων που ορίζονται αμέσως από το δικαστή, καταργεί τη δίκη για την απόδοση της χρήσης του μισθίου για καθυστέρηση μισθωμάτων από δυστροπία. Η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται, αν υπάρχει επανειλημμένη καθυστέρηση από δυστροπία.

Άρθρο 619
Η άσκηση αγωγής για την απόδοση της χρήσης μισθίου ισχύει ως καταγγελία της σύμβασης, σύμφωνα με τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου.

΄Αρθρο 620
Οι τελεσίδικες αποφάσεις για τις διαφορές του άρθρου 17 παρ. 2 αποτελούν δεδικασμένο. Οι αποφάσεις για την παράδοση ή απόδοση της χρήσης του μισθίου αποτελούν δεδικασμένο μόνο ως προς το ζήτημα της παράδοσης ή απόδοσης της χρήσης του μισθίου που έχει κριθεί και όχι ως προς τα ζητήματα, που κρίθηκαν παρεμπιπτόντως.

Τίτλος ΙΙΙ
Διατάξεις για τις εργατικές διαφορές

Άρθρο 621
1. Οι διαφορές που αναφέρονται στην παράγραφο 3 του άρθρου 614 μπορεί να εισαχθούν και στο δικαστήριο του τόπου όπου ο εργαζόμενος παρέχει ή, σε περίπτωση λύσης της σχέσης, παρείχε την εργασία του κατά τον αμέσως πριν από τη λήξη χρόνο.
2. Στις διαφορές που αναφέρονται στην παράγραφο 1, μπορούν να εναγάγουν ή να εναχθούν μαζί περισσότεροι εργαζόμενοι και όταν τα δικαιώματα ή οι υποχρεώσεις τους προέρχονται μόνο από την ίδια νομική αιτία. Στις διαφορές που αναφέρονται στην παράγραφο 1, αν κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο δεν εμφανιστεί κάποιος διάδικος ή εμφανιστεί και δεν λάβει νόμιμα μέρος στη συζήτηση, η διαδικασία προχωρεί σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι.

Άρθρο 622
1. Στις διαφορές που αναφέρονται στο προηγούμενο άρθρο, αναγνωρισμένα επαγγελματικά σωματεία εργαζομένων ή εργοδοτών, αναγνωρισμένες ενώσεις τους ή επιμελητήρια έχουν το δικαίωμα 1) να ασκούν υπέρ των μελών τους τα δικαιώματα που απορρέουν από συλλογική σύμβαση ή άλλες διατάξεις που εξομοιώνονται προς διατάξεις συλλογικής σύμβασης, εκτός αν τα μέλη έχουν ρητώς εκδηλώσει την αντίθεσή τους· έχουν πάντως το δικαίωμα να παρέμβουν, 2) να παρέμβουν μέχρι την έκδοση αμετάκλητης απόφασης υπέρ διαδίκου, εφόσον είναι μέλος τους ή μέλος κάποιας από τις οργανώσεις που αποτελούν την ένωση, 3) να παρέμβουν σε κάθε δίκη που αφορά την ερμηνεία ή την εφαρμογή συλλογικής σύμβασης εργασίας στην οποία μετέχουν ή διάταξης που εξομοιώνεται προς τις διατάξεις τέτοιας συλλογικής σύμβασης, για την προστασία του συλλογικού συμφέροντος που παρουσιάζει η έκβαση της δίκης.

Τίτλος ΙV
Διατάξεις για τις διαφορές από αμοιβές

Άρθρο 622 Α
1. Διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα δικηγόρων, συμβολαιογράφων, και άμισθων δικαστικών επιμελητών μπορούν να εισαχθούν και στο δικαστήριο του τόπου όπου είναι διορισμένοι.
2. Διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα γιατρών, οδοντογιατρών, κτηνιάτρων, μηχανικών και χημικών διπλωματούχων ανώτατων και ανώτερων σχολών και νόμιμα διορισμένων μεσιτών, μπορούν να εισαχθούν και στο δικαστήριο του τόπου όπου ασκούν το επάγγελμά τους.
3. Διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα διαιτητών, διαμεσολαβητών και διαιτητών πραγματογνωμόνων μπορούν να εισαχθούν και στο δικαστήριο του τόπου όπου έχει διεξαχθεί η διαιτησία, η διαμεσολάβηση ή η διαιτητική πραγματογνωμοσύνη.
4. Διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα εκτελεστών διαθήκης, εκκαθαριστών κληρονομίας και κηδεμόνων σχολάζουσας κληρονομίας μπορούν να εισαχθούν και στο δικαστήριο της κληρονομίας.
5. Διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα των μαρτύρων που εξετάσθηκαν και των διερμηνέων που διορίσθηκαν από δικαστήρια ή διαιτητές υπάγονται και στο ειρηνοδικείο της έδρας του δικαστηρίου από το οποίο εξετάσθηκαν ή διορίσθηκαν ή στο οποίο έχει κατατεθεί η διαιτητική απόφαση.
6. Διαφορές για τις αμοιβές, τις αποζημιώσεις και τα έξοδα των πραγματογνωμόνων που διορίσθηκαν από δικαστήρια ή από διαιτητές υπάγονται και στο ειρηνοδικείο ή το μονομελές πρωτοδικείο της έδρας του δικαστηρίου το οποίο τους διόρισε ή στο οποίο κατέθεσαν τη διαιτητική απόφαση.

Τίτλος V
Διατάξεις για τις διαφορές από πιστωτικούς τίτλους

Άρθρο 622 Β
1. Το αργότερο κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο πρέπει να προσάγονται υποχρεωτικά οι πιστωτικοί τίτλοι, διαφορετικά η αγωγή απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη.
2. Στις διαφορές της παραγράφου 1 άσκηση ανταγωγής δεν επιτρέπεται και αν ασκηθεί απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη, εκτός εάν η ανταγωγή είναι συναφής με την κύρια αγωγή.
3. Η απόφαση που δέχεται ή απορρίπτει την αγωγή μπορεί να προσβληθεί με ένδικα μέσα, εκτός από ανακοπή ερημοδικίας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄
Διαταγές

Τίτλος Ι
Διαταγή Πληρωμής

Άρθρο 623
Κατά τις διατάξεις των άρθρων 624 έως 634 μπορεί να ζητηθεί η έκδοση διαταγής πληρωμής για χρηματικές απαιτήσεις ή απαιτήσεις παροχής χρεογράφων, εφόσον πρόκειται για ιδιωτικού δικαίου διαφορά και η απαίτηση καθώς και το οφειλόμενο ποσό αποδεικνύονται με δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο, ή με απόφαση ασφαλιστικών μέτρων, η οποία εκδόθηκε μετά από ομολογία ή αποδοχή της αίτησης του οφειλέτη.

Άρθρο 624
1. Η έκδοση διαταγής πληρωμής μπορεί να ζητηθεί μόνον αν η απαίτηση δεν εξαρτάται από αίρεση, προθεσμία, όρο ή αντιπαροχή και το ποσό χρημάτων ή χρεογράφων που οφείλεται είναι ορισμένο.
2. Δεν είναι δυνατό να εκδοθεί διαταγή πληρωμής, και αν εκδοθεί είναι άκυρη, αν η επίδοσή της πρέπει να γίνει σε πρόσωπο που η διαμονή του είναι άγνωστη, εκτός αν έχει αντίκλητο νόμιμα διορισμένο, σύμφωνα με το άρθρο 142 ΚΠολΔ.

Άρθρο 625
Αρμόδιος να εκδώσει διαταγή πληρωμής είναι για απαίτηση της αρμοδιότητας του ειρηνοδικείου ο ειρηνοδίκης και για κάθε άλλη απαίτηση ο δικαστής του μονομελούς πρωτοδικείου. Για την έκδοση διαταγής πληρωμής δεν γίνεται συζήτηση στο ακροατήριο.

Άρθρο 626
1. Η διαταγή πληρωμής εκδίδεται ύστερα από αίτηση του δικαιούχου της απαίτησης. Η αίτηση κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου και συντάσσεται κάτω από αυτήν έκθεση.
2. Η αίτηση πρέπει να περιέχει: α) όσα ορίζουν τα άρθρα 117 ή 118 και η παράγραφος 1 του άρθρου 119, β) αίτηση για την έκδοση διαταγής πληρωμής και γ) την απαίτηση και το ακριβές ποσό των χρημάτων ή των χρεογράφων με τους τυχόν οφειλόμενους τόκους των οποίων ζητείται η καταβολή.
3. Στην αίτηση πρέπει να αναφέρονται και να επισυνάπτονται και όλα τα έγγραφα από τα οποία προκύπτει η απαίτηση και το ποσό της.

Άρθρο 627
Ο δικαστής αποφασίζει το ταχύτερο σχετικά με την αίτηση, χωρίς να καλέσει τον οφειλέτη, έχει όμως το δικαίωμα: α) να καλεί τον αιτούντα για να του δώσει εξηγήσεις σχετικά με την αίτηση, β) να υποδείξει στον αιτούντα τις αναγκαίες συμπληρώσεις ή διορθώσεις της αίτησης, γ) αν ο αιτών επικαλείται ιδιωτικά έγγραφα, να ζητεί βεβαίωση της υπογραφής από συμβολαιογράφο ή μάρτυρες που εξετάζονται ενώπιον του.

Άρθρο 628
1. Ο δικαστής απορρίπτει την αίτηση: α) αν δεν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις για την έκδοση διαταγής πληρωμής, β) αν ο αιτών δεν δίνει τις εξηγήσεις που του ζήτησε ή αρνείται να συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις για τη συμπλήρωση ή διόρθωση της αίτησής του ή για τη βεβαίωση των υπογραφών ιδιωτικών εγγράφων.
2. Η απόρριψη σημειώνεται κάτω από την αίτηση και αναφέρεται με συντομία ο λόγος της απόρριψης.
3. Σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης δεν αποκλείεται η άσκηση αγωγής ή η υποβολή νέας αίτησης.

Άρθρο 629
Ο δικαστής δέχεται την αίτηση κατά το μέρος που κατά την κρίση του είναι νομικά και πραγματικά βάσιμη, διατάσσει τον οφειλέτη να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό και τον καταδικάζει στη δικαστική δαπάνη. Κατά το μέρος που η αίτηση απορρίπτεται, εφαρμόζεται η διάταξη της παραγράφου 3 του άρθρου 628.

Άρθρο 630
Η διαταγή πληρωμής καταρτίζεται εγγράφως και πρέπει να περιέχει: α) το ονοματεπώνυμο του δικαστή που εκδίδει τη διαταγή πληρωμής, β) το ονοματεπώνυμο, την κατοικία και τη διεύθυνση εκείνου που ζήτησε την έκδοση της διαταγής και εκείνου κατά του οποίου στρέφεται η αίτηση, γ) την αιτία της πληρωμής, δ) το ποσό των χρημάτων ή των χρεογράφων που πρέπει να καταβληθεί, ε) διαταγή πληρωμής, στ) υπόμνηση σε εκείνον κατά του οποίου στρέφεται ότι έχει το δικαίωμα να ασκήσει ανακοπή μέσα στην προθεσμία που ορίζεται στο άρθρο 636 και ζ) υπογραφή του δικαστή.

Άρθρο 630 Α
Η διαταγή πληρωμής επιδίδεται σε εκείνον κατά του οποίου στρέφεται μέσα σε προθεσμία δύο (2) μηνών από την έκδοσή της. Αν η επίδοση δεν γίνει μέσα στην προθεσμία του προηγούμενου εδαφίου, η διαταγή πληρωμής παύει αυτοδικαίως να ισχύει. Μέσα στην ίδια προθεσμία αντίγραφο της σχετικής έκθεσης επίδοσης κατατίθεται στη γραμματεία του δικαστηρίου, ο δικαστής του οποίου εξέδωσε τη διαταγή πληρωμής. Ο αρμόδιος γραμματέας υποχρεούται να καταχωρίσει τη χρονολογία της επίδοσης στο οικείο βιβλίο δημοσιεύσεων.

Άρθρο 631
Η διαταγή πληρωμής αποτελεί τίτλο εκτελεστό. Κατ’ εξαίρεση αναστέλλεται η εκτελεστότητα διαταγής πληρωμής που εκδόθηκε κατά προσώπου με άγνωστη διαμονή ή με διαμονή ή έδρα στο εξωτερικό όσο διαρκεί η προθεσμία για την άσκηση ανακοπής σύμφωνα με το άρθρο 632, επιτρέπεται όμως να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα σύμφωνα με το άρθρο 724.

Άρθρο 632
1. Ο οφειλέτης κατά του οποίου στρέφεται η διαταγή πληρωμής έχει το δικαίωμα μέσα στην προθεσμία που ορίζεται στο άρθρο 636 να ασκήσει ανακοπή, η οποία απευθύνεται στο καθύλην αρμόδιο Δικαστήριο, ο δικαστής του οποίου εξέδωσε τη διαταγή πληρωμής. Αντίγραφα των εγγράφων τα οποία αποδεικνύουν την απαίτηση παραμένουν στη γραμματεία του δικαστηρίου μέχρι την πάροδο της προθεσμίας για την άσκηση ανακοπής κατά την παρούσα παράγραφο.
2. Η ανακοπή εκδικάζεται κατά τις διατάξεις του άρθρου 622Β.
3. Με την επιφύλαξη του άρθρου 631 η άσκηση της ανακοπής δεν αναστέλλει την εκτέλεση της διαταγής πληρωμής. Το δικαστήριο όμως, ο δικαστής του οποίου εξέδωσε τη διαταγή πληρωμής, μπορεί, κατά τη διαδικασία των άρθρων 686 επ., να χορηγήσει αναστολή με ή και χωρίς εγγύηση, ώσπου να εκδοθεί οριστική απόφαση για την ασκηθείσα ανακοπή. Η αναστολή αυτή δεν εμποδίζει την λήψη ασφαλιστικών μέτρων σύμφωνα με το άρθρο 724.
4. Αν ασκηθεί εμπρόθεσμα έφεση κατά της οριστικής απόφασης, το δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση που προσβάλλεται μπορεί δικάζοντας κατά τη διαδικασία των άρθρων 686 επ., έως τη συζήτηση της έφεσης, μετά από αίτηση του οφειλέτη, και εφόσον πιθανολογείται η ευδοκίμηση της της έφεσης, να αναστείλει ολικά ή εν μέρει την εκτέλεση, ώσπου να εκδοθεί οριστική απόφαση, με τον όρο να δοθεί εγγύηση, η οποία ορίζεται από την απόφαση που διατάσσει την αναστολή ή και χωρίς εγγύηση. Με τις ίδιες προϋποθέσεις το δικαστήριο που δικάζει την έφεση μπορεί, σε κάθε στάση της δίκης, ύστερα από αίτηση του οφειλέτη η οποία υποβάλλεται με το δικόγραφο της έφεσης ή με τις προτάσεις, να αναστείλει την εκτέλεση σύμφωνα με το προηγούμενο εδάφιο.
5. Η δυνατότητα αναστολής της εκτέλεσης κατά την παράγραφο 4 του παρόντος άρθρου παρέχεται και στην περίπτωση που δεν είχε χορηγηθεί αναστολή της εκτέλεσης σύμφωνα με την παράγραφο 3.
6. Με την ανακοπή κατά της διαταγής πληρωμής μπορεί να σωρευθεί και αίτημα ακυρώσεως των πράξεων εκτελέσεως, οι οποίες ενεργούνται με βάση αυτήν, εάν συντρέχουν και οι προϋποθέσεις του άρθρου 218 ΚΠολΔ.
7. Αν ο ανακόπτων δεν λάβει μέρος κανονικά στη δίκη, το δικαστήριο συζητεί την υπόθεση χωρίς αυτόν και απορρίπτει την ανακοπή.

Άρθρο 633
1. Αν η ανακοπή έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα και νόμιμα και οι λόγοι της είναι νόμιμοι και βάσιμοι, το δικαστήριο ακυρώνει τη διαταγή πληρωμής. Διαφορετικά απορρίπτει την ανακοπή και επικυρώνει τη διαταγή πληρωμής.
2. Αν δεν έχει ασκηθεί εμπρόθεσμα ανακοπή, εκείνος υπέρ του οποίου έχει εκδοθεί η διαταγή πληρωμής μπορεί να επιδώσει πάλι τη διαταγή στον οφειλέτη, ο οποίος έχει το δικαίωμα να ασκήσει την ανακοπή μέσα σε προθεσμία δεκαπέντε (15) εργασίμων ημερών από τη νέα επίδοση. Στην περίπτωση αυτή δεν χορηγείται η αναστολή εκτέλεσης που προβλέπεται από την παράγραφο 3 του προηγούμενου άρθρου. Αν περάσει άπρακτη και η παραπάνω προθεσμία, η διαταγή πληρωμής αποκτά δύναμη δεδικασμένου και είναι δυνατό να προσβληθεί μόνο με αναψηλάφηση.

Άρθρο 634
1. Η επίδοση διαταγής πληρωμής διακόπτει την παραγραφή και την αποσβεστική προθεσμία.
2. Αν ακυρωθεί η διαταγή πληρωμής, η παραγραφή ή η αποσβεστική προθεσμία θεωρείται ότι έχει ανασταλεί από την επίδοση της διαταγής πληρωμής ώσπου να εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση για την ανακοπή.

Άρθρο 635
Η επίδοση της ανακοπής των άρθρων 632 και 633 και των αιτήσεων αναστολής του άρθρου 632 μπορεί να γίνει είτε στον δικηγόρο που υπέγραψε την αίτηση για την έκδοση της διαταγής πληρωμής είτε στη διεύθυνση εκείνου κατά του οποίου στρέφονται, η οποία αναφέρεται στη διαταγή πληρωμής, εκτός αν γνωστοποιηθεί με δικόγραφο μεταβολή που τυχόν έχει επέλθει.

Άρθρο 636
1. Η προθεσμία για την άσκηση της ανακοπής του άρθρου 632 είναι δεκαπέντε (15) εργάσιμες ημέρες αν η διαταγή πληρωμής έχει εκδοθεί κατά προσώπου που έχει την διαμονή ή την έδρα του στην Ελλάδα και τριάντα (30) εργάσιμες ημέρες αν η διαταγή πληρωμής έχει εκδοθεί κατά προσώπου που έχει τη διαμονή ή την έδρα του στο εξωτερικό ή η διαμονή του είναι άγνωστη.
2. Σε περίπτωση επίδοσης στο εξωτερικό, για την έναρξη της προθεσμίας ανακοπής των άρθρων 632 και 633 παράγραφος 2, η επίδοση θεωρείται ότι συντελέσθηκε κατά τον χρόνο που προβλέπει το δίκαιο του κράτους της διαμονής του παραλήπτη ή κατά τον χρόνο της πραγματικής παραλαβής, η οποία αποδεικνύεται με έγγραφο ή δικαστική ομολογία.

Τίτλος ΙΙ
Διαταγή απόδοσης της χρήσης μισθίου

Άρθρο 637
Κατά τις διατάξεις των άρθρων 638 έως 646 μπορεί να ζητηθεί η έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης μισθίου ακινήτου, αν η μίσθωση αποδεικνύεται εγγράφως, στην περίπτωση καθυστέρησης του μισθώματος από δυστροπία, εφόσον έχει επιδοθεί με δικαστικό επιμελητή έγγραφη όχληση δύο τουλάχιστον μήνες πριν από την κατάθεση της αίτησης. Η καταβολή των μισθωμάτων εντός του μηνός, αποδεικνυόμενη εγγράφως, αποκλείει την έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου. Τούτο ισχύει μόνο μία φορά.

Άρθρο 638
Αρμόδιος για την έκδοση της διαταγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου είναι ο ειρηνοδίκης στις περιπτώσεις που αυτός έχει αρμοδιότητα κατά το άρθρο 14 παράγραφος 1 περίπτωση β’ και ο δικαστής του μονομελούς πρωτοδικείου σε κάθε άλλη περίπτωση. Η αίτηση υποβάλλεται στο κατά το άρθρο 29 κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο.

Άρθρο 639
1. Η διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 626 εφαρμόζεται αναλόγως.
2. Η αίτηση πρέπει να περιλαμβάνει, εκτός από τα στοιχεία του άρθρου 117 ή 118, και εκείνα της παραγράφου 1 του άρθρου 119, καθώς και: α) αίτημα να εκδοθεί διαταγή απόδοσης της χρήσης του μισθίου ακινήτου και μνεία του τόπου όπου βρίσκεται με περιγραφή του, β) επίκληση του εγγράφου από το οποίο αποδεικνύεται η μίσθωση, γ) επίκληση των κατά το άρθρο 637 ΚΠολΔ προϋποθέσεων.
3. Στην αίτηση επισυνάπτεται το έγγραφο από το οποίο αποδεικνύεται η μίσθωση, η έκθεση επίδοσης της όχλησης, καθώς και κάθε άλλο σχετικό έγγραφο. Ο δικαστής μπορεί να καλέσει τον αιτούντα να βεβαιώσει και ενόρκως τα περιστατικά που απαιτούνται για την έκδοση της διαταγής.
4. Η διάταξη του άρθρου 627 εφαρμόζεται αναλόγως.

Άρθρο 640
1. Αν η αίτηση είναι νόμιμη και τα απαιτούμενα σε κάθε περίπτωση περιστατικά αποδεικνύονται εγγράφως, ο δικαστής εκδίδει διαταγή με την οποία υποχρεώνει τον καθ’ ου να αποδώσει στον αιτούντα τη χρήση του μισθίου και τον καταδικάζει στα δικαστικά έξοδα.
2. Η διαταγή καταρτίζεται εγγράφως και περιέχει: α) το ονοματεπώνυμο του δικαστή που την εκδίδει, β) το ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο και κατοικία του αιτούντος και του καθ’ ου η αίτηση, γ) περιγραφή του μισθίου, δ) την αιτία της απόδοσης με έκθεση των αναγκαίων περιστατικών και μνεία της έκθεσης επίδοσης της όχλησης, ε) διαταγή απόδοσης της χρήσης του μισθίου, στ) υπόμνηση στον καθ’ ου ότι μετά την πάροδο τριάντα (30) ημερών από την προς αυτόν επίδοση η διαταγή θα αποτελεί τίτλο εκτελεστό και ότι δικαιούται να ασκήσει κατ’ αυτής ανακοπή μέσα σε προθεσμία δεκαπέντε (15) εργάσιμων ημερών από την επίδοση και ζ) υπογραφή του δικαστή που την εξέδωσε.
3. Η διαταγή αποτελεί τίτλο εκτελεστό, αφού παρέλθουν τριάντα (30) ημέρες από την επίδοσή της στον καθ’ ου. Η διαταγή εκτελείται και κατά των προσώπων που αναφέρονται στο άρθρο 616.

Άρθρο 641
1. Ο δικαστής απορρίπτει την αίτηση: α) αν δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για την έκδοσή της και β) αν ο αιτών δεν δίνει τις τυχόν ζητούμενες από αυτόν εξηγήσεις ή δεν προβαίνει στις υποδεικνυόμενες συμπληρώσεις ή διορθώσεις της αίτησης ή δεν παρέχει τις τυχόν ζητούμενες από αυτόν βεβαιώσεις της υπογραφής ιδιωτικών εγγράφων ή αν, μολονότι έχει κληθεί να βεβαιώσει ενόρκως τα κατά το άρθρο 639 περιστατικά, δεν προβαίνει στη βεβαίωση αυτή.
2. Η απόρριψη της αίτησης σημειώνεται κάτω από την αίτηση με σύντομη έκθεση του λόγου.
3. Η απόρριψη της αίτησης δεν εμποδίζει την υποβολή νέας ούτε την άσκηση αγωγής.

Άρθρο 642
Ο καθ’ ου η διαταγή δικαιούται να ασκήσει ανακοπή ενώπιον του καθ’ ύλην αρμοδίου για την εκδίκαση της αγωγής απόδοσης του μισθίου δικαστηρίου, μέσα σε προθεσμία δεκαπέντε (15) εργάσιμων ημερών από την επίδοση της διαταγής. Η ανακοπή εκδικάζεται ως μισθωτική διαφορά.

Άρθρο 643
Η άσκηση της ανακοπής δεν αναστέλλει την εκτέλεση της διαταγής. Ο δικαστής όμως που την εξέδωσε μπορεί, ύστερα από αίτηση του ανακόπτοντος, η οποία εκδικάζεται κατά τα άρθρα 686 επ., να χορηγήσει αναστολή, είτε με εγγυοδοσία υπέρ του καθ’ ου η ανακοπή είτε χωρίς εγγυοδοσία, έως την έκδοση οριστικής απόφασης επί της ανακοπής.

Άρθρο 644
Αν η ανακοπή ασκήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και οι λόγοι της είναι νόμιμοι και βάσιμοι, το δικαστήριο ακυρώνει τη διαταγή απόδοσης της χρήσης του μισθίου, διαφορετικά απορρίπτει την ανακοπή και επικυρώνει τη διαταγή.

Άρθρο 645
Οι διατάξεις των άρθρων 617 και 618 εφαρμόζονται αναλόγως.

Άρθρο 646
Στην αίτηση για την έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης μισθίου μπορεί να σωρευτεί και αίτημα καταβολής των οφειλόμενων μισθωμάτων, κοινόχρηστων δαπανών, τελών και λογαριασμών κοινής ωφέλειας, εφόσον το ύψος τους αποδεικνύεται από δημόσια ή ιδιωτικά έγγραφα, ιδίως λογαριασμούς κοινοχρήστων και οργανισμών κοινής ωφέλειας. Στην περίπτωση αυτή εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των άρθρων 638 έως 645, 624, 626 παρ. 2 και 3, 630 στοιχ. γ, δ και ε, 632, 633 και 634.

Τα άρθρα 647 έως 681 Δ καταργούνται.

«Σας παρακαλούμε να σχολιάσετε τα επι μέρους σημεία του Κώδικα αναφέροντας το συγκεκριμένο άρθρο, παράγραφο ή εδάφιο στο οποίο αναφέρεται το σχόλιό σας

  • 27 Μαρτίου 2014, 19:28 | X. Εμμανουηλίδης
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    άρθρα 637-646
    Συμφωνώ κι εγώ απολύτως με όλες τις παρατηρήσεις της Ματίνας,του κ.Λαμπαδάκη και του Α.Παπαδημητρίου. Πιστεύω οτι ο σκοπός του νόμου θα έπρεπε να ηταν να κάνει την έπενδυση στα ακίνητα πιο ελκυστική και όχι το ακριβώς αντιθετο. Δεν είναι ούτε ηθηκό ούτε δικαιο να δίνεται τόσο πολύ χρόνος στους ενικοιαστές προκειμένου να αντιδράσουν. Είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν το μίσθωμα εντός κάποιας προθεσμιας και ειναι προφανές ότι δεν έχουν την προθεση να το κάνουν εφ΄όσον έχει χρειαστεί να γίνει αυτή η διαδικασία. Το μόνο που δημιουργούν τα συγκεκριμένα άρθα είναι χρόνο και κόστος στον ιδιοκτήτη που είναι υποχρεωμένος στο εν τω μεταξυ να πληρώνει φόρους κατοχής καθώς και τους απλήρωτους λογαριασμούς των ενοικιαστών. Το πλαισιο θα έπρεπε να ήταν φτιαγμένο ωστε να προστατεύει τον ενοικιαστή σε περίπτωση δυστροπίας του εκμισθωτή αλλά μόνο στην περίπτωση σωστής καταβολής του μισθίου.

  • 27 Μαρτίου 2014, 16:55 | Α.ΜΠΙΛΙΣΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Άρθρα 591 έως 622 Ειδικές διαδικασίες
    Ορθά τα προτεινόμενα καθώς συμπτύσσουν τις ειδικές διαδικασίες. Ορθότερο είναι να υπάρχει μια διαδικασία για όλες τις υποθέσεις καθώς πλέον δεν υπάρχει επαρκής δικαιολογητικός λόγος που να διακρίνει τις τακτικές από την ειδική διαδικασία.

    Αρ. 623
    Ορθή η συμπλήρωση της τελευταίας παραγράφου.

    Αρ. 624
    Ορθά το άρθρο επιτρέπει πλέον την έκδοση διαταγής πληρωμής κατά προσώπου που διαμένει στο εξωτερικό και περιορίζει την απαγόρευση μόνον στους αγνώστου διαμονής.

    Αρ. 626
    Ορθά καταργείται η προφορική αίτηση για την έκδοση διαταγής πληρωμής.

    Αρ. 627 – 636
    Ορθά τα προτεινόμενα.

  • 26 Μαρτίου 2014, 10:44 | Ματίνα
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Τίτλος ΙΙ
    Διαταγή απόδοσης της χρήσης μισθίου

    Άρθρα 637-646

    Συμφωνώ κι εγώ απολύτως με όλες τις παρατηρήσεις του κ.Λαμπαδάκη και του Α.Παπαδημητρίου σχετικά με τις αλλαγές που προτείνονται για τη διαταγή απόδοσης χρήσης μισθίου. Δεν καταλαβαίνω ποιο μπορεί να είναι το επιχείρημα υπέρ των αλλαγών που επιχειρούνται. Δεν φθάνει που οι εκμισθωτές φεσώνονται απο τους μισθωτές, που οι μισθωτές εκμεταλλεύονται το μέχρι τώρα 2μηνο-3μηνο που χρειάζονται οι εκμισθωτές για να εξοπλιστούν με τίτλο εκτελεστό εξώσεως και παραμένουν αζημίως στο μίσθιο έως ότου το εγκαταλείψουν εν μία νυκτί, που τα έξοδα έξωσης ανέρχονται από 400ευρώ [στην Αθήνα] έως 1200 ευρώ [στην επαρχία], που δεν προβλέπεται δικαίωμα εκχώρησης των ανείσπρακτων μισθωμάτων, που ταλαιπωρούνται εν γένει οι εκμισθωτές [ψυχικά και οικονομικά] από τους κακόπιστους μισθωτές, που ποτέ δεν θα εισπράξουν ούτε ένα ευρώ απο τα οφειλόμενα μισθώματα- τέλη ύδρευσης – ρεύμα- κλπ, έρχεται τώρα και αυτή η τροποποίηση της δικονομίας να χειροτερέψει την ήδη επιβαρυμένη θέση των εκμισθωτών καθυστερώντας περαιτέρω την απόδοση του μισθίου προς όφελος των μισθωτών. Έχει αποδειχθεί στο 99% των περιπτώσεων ότι οι κακόπιστοι μισθωτές μόνον υπό την πίεση της άμεσης έξωσης πιέζονται να έλθουν σε κάποια συμφωνία με τους εκμισθωτές είτε για τμηματική καταβολή των οφειλομένων είτε για χορήγηση προθεσμίας απόδοσης του μισθίου είτε για άμεση απόδοση του μισθίου κατόπιν προηγούμενης όμως συνεννόησης. Μέχρι να τους επιδοθεί η διαταγή απόδοσης χρήσης, οι μισθωτές απλά δεν απαντούν στα τηλέφωνα και στις εκκλήσεις των εκμισθωτών αισθανόμενοι [υπό την καθοδήγηση των δικηγόρων τους] ότι έχουν το πάνω χέρι μέχρι να τους χτυπήσει την πόρτα ο δικαστικός επιμελητής. Και βέβαια ούτε λόγος για καταβολή των οφειλομένων… Έχουν αναρωτηθεί τα μέλη της συντακτικής επιτροπής σχετικά με τις συνέπειες σε βάρος των εκμισθωτών όλης αυτής της δικαστικής διένεξης οι οποίοι πλέον εισπράττουν το 1/3 των μισθωμάτων που εισέπρατταν στο παρελθόν, και από τις ετήσιες εισπράξεις τους κάθε χρόνο μπορεί να δαπανήσουν τα μισά έως και το σύνολό τους για δικαστήρια κατά του μισθωτή; Αντί να επισπευσθούν έτι περαιτέρω οι διαδικασίες απόδοσης της χρήσης μισθίου, οπισθοδρομούμε; Δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτή την παλινδρόμηση στις προ του ν.4055 διατάξεις και μάλιστα τροποποιημένες επί το χείρον.

  • 24 Μαρτίου 2014, 14:28 | Ν.Λ.
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Στο άρθρο 632 παρ. 7 θα πρέπει να προβλεφθεί και τι θα γίνεται σε περίπτωση ερημοδικίας του καθ’ ου η ανακοπή. Θα πρέπει επίσης να προβλεφθεί και ένα τυπικό παράβολο (π.χ. 100 ευρώ) για την άσκηση ανακοπής κατά διαταγής πληρωμής προκειμένου να αποφευχθεί το φαινόμενο άσκησης ανακοπών μόνο και μόνο για καθυστέρηση της διαδικασίας, το οποίο σε περίπτωση απόρριψης της ανακοπής θα καταπίπτει υπέρ του δημοσίου ενώ σε περίπτωση παραδοχής της θα επιστρέφεται στον διάδικο. Για τις οικογενειακές διαφορές που αφορούν επιμέλεια και διατροφή τέκνων ή συζύγων θα πρέπει υποχρεωτικά -με ποινή απαραδέκτου- να προβλέπεται η προδικασία της διαμεσολάβησης (από ειδικό διαπιστευμένο διαμεσολαβητή σε οικογενειακές διαφορές), αφού τις περισσότερες φορές οι διάδικοι με λίγη ή περισσότερη προσπάθεια του δικαστή οδηγούνται σε συμβιβασμό, πράγμα βέβαια που θα μπορούσε να γίνει και από τους πληρεξουσίους τους και δυστυχώς δεν γίνεται (πολλές φορές μάλιστα έχω παρατηρήσει ότι όταν καταφέρνω να συμβιβάσω ένα ζευγάρι κάποιοι δικηγόροι δυσανασχετούν). Επίσης θεωρώ ότι και οι εργατικές διαφορές θα μπορούσαν να υπαχθούν στην υποχρεωτική προδικασία της διαμεσολάβησης (άλλωστε είναι γεγονός ότι ελάχιστες χώρες στον κόσμο, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, έχουν υπαγάγει τις εργατικές διαφορές στα δικαστήρια), ώστε ο εργαζόμενος να πάρει γρήγορα και χωρίς δαπάνες τα χρήματά του, διαδικασία όμως που θα γίνεται από ειδικούς εργατολόγους και θα διαφέρει ουσιωδώς από αυτήν που γίνεται στις επιτροπές επίλυσης εργατικών διαφορών.

  • 23 Μαρτίου 2014, 01:08 | Ιωάννης Καραβογιάννης
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Άρθρο 601 παρ. 3 Γιατί αρμοδιότητα τα δικαστήρια των Αθηνών; Για ποιόν λόγο, αφενός, να υπερφορτώνεται η Αθήνα, αφετέρου, να ταλαιπωρούνται οι διάδικοι και να μεταβαίνουν εκεί, συνυπολογιζόμενων και των μεγάλων εκεί καθυστερήσεων στον προσδιορισμό. Αντ’ αυτής της ρύθμισης θα ήταν σώφρων να αντικατασταθεί η Αθήνα στην παρ. 3 με τα «δικαστήρια του τόπου κατοικίας ή διαμονής του ενάγοντος/ενάγουσας». Μικρότερη ταλαιπωρία, καθυστέρηση και έξοδα για τους διαδίκους, ορθολογικότερη διανομή του σχετικού φόρτου ανά την Ελλάδα.

  • 19 Μαρτίου 2014, 14:02 | Α.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Τίτλος ΙΙ
    Διαταγή απόδοσης της χρήσης μισθίου

    Άρθρα 637-646

    Θα συμφωνήσω σε όλες τις παρατηρήσεις του κ.Λαμπαδάκη σχετικά με τις αλλαγές που προτείνονται για τη διαταγή απόδοσης χρήσης μισθίου. Η επιμήκυνση των προθεσμιών σε σημείο χειρότερο από το προ του Ν.4055/2012 καθεστώς, θα είναι καταστροφική για τους εκμισθωτές και θα ευνοούν σε σημείο προκλητικό ΜΟΝΟ τους κακόπιστους μισθωτές. Δυστυχώς, αυτοί που εμπνεύστηκαν αυτές τις αλλαγές έχουν πλήρη άγνοια της κοινωνικής πραγματικότητας, αφού οι καθυστερήσεις των μισθωμάτων που αποτελούν κανόνα πλέον, δεν ωθούν τον εκμισθωτή σε διαδικασίες έξωσης, όταν έχουν να κάνουν με κάποιον καλόπιστο μισθωτή που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, αλλά υπάρχει αμοιβαία συνεννόηση και υπομονή για μακρό χρονικό διάστημα.

    Αντιθέτως, το πρόβλημα προκύπτει από το αυξανόμενο φαινόμενο των «κατά συνήθεια» κακόπιστων μισθωτών που μπαίνουν σε ακίνητα με πρόθεση να μην πληρώσουν ούτε ευρώ (και πολλές φορές επιφέροντας μεγάλες φθορές), οι οποίοι προστατεύονται από το καθεστώς που προτείνεται, αφού ο εκμισθωτής θα πρέπει να περιμένει 5-6 μήνες για να καταφέρει να βγάλει τον μισθωτή αυτόν από το ακίνητό του, με ανυπολόγιστη ζημία σε σχέση με το κόστος της διαδικασίας, τις πιθανές φθορές στο μίσθιο και τα οφειλόμενα μισθώματα, τα οποία δεν θα πάρει ποτέ και θα τα εκχωρήσει στο Δημόσιο (αν και αυτό είναι ακόμα υπό αμφισβήτηση αν ισχύει ακόμα). Σήμερα, με το ισχύον καθεστώς, μπορεί τουλάχιστον μέσα σε 2-3 μήνες να ολοκληρώσει τη διαδικασία έξωσης, με μειωμένο κάπως κόστος, αφού δεν χρειάζεται διπλή επίδοση της απόφασης, δεδομένου ότι αποτελεί εκτελεστό τίτλο. Με τις προτεινόμενες αλλαγές, θα αναγκάζεται να περιμένει δύο μήνες (!!!) μετά την εξώδικη όχληση για να προχωρήσει σε αίτηση για διαταγή απόδοσης μισθίου, η οποία αναλόγως το Δικαστήριο μπορεί να εκδοθεί σε 1-1,5 μήνα, να επιδώσει την απόφαση, να περιμένει 30 μέρες, να προχωρήσει στη συνέχεια σε περιαφή εκτελεστηρίου τύπου και μετά την πάροδο του 3ημέρου να προχωρήσει σε εκτέλεση.

    Επίσης, δεν έχει κάποια λογική η ρύθμιση του αρ.637 εδ. 2 ότι η καταβολή των οφειλομένων μισθωμάτων εντός μηνός από την εξώδικη όχληση θα αποκλείει τη διαταγή απόδοσης μισθίου, όταν η προθεσμία για την αίτηση διαταγής μετά την εξώδικη όχληση είναι δίμηνη. Τούτο δηλαδή σημαίνει ότι εάν ο οφειλέτης εξοφλήσει στις 40 ημέρες, θα δύναται να βγάλει ο εκμισθωτής διαταγή απόδοσης μισθίου (άραγε γιατί πρέπει να περιμένει δίμηνο τότε;)!

    Πιστεύω και εγώ έντονα ότι οι συγκεκριμένες διατάξεις θα πρέπει να επανεξεταστούν και να παραμείνει ως έχει το ισχύον καθεστώς, το οποίο δεν χρήζει αλλαγής.

  • 19 Μαρτίου 2014, 10:08 | ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Ολίγα τινά για τη διαταγή απόδοσης μισθίου:

    1. Στο προτεινόμενο άρθ. 638 εδ. β΄ ορίζεται ότι «Η αίτηση υποβάλλεται στο κατά το άρθρο 29 κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο». Αυτό άραγε σημαίνει ότι δεν ισχύει τυχόν συμφωνία παρέκτασης αρμοδιότητας;

    2. Στο προτεινόμενο άρθρο 637 εδ. β΄-γ΄ ορίζεται ότι: «Η καταβολή των μισθωμάτων εντός μηνός, αποδεικνυόμενη εγγράφως, αποκλείει την έκδοση διαταγής απόδοσης της χρήσης του μισθίου. Τούτο ισχύει μόνο μία φορά». Πέραν του ότι δεν προβλέπεται, πώς θα λαμβάνει γνώση ο δικαστής για την έγγραφη απόδειξη, η διάταξη αυτή έρχεται σε πλήρη ΑΝΤΙΦΑΣΗ προς τις συνδυασμένες διατάξεις των προτεινόμενων άρθρων 645 και 618, αφού στο άρθ. 618 (στο οποίο παραπέμπει το άρθ. 645) προβλέπει κατάργηση δίκης με δυνατότητα καταβολής των οφειλομένων στο ακροατήριο !

    3. Επίσης επισημαίνω ότι στις νέες διατάξεις, έχει παραλειφθεί η διάταξη του ισχύοντος άρθρου 662Η § 2 ΚΠολΔ, με την οποία γινόταν παραπομπή στο άρθ. 634 ΚΠολΔ, που αφορά διακοπή παραγραφής (της αξίωσης για μισθώματα προφανώς).

    4. Δεν θα ήταν άσκοπο να προστεθεί ρητή διάταξη ανάλογη με αυτή του προτεινόμενου άρθ. 632 § 7, για απόρριψη της ανακοπής σε περίπτωση ερημοδικίας του ανακόπτοντος.

  • 19 Μαρτίου 2014, 08:55 | ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Δύο παρατηρήσεις για τις μισθωτικές διαφορές:
    1. Στο προτεινόμενο άρθ. 618 πρέπει να ενσωματωθεί και η διάταξη του άρθρου 66 του ΕισΝΚΠολΔ, την οποία αφορά.
    2. Στο προτεινόμενο άρθρο 620, πρέπει να διορθωθεί και η παραπομπή στο άρθρο 17 παρ. 2 να γίνει «άρθρου 17 περ. 3», αφού οι διαφορές από οροφοκτησία έχουν γίνει πλέον περ. 3 με τον ν. 4055/2012.

  • 18 Μαρτίου 2014, 18:53 | Σαγρή Γεωργία
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Εφοσον διακρίνουμε οτι υφίσταται μια προσπάθεια εφαρμογής -επιτέλους- της αρχής της προδικασίας α.111ΚΠολΔ με την κατάθεση αυτοτελών αιτήσεων δικαστικής προστασίας όπως η ανταγωγή με τη μεσολάβηση 8 ημερών προ της συζήτησης ορθότερη κρίνεται και εδώ όπως και στην τακτική διαδικασία η προκατάθεση και των προτάσεων στον ίδιο χρόνο με το ένδικο βοήθημα ή μέσο. Με αυτόν τον τρόπο ο δικαστής θα ενημερώνεται πλήρως για τους ισχυρισμούς και τα ένδικα μέσα των διαδίκων και να μην αιφνιδιάζεται απο την προβολή ενστάσεων κατά τη συζήτηση οι οποίες διαθέτουν την ίδια δομή ( αίτημα-ιστορική βάση) με αυτή της αγωγής και αν μη τί άλλο δε θα πρέπει να αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Έτσι θα αυξηθούν κατά τη γνώμη μου τα ποσοστά ευθυδικίας χωρίς να δυσχεραίνεται το έργο των δικαστών

    Γεωργία Σαγρή
    Δικηγόρς Πειραια
    ΕΙΔ.Μεταπτυχιακή υπότροφος Δ.Π.Θ

  • 17 Μαρτίου 2014, 19:25 | ΣΤΑΘΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Σύμφωνα με το άρθρο 624 παρ. 2 : «Δεν είναι δυνατό να εκδοθεί διαταγή πληρωμής και εάν εκδόθηκε είναι άκυρη, αν η επίδοσή της πρέπει να γίνει σε πρόσωπο που η διαμονή του είναι άγνωστη »
    ΄Όμως στα άρθρα 631 και 636 τάσσονται προθεσμίες για άμυνα οφειλέτη κατά του οποίου στρέφεται η διαταγή πληρωμής και είναι αγνώστου διαμονής .

    Θέλοντας να εκφράσω επιφυλάξεις για την Συνταγματικότητα, παραθέτω απόσπασμα της υπ΄αριθμ. 10/1996 ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ΟΛ. ΑΠ .
    ….Η προεκτεθείσα ερμηνευτική εκδοχή προάγεται από το ότι ο νομοθέτης, έχοντας θεσπίσει απλή διαδικασία για την έκδοση διαταγής πληρωμής και ιδίως τις προαναφερόμενες σύντομες προθεσμίες για την άσκηση των μέσων άμυνας (ανακοπών) του καθ` ου η διαταγή, θέλησε συνάμα, με τη ρύθμιση του άρθρου 624 παρ. 2 του ΚΠολΔ, να αποτρέψει την επίδοση της διαταγής πληρωμής υπό τους όρους των άρθρων 134 έως 137 του ΚΠολΔ και να διασφαλίσει έτσι στον οφειλέτη τη δυνατότητα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, κατά το πνεύμα των διατάξεων των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντάγματος και 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου …………

  • 16 Μαρτίου 2014, 01:43 | ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΟΥ ΑΓΓΕΛΙΚΗ Ειρηνοδίκης Αθηνών
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    1. Υπάρχειπροσπάθεια εξορθολογισμού, που αφορά τις ειδικές διαδικασίες η οποία ήταν απαραίτητη. Η επέκταση του τεκμηρίου ομολογίας στις ειδικές διαδικασίες, είχε κριθεί απαραίτητη και επιφέρει επιτάχυνση της διαδικασίας. Η πρόκριση της «προφορικής διαδικασίας», αντί της έγγραφης, είναι επίσης ορθή, εφόσον δεν υπάρχει ο απαιτούμενος χρόνος, για οτιδήποτε άλλο.
    2. θεωρώ ότι η βεβαίωση ιδιωτικών εγγράφων από συμ/φο, που προκρίνεται κατά το αρθρ. 627, είναι άκρως προβληματική και επιφέρει ταλαιπωρία και έξοδα του ενάγοντα.
    3. Οι αλλαγές, όσον αφορά τις διαταγές απόδοσης μισθίου καιμισθωμάτων και η επέκταση των προθεσμιών, δεν γνωρίζω για ποιό λόγο επιβλήθηκαν, δεν φαίνεται, όμως, να θεραπεύουν καμία ανάγκη. Ο θεσμός της απόδοσης μισθίου και μισθωμάτων, που είχε προκριθεί, κατά γενική ομολογία, ήταν επιτυχής.

  • 15 Μαρτίου 2014, 20:11 | ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Συμφωνώ απόλυτα με τη Βασιλική Τσαμπάζη. Επιβάλλεται η θέσπιση προκατάθεσης προτάσεων και στις ειδικές διαδικασίες για να είναι δυνατή η πλήρης ενημέρωση του δικαστή για την υπόθεση.

  • 11 Μαρτίου 2014, 13:02 | Αναστάσιος Κυριακίδης
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Ένορκες Βεβαιώσεις στις ειδικές διαδικασίες: Εξ όσων έχω διαβάσει, προκύπτει ότι καταργείται η ρύθμιση για κλήση σε ένορκη βεβαίωση προ 24 ωρών στις ειδικές διαδικασίες και ισχύει το γενικό πλέον, προ 3 εργασίμων ημερών (νέο άρθρο 421). Τούτο όμως, εφόσον πρακτικά διατηρούμε το υπάρχον σύστημα εκδίκασης στις ειδικές διαδικασίες, καθιστά αδύνατη τη λήψη ενόρκων βεβαιώσεων στο τριήμερο της προσθήκης αντίκρουσης μετά τη συζήτηση της υπόθεσης, αφού ποτέ δεν θα παρεμβάλλονται 3 εργάσιμες ημέρες. Επομένως θα πρέπει ρητά να εξακολουθήσει να ισχύει η προ 24ώρου κλήση σε ένορκη βεβαίωση στις ειδικές διαδικασίες, εφόσον βεβαίως παραμείνει το υπάρχον σύστημα εκδίκασης των ειδικών διαδικασιών.
    Αν πάλι κριθεί σκόπιμο να θεσπισθεί κάποιου είδους προκατάθεση προτάσεων (όπως βλέπω ότι προτείνεται ήδη από άλλους), σκέψη καταρχήν εύστοχη, καθότι κατά τον τρόπο αυτό «υποχρεώνεται» κατά κάποιο τρόπο ο δικαστής να διαβάσει την υπόθεση (δυστυχώς υπάρχουν πολλοί αδιάβαστοι δικαστές, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και διαβασμένοι), προτείνω να θεσπισθεί προκατάθεση ΜΟΝΟ των προτάσεων τρεις μέρες ΠΡΟ της δικασίμου και για την προσθήκη να παραμείνει το σύστημα ως έχει, 3 μέρες μετά τη δικάσιμο στις 12:00.

  • 10 Μαρτίου 2014, 11:08 | Panos
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Δεν μπορεί να γίνει κατανοητό γιατί δεν επαναλαμβάνεται η διάταξη του τρίτου εδαφίου της παρ. 2 του σημερινού άρθρου 665 ΚΠΟλΔ, σύμφωνα με την οποία στις εργατικές διαφορές κατά τη διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου η πληρεξουσιότητα μπορεί να δίνεται με ιδιωτικό έγγραφο, το οποίο φέρει βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής του διαδίκου από ΚΕΠ ή οποιαδήποτε άλλη δημόσια, δημοτική ή κοινοτική αρχή και η οποία ελάφρυνε τον πολίτη από ένα μέρος των εξόδων της δίκης και παράλληλα αποτελούσε χτύπημα στη γραφειοκρατία και στη συντεχνία των συμβολαιογράφων! Η τελευταία διάταξη θα έπρεπε να επαναληφθεί και να επεκταθεί για όλες τις ειδικές διαδικασίες ενώπιον του Αρείου Πάγου, προκειμένου να απλοποιηθεί η διαδικασία και να αποφευχθεί η επιβάρυνση του πολίτη με έξοδα τα οποία θα πρέπει υποχρεωτικά να καταβάλλει στους συμβολαιογράφους, δεδομένου ότι χρειάζονται 2 πληρεξούσια τόσο για τον προσδιορισμό της αναίρεσης όσο και για τη συζήτηση αυτής! Η ασφάλεια δικαίου ικανοποιείται σε απόλυτο βαθμό με τις εξουσιοδοτήσεις με βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής από δημόσια αρχή και μέχρι σήμερα εφαρμόζεται ικανοποιητικά και χωρίς προβλήματα ενώπιον του Αρείου Πάγου!
    Άποψη μου είναι ότι η σημερινή διάταξη του τρίτου εδαφίου της παρ. 2 του άρθρου 665 ΚΠΟλΔ. θα πρέπει να προστεθεί σαν παράγραφος στο άρθρο 591 του προτεινόμενου κώδικα και να ισχύσει για όλες τις ειδικές διαδικασίες!

  • 10 Μαρτίου 2014, 11:47 | Γεώργιος Λαμπαδάκης
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    «Επιστροφή στο μέλλον» για τη διαταγή απόδοσης μισθίου (Αρ. 637-646 ΚΠολΔ). Πάνω που είχε γίνει πιο γρήγορη η διαδικασία (έκδοση διαταγής απόδοσης με εξώδικη όχληση προ 15 ημερών, άμεση εκτελεστότητα του τίτλου και εκτέλεση μετά από 20 ημέρες από την κοινοποίηση), κάτι που σήμαινε ότι ο οφειλέτης, εφόσον δεν ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις του, περίπου σε 1,5 μήνα μπορούσε να αποβληθεί από το μίσθιο, προτείνεται η επιστροφή στο παλαιό καθεστώς και μάλιστα με περισσότερο χρονοβόρες διαδικασίες: έκδοση διαταγής απόδοσης με εξώδικη όχληση προ 2 μηνών (!!!), περιαφή του εκτελεστήριου τύπου μετά από 30 ημέρες (!!!) -διπλή επιφόρτωση των Δικαστών- και εκτέλεση μετά από 3 ημέρες από την περιαφή του εκτελεστήριου τύπου, ήτοι με το καθεστώς που προτείνεται ο μισθωτής θα αποβάλλεται -στην καλύτερη περίπτωση- μετά από 4 μήνες περίπου.
    Ειλικρινά απορώ με τα «τζιμάνια» που νομοθετούν και σκέφτηκαν αυτήν την τροποποίηση. Η πράξη έχει δείξει ότι αν ο μισθωτής θέλει, πράγματι, να καταβάλει τις οφειλές του, οι 15 ημέρες είναι υπεραρκετές. Αλλά ακόμη κι αν τα ενοίκια τα κατέβαλε μετά την κοινοποίηση της διαταγής απόδοσης (μέσα στο 20ήμερο που ακολουθούσε), πάλι τα συμβαλλόμενα μέρη τα «έβρισκαν μεταξύ τους» και δεν προχωρούσαν σε άλλες δικαστικές ενέργειες. Δηλαδή ο μισθωτής είχε ένα χρονικό περιθώριο τουλάχιστον 35 ημερών για να καλύψει τις υποχρεώσεις του. Σε διαφορετική περίπτωση προχωρούσε η δικαστική αποβολή από το μίσθιο και,τουλάχιστον, ο εκμισθωτής δεν επιβαρυνόταν (πέραν των δικαστικών εξόδων και των εξόδων της εκτέλεσης) με άλλες οφειλές ενοικίων (συνήθως «έχανε» άλλα 2 μισθώματα -πέραν των υπόλοιπων οφειλών- μέχρι να ξεκινήσει και να ολοκληρώσει τη δικαστική διαδικασία). Επομένως, το ισχύον σύστημα «βάδιζε» προς τη σωστή κατεύθυνση, αφού και το δικαίωμα έδινε στο μισθωτή εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος να εξοφλήσει ή να προετοιμαστεί για την αποχώρησή του και δεν επιβάρυνε οικονομικά «δυσβάσταχτα» τον εκμισθωτή. Προς τί η αλλαγή του και η επαναφορά του στο παλαιό καθεστώς; μήπως διαπιστώθηκε ότι αν δίνεται μεγαλύτερος χρόνος στο μισθωτή εξοφλεί τις υποχρεώσεις του; στην πράξη οι περισσότεροι μισθωτές (η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν κατέβαλε ούτε ένα μίσθωμα μετά την εξώδικη όχληση) εκμεταλλεύονταν το μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι την έξωση, δεν κατέβαλαν κανένα ενοίκιο στον εκμισθωτή προσπαθώντας να πωλήσουν «όσο-όσο» τα εμπορεύματά τους (χωρίς φυσικά να αποδώσουν μέρος των κερδών τους στα οφειλόμενα ενοίκια), ενώ υπήρχε αδικαιολόγητη οικονομική επιβάρυνση του εκμισθωτή, ο οποίος -πέραν των δικαστικών εξόδων και αυτών της εκτελεστικής διαδικασίας- βρισκόταν με επιπλέον 5-6 ενοίκια «φεσωμένος» μέχρι την αποβολή του μισθωτή από το μίσθιο.
    Πιστεύω ότι οι συγκεκριμένες διατάξεις θα πρέπει να επανεξεταστούν και να παραμείνει ως έχει το ισχύον καθεστώς.

  • 10 Μαρτίου 2014, 11:01 | Panos
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Είναι απορίας άξιο γιατί προτείνεται να καταργηθεί η δυνατότητα ασκήσεως αντεφέσεως και πρόσθετων λόγων δια των προτάσεων ενώπιον του Εφετείου. Αντί να καθιερωθεί η δυνατότητα αυτή και σε άλλες διαδικασίες
    για την οικονομία της δίκης αλλά και για τον περιορισμό των εξόδων των διαδίκων ειδικά στις εργατικές διαφορές, που οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να καταβάλλουν έξοδα για επιπλέον δικόγραφα και επιδόσεις! Θα πρέπει να τεθεί γενική διάταξη στο άρθρο 591 που να επιτρέπει την άσκηση αντεφέσεως και πρόσθετων λόγων δια των προτάσεων σε όλες τις ειδικές διαδικασίες. Πραγματικά με τέτοιες διατάξεις οδηγούμαστε στην απόλυτη γραφειοκρατία.

  • 8 Μαρτίου 2014, 21:44 | ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΑΜΠΑΖΗ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    ΑΡΘΡΟ 591§§1,2,3
    ΠΡΟΤΑΣΗ: ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΠΡΟΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ: Ενώ στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 591 προβλέπεται ότι οι προτάσεις κατατίθενται το αργότερο κατά τη συζήτηση, κατά την οποία μάλιστα επί ποινή απαραδέκτου πρέπει να προβάλλονται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί και προφορικά, ώστε να καταχωρηθούν στα πρακτκά και προσκομίζονται τα αποδεικτικά μέσα όπως ήδη ισχύει, άλλωστε, παρόλα αυτά στη δεύτερη παράγραφο θεσπίζεται υποχρέωση του δικαστή να ενημερώνεται πριν από την συζήτηση όχι μόνο για το ένδικο βοήθημα αλλά και για τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς των διαδίκων αλλά και για τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν, ενώ στην τρίτη παράγραφο προβλέπεται η διάταξη πραγματογνωμοσύνης κλπ με προφορική ανακοίνωση του Δικαστή, κάτι ωστόσο που είναι ανέφικτο, αν δεν έχει συμπληρωθεί ο πλήρης φάκελος της υποθέσεως. Πώς όμως θα επιτευχθούν τα ανωτέρω εάν δεν έχουν (προ)κατατεθείπροτάσεις. Η υποχρέωση αυτή του δικαστή να ενημερώνεται επαρκώς για την υπόθεση και να αποφεύγονται οι προδικαστικές αποφάσεις, μπορεί να συμβάλει στην επιτάχυνση, που είναι το επιδιωκόμενο, μόνο όμως εφόσον είναι δυνατή η πλήρης ενημέρωσή του για την υπόθεση συνολικά, ο φάκελος της οποίας θα πρέπει να έχει κλείσει μία εβδομάδα τουλάχιστον πριν από την δικάσιμο, ώστε να γίνεται η σχετική επεξεργασία, όπως ισχύει σήμερα στη διαδικασία του πολυμελούς (270ΚΠολΔ). Διαφορετικά, τίποτα διαφορετικό δεν εισάγεται με τις νέες διατάξεις, οι δε διατάξεις των παραγράφων 2 και 3 θα είναι εντελώς ανεφάρμοστες.

  • 8 Μαρτίου 2014, 12:38 | ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Αναφορικά με τη διάταξη του άρθρου 632 παρ. 7: Η επέκταση του τεκμηρίου ομολογίας και στις ανακοπές επί διαταγών πληρωμής, που ούτως ή άλλως έχει καθιερωθεί νομολογιακά, είναι μια ορθή σκέψη και θα συμβάλλει στην εξοικονόμηση του δικαστικού μόχθου και στην παροχή δικαστικής προστασίας έναντι αυτού που έχει πράγματι ανάγκη (βλ. σημείωση Γιάννη Βαλμαντώνη στην ΜΠρ Πειρ 1330/2013, Ελλ. Δνη 54 σ. 853).