ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ – ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ – ΠΟΙΝΕΣ, ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ

ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΠΟΙΝΕΣ, ΜΕΤΡΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ, ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ

Ι. Κύριες ποινές

Άρθρο 50
Είδη ποινών

Κύριες ποινές είναι: α) οι στερητικές της ελευθερίας, β) η χρηματική ποινή και γ) η προσφορά κοινωφελούς εργασίας.

Άρθρο 51
Ποινές στερητικές της ελευθερίας

1. Ποινές στερητικές της ελευθερίας είναι η κάθειρξη, η φυλάκιση και ο περιορισμός σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων.
2. Για τις πρόσκαιρες στερητικές της ελευθερίας ποινές, η ημέρα υπολογίζεται σε είκοσι τέσσερις ώρες, η εβδομάδα σε επτά ημέρες, ο μήνας και το έτος σύμφωνα με το ημερολόγιο που ισχύει.
3. Ο χρόνος της ποινής επιμετράται πάντοτε σε πλήρεις ημέρες, εβδομάδες, μήνες και έτη.

Άρθρο 52
Κάθειρξη

1. Η κάθειρξη είναι πρόσκαιρη και κατ’ εξαίρεση, εφόσον ο νόμος το ορίζει ρητά, ισόβια.
2. Η διάρκεια της πρόσκαιρης κάθειρξης είναι ανώτερη των πέντε ετών και δεν υπερβαίνει τα δεκαπέντε έτη.
Άρθρο 53
Φυλάκιση

Η διάρκεια της φυλάκισης δεν υπερβαίνει τα πέντε έτη ούτε είναι κατώτερη των δέκα ημερών.

Άρθρο 54
Περιορισμός σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων

Η διάρκεια του περιορισμού σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων δεν υπερβαίνει τα πέντε έτη ούτε είναι κατώτερη των έξι μηνών, αν για την πράξη που τελέστηκε ο νόμος απειλεί κάθειρξη ως δέκα έτη. Αν η απειλούμενη κάθειρξη είναι ισόβια ή πρόσκαιρη ανώτερη από αυτήν του προηγούμενου εδαφίου, η διάρκεια του περιορισμού σε ειδικό κατάστημα κράτησης δεν υπερβαίνει τα δέκα έτη ούτε είναι κατώτερη από δύο.

Άρθρο 55
Παροχή κοινωφελούς εργασίας

Η παροχή κοινωφελούς εργασίας δεν μπορεί να έχει διάρκεια ανώτερη των επτακοσίων είκοσι ωρών ούτε να είναι κατώτερη των εκατό ωρών.

Άρθρο 56
Τρόπος εκτέλεσης ποινών και μέτρων ασφαλείας
(Καταργείται)

Άρθρο 57
Χρηματική ποινή

1. Η χρηματική ποινή προσδιορίζεται σε ημερήσιες μονάδες.
2. Αν δεν ορίζεται διαφορετικά σε ειδικές διατάξεις, η χρηματική ποινή δεν μπορεί να είναι ανώτερη: α) από ενενήντα ημερήσιες μονάδες όταν απειλείται ως μόνη κύρια ποινή, β) από εκατόν ογδόντα ημερήσιες μονάδες όταν απειλείται διαζευκτικά με ποινή στερητική της ελευθερίας και γ) από τριακόσιες εξήντα ημερήσιες μονάδες όταν απειλείται αθροιστικά με ποινή στερητική της ελευθερίας.
3. Αν δεν ορίζεται διαφορετικά σε ειδικές διατάξεις, το ύψος κάθε ημερήσιας μονάδας δεν μπορεί να είναι κατώτερο από ένα ευρώ ούτε ανώτερο από εκατό ευρώ.
4. Με τον θάνατο του καταδικασθέντος διαγράφεται η χρηματική ποινή. Σε καμία περίπτωση δεν εκτελείται εναντίον των κληρονόμων του.

ΙΙ. Παρεπόμενες ποινές

Άρθρο 59
Γενική διάταξη

Παρεπόμενες ποινές είναι: α) η αποστέρηση θέσεων και αξιωμάτων, β) η απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος, γ) η αφαίρεση άδειας οδήγησης ή εκμετάλλευσης μεταφορικού μέσου, δ) η δημοσίευση καταδικαστικής απόφασης και ε) η δήμευση.

Άρθρο 60
Αποστέρηση θέσεων και αξιωμάτων

1. Αν ο υπαίτιος καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης, το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει αποστέρηση της δημόσιας θέσης ή του δημόσιου ή αυτοδιοικητικού αξιώματος που κατέχει, εφόσον η πράξη του συνιστά βαριά παράβαση των καθηκόντων του.
2. Η αποστέρηση αρχίζει μόλις η απόφαση γίνει αμετάκλητη.

Άρθρα 61 – 64
(Καταργούνται)

Άρθρο 65
Απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος

1. Αν ο υπαίτιος διέπραξε έγκλημα με βαριά παράβαση των καθηκόντων του επαγγέλματός του, για την άσκηση του οποίου απαιτείται ειδική άδεια της αρχής, και εφόσον του επιβλήθηκε ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον δύο ετών, το δικαστήριο μπορεί να απαγορεύσει την άσκηση του επαγγέλματος αυτού για χρονικό διάστημα από ένα μήνα έως δύο έτη.
2.Η απαγόρευση άσκησης επαγγέλματος αρχίζει μόλις η απόφαση γίνει αμετάκλητη και η διάρκειά της, εφόσον ο δράστης κρατείται, υπολογίζεται από την επομένη της ημέρας κατά την οποία απολύεται από τη φυλακή.

Άρθρο 66
Αφαίρεση άδειας οδήγησης ή εκμετάλλευσης μεταφορικού μέσου

1. Αν ο υπαίτιος διέπραξε έγκλημα που έχει άμεση σχέση με την οδήγηση ή την εκμετάλλευση μεταφορικού μέσου και εφόσον του επιβλήθηκε ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον έξι μηνών, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την αφαίρεση της άδειας οδήγησης που κατέχει, για όλα ή ορισμένου τύπου μεταφορικά μέσα, ή της άδειας εκμετάλλευσης αντιστοίχως για χρονικό διάστημα από ένα μήνα ως ένα έτος.
2. Η διάταξη της παραγράφου 2 του προηγούμενου άρθρου έχει και στην περίπτωση αυτή ανάλογη εφαρμογή.

Άρθρο 67
Δημοσίευση καταδικαστικής απόφασης

1. Το δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη δημοσίευση της καταδικαστικής απόφασής του, αν το επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον.
2. Η δημοσίευση διατάσσεται στις περιπτώσεις που ορίζει ο νόμος, ύστερα από αίτηση του παθόντος.
3. Στην ίδια απόφαση ορίζεται ο τρόπος της δημοσίευσης και η υποχρέωση καταβολής της δαπάνης γι’ αυτήν.
4. Η απόφαση δημοσιεύεται όταν καταστεί αμετάκλητη.

Άρθρο 68
Δήμευση
1. Αντικείμενα ή περιουσιακά στοιχεία που είναι προϊόντα κακουργήματος ή πλημμελήματος το οποίο πηγάζει από δόλο, καθώς και το τίμημά τους, και όσα αποκτήθηκαν με αυτά αμέσως ή εμμέσως, επίσης και αντικείμενα ή περιουσιακά στοιχεία που χρησίμευσαν ή προορίζονταν για την εκτέλεση τέτοιας πράξης μπορούν να δημευθούν αν αυτά ανήκουν στον αυτουργό ή σε κάποιον από τους συμμετόχους. Αν τα παραπάνω αντικείμενα ή περιουσιακά στοιχεία έχουν αναμειχθεί με περιουσία που αποκτήθηκε από νόμιμες πηγές, η σχετική περιουσία υπόκειται σε δήμευση μέχρι την καθορισμένη αξία των αναμειχθέντων αντικειμένων.
2. Δήμευση δεν επιβάλλεται, όταν το δικαστήριο, αυτεπαγγέλτως ή μετά από αίτημα διαδίκου ή τρίτου, κρίνει ότι αυτή είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση δυσανάλογη, όπως όταν υπάρχει κίνδυνος να αποστερήσει τον καταδικασθέντα ή τρίτο, ιδίως την οικογένειά τους, από πράγμα που εξυπηρετεί τον αναγκαίο βιοπορισμό τους ή να προκαλέσει σε αυτούς υπέρμετρη και ανεπανόρθωτη βλάβη. Στις περιπτώσεις του προηγούμενου εδαφίου, το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει ανάλογα περιορισμένη δήμευση ή να επιβάλει χρηματική ποινή, σύμφωνα με την παράγραφο 4.
3. Αν τα αντικείμενα ή τα περιουσιακά στοιχεία της παραγράφου 1 δεν υπάρχουν πλέον ή δεν έχουν βρεθεί, το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει δήμευση (αναπληρωματική δήμευση) σε ίσης, κατά το χρόνο έκδοσης της καταδικαστικής απόφασης, αξίας περιουσιακά στοιχεία του δράστη.
4. Αν το δικαστήριο δεν μπορεί να επιβάλει δήμευση στα αντικείμενα ή περιουσιακά στοιχεία των προηγούμενων παραγράφων, επειδή αυτά δεν υπάρχουν ή δεν επαρκούν ή ανήκουν εν όλω ή εν μέρει σε τρίτο, στον οποίο δεν μπορεί να επιβληθεί δήμευση, μπορεί να επιβάλει στον δράστη χρηματική ποινή μέχρι του ποσού που αντιστοιχεί στην αξία των αντικειμένων αυτών.
5. Η δήμευση επιβάλλεται σε τρίτο αν τα αντικείμενα ή περιουσιακά στοιχεία μεταβιβάσθηκαν, άμεσα ή έμμεσα, από τον δράστη σε αυτόν ή αν αποκτήθηκαν από αυτόν ή περιήλθαν με άλλο τρόπο σε αυτόν, εφόσον κατά το χρόνο κτήσης των περιουσιακών στοιχείων γνώριζε ότι ενδέχεται να προέρχονται από κακούργημα ή πλημμέλημα εκ δόλου και ότι σκοπός της μεταβίβασής τους ήταν να αποφευχθεί η δήμευση. Η γνώση, σύμφωνα με το προηγούμενο εδάφιο, πρέπει να προκύπτει από το συνδυασμό περισσότερων ειδικά αναφερόμενων στην απόφαση του δικαστηρίου περιστατικών, όπως ιδίως ότι η μεταβίβαση ή η απόκτηση του περιουσιακού στοιχείου πραγματοποιήθηκε χωρίς αντάλλαγμα ή με αντάλλαγμα σημαντικά κατώτερο από την αγοραία αξία ή από εκείνο που θα προέκυπτε, με βάση τη συνήθη πρακτική, στις οικείες βιοτικές σχέσεις. Η δήμευση επιβάλλεται στον τρίτο μόνο εφόσον δεν μπορεί να επιβληθεί σε βάρος του δράστη δήμευση του ανταλλάγματος που έλαβε για τη μεταβίβαση ή αναπληρωματική δήμευση. Όταν ο τρίτος είναι νομικό πρόσωπο, εξετάζεται αν υπήρχε η προβλεπόμενη γνώση σχετικά με την προέλευση των περιουσιακών στοιχείων, σε όποιον έχει εξουσία εκπροσώπησής του ή είναι εξουσιοδοτημένος για τη λήψη αποφάσεων ή για την άσκηση ελέγχου, στο πλαίσιο του νομικού προσώπου ή της επιχείρησης ή σε όποιον ασκεί εν τοις πράγμασι τα καθήκοντα αυτά.
6. Σε κάθε περίπτωση δήμευσης, το δικαστήριο αποφασίζει αν αυτά που δημεύθηκαν, επιβάλλεται να καταστραφούν ή αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον ή για κοινωνικούς σκοπούς ή για την ικανοποίηση του θύματος.

ΙΙΙ. Μέτρα ασφαλείας

Άρθρο 69
Γενική διάταξη

1. Μέτρα ασφαλείας, εκτός από τα προβλεπόμενα στα άρθρα 122 και 123, είναι: α) η φύλαξη ατόμων με ψυχικές ή διανοητικές διαταραχές και β) η δήμευση κατά το άρθρο 76.
2. Τα μέτρα ασφαλείας δεν μπορούν να επιβληθούν όταν η επιβολή τους παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας ενόψει της βαρύτητας της πράξης που έχει τελεστεί, της πράξης που υπάρχει κίνδυνος να τελεστεί, καθώς και της έντασης αυτού του κινδύνου. Για την αξιολόγηση των όρων αυτών απαιτείται ειδική αιτιολογία.

Άρθρο 69Α
Μέτρα θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής

1. Αν κάποιος που τέλεσε αξιόποινη πράξη, η οποία απειλείται με ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον ενός έτους, απαλλάχθηκε από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής (άρθρο 34), το δικαστήριο διατάσσει κατάλληλο για τη θεραπεία του μέτρο, εφόσον κρίνει ότι, εξαιτίας της κατάστασής του, υπάρχει κατά το χρόνο έκδοσης της απόφασης κίνδυνος, αν αφεθεί ελεύθερος, να τελέσει και άλλα τουλάχιστον ανάλογης βαρύτητας εγκλήματα. Η διάταξη της απόφασης που αφορά στο θεραπευτικό μέτρο εκτελείται με φροντίδα της εισαγγελικής αρχής.
2. Η προηγούμενη παράγραφος ισχύει για όλα τα εγκλήματα κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας που απειλούνται με ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον τριών μηνών. Δεν ισχύει για τα εγκλήματα κατά της ιδιοκτησίας και της περιουσίας που δεν εμπεριέχουν χρήση βίας ή απειλή βίας.
3. Κατάλληλα θεραπευτικά μέτρα είναι: (α) η νοσηλεία σε ειδικό τμήμα δημόσιου ψυχιατρικού ή γενικού νοσοκομείου, (β) η νοσηλεία σε ψυχιατρικό τμήμα δημόσιου ψυχιατρικού ή γενικού νοσοκομείου, και (γ) η υποχρεωτική θεραπεία και ψυχιατρική παρακολούθηση κατά τακτά χρονικά διαστήματα σε κατάλληλη εξωνοσοκομειακή Μονάδα Ψυχικής Υγείας ή εξωτερικά ιατρεία δημόσιου ψυχιατρικού ή γενικού νοσοκομείου.
4. Οι προϋποθέσεις επιβολής του μέτρου βεβαιώνονται με μία τουλάχιστον πραγματογνωμοσύνη που διενεργείται αμέσως μετά τη σύλληψη και με άλλη μία τουλάχιστον πραγματογνωμοσύνη που διενεργείται όσο το δυνατό πλησιέστερα προς τη δικάσιμο, με μέριμνα του εισαγγελέα του δικαστηρίου στο οποίο εισάγεται προς εκδίκαση η υπόθεση. Οι πραγματογνωμοσύνες διενεργούνται από πραγματογνώμονα που επιλέγεται, κατά προτίμηση, από τον κατάλογο που τηρείται στο οικείο Πρωτοδικείο. Στις πραγματογνωμοσύνες προτείνεται και το τυχόν κατάλληλο μέτρο θεραπείας.

Άρθρο 70
Διάρκεια του θεραπευτικού μέτρου
1. Στην απόφαση που διατάσσει το θεραπευτικό μέτρο ορίζεται ο μέγιστος χρόνος της διάρκειάς του, ο οποίος δεν μπορεί να υπερβαίνει τα δύο έτη για τα πλημμελήματα και τα πέντε έτη για τα κακουργήματα. Ένα μήνα τουλάχιστον πριν τη συμπλήρωση του χρόνου αυτού, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο στην περιφέρεια του οποίου εκτελείται το θεραπευτικό μέτρο, μπορεί, με ειδικά αιτιολογημένη απόφαση, να διατάξει την παράταση του μέτρου ή την αντικατάστασή του με άλλο για τον ίδιο κατά ανώτατο όριο χρόνο, εφόσον τούτο επιβάλλεται για τις ανάγκες της θεραπείας και εξακολουθούν να υπάρχουν οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1 του προηγούμενου άρθρου. Πριν από την έκδοση της απόφασης, το δικαστήριο καλεί τον θεραπευόμενο και το συνήγορό του, καθώς και τη διεύθυνση της μονάδας, όπου εκτελείται το μέτρο, να διατυπώσουν τις απόψεις τους. Κατ’ εξαίρεση είναι δυνατή η παράταση του χρόνου διάρκειας του θεραπευτικού μέτρου πέραν των ανωτάτων χρονικών ορίων, με τη διαδικασία και για τους λόγους που προβλέπονται στο δεύτερο και τρίτο εδάφιο, εφόσον για την ύπαρξη των λόγων αυτών και την ανάγκη παράτασης του χρόνου διάρκειας του μέτρου υφίσταται η σύμφωνη γνώμη του θεράποντος ψυχιάτρου του θεραπευομένου και του επιστημονικού διευθυντή της μονάδας θεραπείας. Ο συνολικός χρόνος διάρκειας του θεραπευτικού μέτρου δεν μπορεί να υπερβαίνει τη χρονική διάρκεια του ανώτατου ορίου της ποινής που προβλέπεται στο νόμο για την πράξη που τέλεσε ο θεραπευόμενος.
2. Το ίδιο δικαστήριο, κάθε έτος, τηρώντας την ίδια διαδικασία, αποφασίζει αν το θεραπευτικό μέτρο που έχει επιβληθεί πρέπει να εξακολουθήσει ή να αντικατασταθεί με άλλο. Μπορεί όμως και οποτεδήποτε, με αίτηση του εισαγγελέα, του θεραπευομένου ή της διεύθυνσης της μονάδας όπου εκτελείται το μέτρο, μετά από εισήγηση του θεράποντος ιατρού, να διατάξει την άρση ή αντικατάστασή του. Σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης, στην απόφαση απαιτείται να υπάρχει ειδική αιτιολογία ως προς την ανάγκη διατήρησης του θεραπευτικού μέτρου. Νέα αίτηση μπορεί να υποβληθεί μετά την πάροδο τεσσάρων μηνών από την απόρριψη της προηγούμενης.
3. Στη διαδικασία ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου κατά τις διατάξεις των παραγράφων 1, εδάφιο β΄ και 2 του άρθρου αυτού, καθώς και του Εφετείου σε περίπτωση άσκησης έφεσης, εάν ο θεραπευόμενος δεν έχει συνήγορο, διορίζεται συνήγορος αυτεπαγγέλτως, κατά τις διατάξεις του άρθρου 340 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.

Άρθρο 71
Μέτρα θεραπείας ατόμων μειωμένου καταλογισμού λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής

1. Αν κάποιος τέλεσε αξιόποινη πράξη λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής που μειώνει σημαντικά τον καταλογισμό του (άρθρο 36 παρ. 1) και η πράξη του απειλείται με ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον ενός έτους, το δικαστήριο, εκτός από την επιβολή της μειωμένης ποινής, διατάσσει την εισαγωγή του σε ψυχιατρικό παράρτημα καταστήματος κράτησης ή, σε περίπτωση αναστολής εκτέλεσης της ποινής του, τα θεραπευτικά μέτρα του άρθρου 69Α παρ. 3, εφόσον κρίνει ότι συντρέχει ο περιγραφόμενος στο άρθρο 69Α παρ. 1 κίνδυνος. Οι παράγραφοι 2 και 4 του άρθρου 69Α έχουν και στην περίπτωση αυτή εφαρμογή.
2. Η εκτέλεση του μέτρου γίνεται αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης, με φροντίδα της εισαγγελικής αρχής.
3. Το άρθρο 70 έχει και εδώ ανάλογη εφαρμογή. Μετά την ολοκλήρωση του θεραπευτικού μέτρου, ο καταδικασθείς εκτίει την ποινή του, εφόσον δεν έχει ανασταλεί η εκτέλεσή της. Από την ποινή αφαιρείται ο χρόνος νοσηλείας στο ψυχιατρικό παράρτημα καταστήματος κράτησης ή στις μονάδες του άρθρου 69Α παρ. 3, στοιχεία α΄ και β΄. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο του τόπου εκτέλεσης του μέτρου μπορεί όμως να διατάξει τη μη έκτιση της ποινής, αν το έγκλημα για το οποίο επιβλήθηκε είναι πλημμέλημα και η έκτιση δεν θεωρείται πλέον αναγκαία.

Άρθρα 72 – 74
(Καταργούνται)

Άρθρο 75
Παραγραφή μέτρου ασφαλείας

1. Αν από τότε που έγινε αμετάκλητη η απόφαση με την οποία επιβλήθηκε το μέτρο ασφαλείας του άρθρου 69Α περάσει τριετία χωρίς να έχει αρχίσει η εκτέλεσή του, αυτό δεν μπορεί πια να εκτελεστεί, εκτός αν το δικαστήριο που το επέβαλε διατάξει διαφορετικά και δεν έχουν περάσει δέκα έτη από την επιβολή του.
2. Το δικαστήριο μπορεί να διατάξει την εκτέλεση του μέτρου κατά την προηγούμενη παράγραφο μόνο αν ο σκοπός του μέτρου επιβάλλει ακόμα και τότε την εφαρμογή του.

Άρθρο 76
Δήμευση

1. Η δήμευση των αντικειμένων της παραγράφου 1 του άρθρου 68 επιβάλλεται υποχρεωτικά σε βάρος του κατόχου τους, έστω και χωρίς την καταδίκη ορισμένου προσώπου για την τελεσθείσα πράξη, αν από τη φύση τους προκύπτει κίνδυνος της δημόσιας τάξης. Η δήμευση εκτελείται και κατά των κληρονόμων, αν η απόφαση έγινε αμετάκλητη ενόσω ζούσε εκείνος κατά του οποίου απαγγέλθηκε η δήμευση. Αν δεν προηγήθηκε καταδίκη ορισμένου προσώπου ή δεν μπορούσε να γίνει δίωξη, τη δήμευση διατάσσει είτε το δικαστήριο που δίκασε την υπόθεση είτε το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο.
2. Το δικαστήριο ή το δικαστικό συμβούλιο αποφασίζει αν αυτά που δημεύθηκαν, επιβάλλεται να καταστραφούν ή αν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το δημόσιο συμφέρον ή για κοινωνικούς σκοπούς ή για την ικανοποίηση του θύματος.

Άρθρα 77 – 78
(Καταργούνται)

  • 14 Απριλίου 2019, 00:38 | ΕΝΩΣΗ ΝΟΣΗΛΕΥΤΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    ΑΝΑΦΟΡΙΚΆ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 69 Α

    Στην παράγραφο 3 όπου γίνεται αναφορά για «υποχρεωτική θεραπεία και ψυχιατρική παρακολούθηση» πρέπει να προσδιοριστούν με σαφήνεια οι διαδικασίες εφαρμογής της υποχρεωτικής θεραπείας και παρακολούθησης ή να δοθεί νομοθετική εξουσιοδότηση για την έκδοση σχετικής Υπουργικής απόφασης που να ρυθμίζει τα ζητήματα αυτά.
    Στην παράγραφο 4 είναι ορθότερο να προσδιοριστεί συγκεκριμένο χρονικό διάστημα προ της δικασίμου για την πραγματοποίηση της δεύτερης πραγματογνωμοσύνης.
    Επίσης πρέπει να προσδιοριστούν οι επιστήμονες υγείας (ψυχίατροι και επαγγελματίες ψυχικής υγείας- και Νοσηλευτές- με εξειδίκευση στην ψυχιατροδικαστική) που θα πραγματοποιούν τις πραγματογνωμοσύνες και το χρονικό διάστημα που απαιτείται η παρακολούθηση του ασθενούς προκειμένου να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα, δεδομένου ότι η επιλογή του κατάλληλου θεραπευτικού μέτρου έχει τεράστια σημασία, τόσο από θεραπευτικής απόψεως όσο και από απόψεως εξασφάλισης ασφαλών συνθηκών νοσηλείας των ασθενών και εργασίας του απασχολούμενου στις αναφερόμενες δομές προσωπικό, που επιβάλλεται από την Νομοθεσία (άρθρο 21 παρ. 3 Συντάγματος, άρθρο 44 ΥΚ, Ν. 3850/2010) και έχει τεθεί σε σοβαρή διακινδύνευση τα τελευταία έτη.

    ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 70 Α΄

    Στην πρώτη παράγραφο προτείνουμε την αντικατάσταση του όρου «Διεύθυνση της μονάδας» από την έννοια «Διοίκηση» με προσαρμογή στην ειδική νομοθεσία που διέπει τα δημόσια θεραπευτήρια, τις μονάδες και δομές τους.
    Επίσης εισηγούμαστε την εισαγωγή στη διαδικασία σταδίου προηγούμενης υποβολής προς τη Διοίκηση εμπεριστατωμένων εισηγήσεων των θεράποντων ιατρών και Νοσηλευτών του τμήματος, της μονάδας ή της δομής.
    Στη δεύτερη παράγραφο προτείνουμε την προσθήκη: «εισήγηση του θεράποντος ιατρού και της θεραπευτικής ομάδας»

  • 13 Απριλίου 2019, 20:45 | Αντώνης Βόμβας, Πρωτοδίκης
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Αναφορικά με το άρθρο 52 παρ. 2 του Σχεδίου, σκόπιμο είναι να υιοθετηθεί η διατύπωση του ισχύοντος ά. 52 παρ. 3 ΠΚ, ήτοι «η διάρκεια της πρόσκαιρης κάθειρξης δεν υπερβαίνει τα … έτη ούτε είναι μικρότερη από 5 έτη». Η διατύπωση του Σχεδίου θα δημιουργήσει χωρίς προφανή λόγο δυσχέρεια στην επιβολή ποινών με το ελάχιστο όριο, καθ’ ότι θα πρέπει το Δικαστήριο να επιβάλλει ποινή κάθειρξης διάρκειας 5 ετών και μίας ημέρας.

  • 12 Απριλίου 2019, 05:46 | ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Παρέμβαση αναφορικά με διάταξη του Άρθρου 69Α, παράγραφος 4.

    Άρθρο 69Α
    Μέτρα θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής

    4. Οι προϋποθέσεις επιβολής του μέτρου βεβαιώνονται με μία τουλάχιστον πραγματογνωμοσύνη που διενεργείται αμέσως μετά τη σύλληψη και με άλλη μία τουλάχιστον πραγματογνωμοσύνη που διενεργείται όσο το δυνατό πλησιέστερα προς τη δικάσιμο, με μέριμνα του εισαγγελέα του δικαστηρίου στο οποίο εισάγεται προς εκδίκαση η υπόθεση. Οι πραγματογνωμοσύνες διενεργούνται από πραγματογνώμονα που επιλέγεται, κατά προτίμηση, από τον κατάλογο που τηρείται στο οικείο Πρωτοδικείο. Στις πραγματογνωμοσύνες προτείνεται και το τυχόν κατάλληλο μέτρο θεραπείας.

    Οι ανωτέρω διάταξη αποτελεί αντιγραφή της αντίστοιχης διάταξης του Νόμου 4509, άρθρο 1 παράγραφος 4, ΦΕΚ 201, Α, 22-12-2017.
    Η διάταξη αυτή ωστόσο, αν και πολύ θετική κατά τα άλλα, είναι ιδιαιτέρως προβληματική ως προς το σκέλος της «Οι πραγματογνωμοσύνες διενεργούνται από πραγματογνώμονα που επιλέγεται, κατά προτίμηση, από τον κατάλογο που τηρείται στο οικείο Πρωτοδικείο», και πρέπει να τροποποιηθεί και στα δύο νομοθετήματα. Στην λίστα πραγματογνωμόνων κατά κανόνα εγγράφονται ιδιώτες Ψυχίατροι, συχνά χωρίς ειδική εκπαίδευση στην ψυχιατροδικαστική, οι οποίοι κερδίζουν σημαντικά ποσά ασκούντες χρέη τεχνικού συμβούλου προς ιδιώτες, και ενίοτε μεροληπτούν με τρόπο απροκάλυπτο. Το να τους δοθεί επομένως μια τέτοια εξουσία ανοίγει ο δρόμος για υπόγειες συναλλαγές, όπως σε πρόσφατη γνωστή περίπτωση η οποία απασχόλησε την δημόσια ζωή. Κατά την γνώμη μου, η διάταξη πρέπει να αντικατασταθεί ως εξής:
    Οι πραγματογνωμοσύνες διενεργούνται από πραγματογνώμονα που επιλέγεται, κατά προτίμηση, από ειδικό κατάλογο Ψυχιάτρων που τηρείται στο οικείο Πρωτοδικείο για αυτό τον σκοπό, πέραν του γενικού καταλόγου. Ο κατάλογος αυτός διαμορφώνεται με ευθύνη της οικείας Υγειονομικής Περιφέρειας, περιλαμβάνει Ψυχιάτρους υπηρετούντες στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, και ανανεώνεται ανά τριετία. Για την συγκρότηση του ειδικού αυτού καταλόγου η ΥΠΕ απευθύνει πρόσκληση προς τις Ψυχιατρικές Υπηρεσίες της αρμοδιότητάς της, εκάστη εκ των οποίων υποχρεούται να προτείνει έναν εκ των υπηρετούντων σε αυτήν Ψυχίατρο, αναλόγου εμπειρίας και εκπαίδευσης. Οι ΥΠΕ έχουν την ευθύνη διεξαγωγής σεμιναρίων για την συνεχιζόμενη εκπαίδευση των Ψυχιάτρων του καταλόγου, επί θεμάτων ψυχιατροδικαστικής που άπτονται της εφαρμογής του άρθρου 69. Ο ορισθείς ως πραγματογνώμονας ψυχίατρος, δικαιούται να ζητήσει την συνδρομή ιατρού άλλης ειδικότητας για τον καθορισμό πιθανής οργανικής βάσεως των ψυχοπαθολογικών εκδηλώσεων, Ψυχολόγου για την αξιολόγηση του Νοητικού Δυναμικού, και Κοινωνικού Λειτουργού για την διερεύνηση του κοινωνικού ιστορικού, από στελέχη της υπηρεσίας του ή από άλλες όμορες υπηρεσίες.

    Μετά τιμής,

    Χρήστος Ανδρούτσος
    Ψυχίατρος Παιδιών και Εφήβων
    Διευθυντής ΕΣΥ
    Σισμανόγλειο ΓΝ Αττικής

  • 8 Απριλίου 2019, 19:25 | Ελένη
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Δεν συναινώ.

  • 1 Απριλίου 2019, 02:19 | ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Μ.
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Βλεπετε και ακουτε καθημερινα τι ερχεται στην επιφανεια απο τη δραση οργανωμενων ομαδων φυλακισμενων τοσο εντος οσο και εκτος φυλακων στα προτυπα της μαφιας,» κοζα νοστρα » και αλλων εγκληματικων οργανωσεων και πως εκβιαζουν και εκμαυλιζουν συνειδησεις για να εξουσιαζουν προσωπα και καταστασεις μεσα και εξω απο τις φυλακες για την εξυπηρετηση των ανομων σκοπων και σχεδιων που επιδιωκουν. Σκεφτειτετο λοιπον πολυ καλα αυτο το δεδομενο και μην αυταπατασθε νομιζοντας , οτι, εαν εξαρθρωσετε μια απο αυτες, το λυσατε το προβλημα και οτι η φυλακη «καθαρισε»,γιατι εσεις το ξερετε καλλιτερα απο τον καθενα,οτι τα κυκλωματα αυτα των φυλακων εχουν την ιδιοτητα της «Λερναιας Υδρας» ,δηλαδη ενα κεφαλι κοβεις δυο εμφανιζονται.Για το λογο αυτο αναθεωρηστε το σχετικο αρθρο του Σχεδιου και οχι μονο μην οδηγειται για εγκλεισμο σε φυλακες καταδικασθεντες για πλημμεληματα με ποινη φυλακισης 3-5 ετων αλλα να αυξησετε και την ποινη βασης της καθειρξης τουλαχιστον σε 7 ετη,αν θελετε να μιλαμε για εξορθολογισμο των ποινων,ειδαλλως αρχιστε απο τωρα να χτιζετε νεες και μεγαλες φυλακες , γιατι οι σημερινες θα αποδειχθουν λιγες και πολυ μικρες για να υποδεχθουν ολο αυτον τον ογκο των καταδικασθεντων, η δε κοινωνια μας να ετοιμαζετε για νεα «φυντανια» και «μπουμπουκια» που θα αποφυλακιζονται αφου στο μεταξυ θα εχουν ελθει σε επαφη και θα εχουν «εκπαιδευθει» καταλληλα μεσα στις φυλακες απο τους μαφιοζους αυτων των κυκλωματων, οντας πλεον ετοιμοι αυτη τη φορα οχι για τη διαπραξη αδικηματων πλημμεληματικου χαρακτηρα αλλα και κακουργηματικου.

  • Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Η χρηματική ποινή (άρθρο 57 παρ. γ) που επιβάλλεται παράλληλα με τη στερητική της ελευθερίας ποινή αποτελεί μια κατάφωρα εκδικητική πράξη, και του κράτους και του νομοθέτη, καθώς καταδικάζει με διπλή ποινή τον κατηγορούμενο, τιμωρώντας τη φτώχεια, την ανέχεια και τη μετανάστευση και πρέπει να καταργηθεί. Είναι ποινή τιμωρητική που ποινικοποιεί τη φτώχεια, και έχει τελείως αντίθετα αποτελέσματα τόσο για την επανένταξη όσο και για την αποσυμφόρηση των φυλακών παρά τις εξαγγελίες του Υπουργείου. Με την αποφυλάκισή τους οι περισσότεροι κρατούμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δυσθεώρητο χρέος προς το δημόσιο καθώς η χρηματική ποινή προσαυξάνεται 110% (κράτος τοκογλύφος) που είναι αδύνατον να εξοφληθεί. Επιπλέον είναι αδύνατη η έκδοση φορολογικής ενημερότητας αν θέλουν να ανοίξουν δική τους δουλειά κι έτσι να επανενταχτούν με κάποιον τρόπο, ζώντας ελεύθεροι και αξιοπρεπώς. Κατά συνέπεια ως οφειλέτες του δημοσίου επανέρχονται στις φυλακές.

    Όσο για το σύστημα των ημερήσιων μονάδων, αφήνει πάρα πολλά περιθώρια δικαστικής αυθαιρεσίας ενώ συνεχίζει να αγνοεί τις εξωφρενικές προσαυξήσεις του 110% οι οποίες σε κάθε περίπτωση πρέπει επίσης να καταργηθούν.

  • 15 Μαρτίου 2019, 09:16 | Α. Τρικεριωτης
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Δεν μπορει να εχουν ιδια αντιμετωπιση, αυτοι που εχουν και δεν πληρωνουν, με αυτους που δεν εχουν.
    Δε νοείται κάποιος που έχει κάνει ένα οικονομικό έγκλημα δηλαδή στην ουσία χρωστά στο δημοσιο, να τιμωρείται περισσότερο αυστηρά από κάποιον μου έχει κάνει έγκλημα αφαίρεσης της ζωή σου αλλου ανθρώπου ή είναι παιδόφιλος ή διακινεί ναρκωτικά και λοιπά.

  • 14 Μαρτίου 2019, 02:17 | Χρήστος Μουντζούρης
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Όσων αφορά τα είδη των ποινών προτείνω την παρακάτω διαμόρφωση.

    α. Ποινές Στέρησης Ελευθερίας

    α1. Ποινές Στέρησης Ελευθερίας εντός Σωφρονηστικών Καταστημάτων.

    α2. Ποινές Στέρησης Ελευθερίας με περιορισμό εντός Οικίας.

    β. Ποινές Μη Αμοιβόμενης Εργασίας

    β1. Ποινές Μη Αμοιβόμενης Εργασίας Στόχων.

    β2. Ποινές Μη Αμοιβόμενης Εργασίας Ωρών.

    γ. Ποινές Εντατικής Επιτήρησης

    γ1. Ποινές Εντατικής Ηλεκτρονικής Επιτήρησης.

    γ2. Ποινές Ενταντικής Φυσικής Επιτήρησης.

    δ. Ποινές Προστίμου

  • 13 Μαρτίου 2019, 21:47 | Νίκος
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Είναι αδιανόητο ότι ούτε ο συγκεκριμένος ποινικός κώδικας αναφέρει κάτι για τις μητέρες με παιδιά που βρίσκονται στη φυλακή. Σε χώρες την Ε.Ε. υπάρχει ήδη διαφορετικός τρόπος έκτισης της ποινής όπως κατ’ οίκον περιορισμός και ηλεκτρονική επιτήρηση. Εδώ γιατί συνεχίζεται αυτή η βαρβαρότητα;

  • 13 Μαρτίου 2019, 18:43 | ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    ΠΟΛΥ ΘΕΤΙΚΟ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

  • 13 Μαρτίου 2019, 18:55 | ΝΙΚΟΛΑΟΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΩΣ ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΗ ΠΟΙΝΗ

  • 13 Μαρτίου 2019, 12:50 | Χριστοφορος Μ.
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Στη παρ.2 του αρθρου 52 του Σχεδιου αναφερεται, οτι «η διαρκεια της προσκαιρης καθειρξης ειναι ανωτερη των πεντε ετων…..»Επομενως μια στερητικη της ελευθεριας ποινη ακριβως πεντε ετων δεν μπορει να χαρακτηριζεται,οπως τουλαχιστον αναφερεται στο Σχεδιο, ως ποινη καθειρξης στον νεο Π.Κ. οταν θα αρχισει να ισχυει αλλα ως ποινη φυλακισης. Τι θα γινει ομως με τις ποινες καθειρης ακριβως πεντε ετων που ειχαν επιβληθει με τον ισχυοντα σημερα Π.Κ.,οταν θα αρχισει να ισχυει ο νεος. θα υπαρξει καποια μεταβατικη διαταξη.Λογικα θα πρεπει να ισχυσει το αρθρο 2 για την αναδρομικη ισχυ του ηπιοτερου νομου και η καθειρξη αυτη των πεντε ετων θα πρεπει πλεον να αποχαρακτηρισθει και απο ποινη καθειρξης να χαρακτηριζεται εφεξης ως ποινη φυλακισης η αυτοδικαια η κατοπιν αιτησεως του καταδικασθεντα και σχετικης αποφασης απο το αρμοδιο,συμφωνα με τον Κ.Π.Δ.,Δικαστηριο.

  • 13 Μαρτίου 2019, 07:10 | αλεξιου βασιλειος
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    σχετικα με το αρθρο 50 θα επρεπε να υπαρχει και η ποινη της εξοριας σε ερημικες περιοχες οπου οι καταδικοι θα εργαζονταν και θα εκπαιδευονταν σε επαγγελματα υψηλης ζητησης.ετσι μετα την αποφυλακιση τους θα μπορουσαν να εξασφαλισουν κανονικο βιοτικο επιπεδο μειωνοντας τις πιθανοτητες εγκλεισμου τους ξανα.ευχαριστω πολυ.

  • 12 Μαρτίου 2019, 20:23 | Παναγιωτα
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Το άρθρο 64 γιατί καταργήθηκε; Ένας άνθρωπος που έκανε φυλακή που τιμωρήθηκε πιστεύετε ότι μπορεί να πληρώσει και τη χρηματική ποινή του που είναι βεβαιωμενη στην ΔΟΥ και μάλιστα με προσαυξηση 110%; Αφού ανεστάλη το υπόλοιπο της ποινής του να συνανασταλει και ή χρηματική ποινή. Αυτό ανέφερε το άρθρο 64 που εσείς καταργησατε. Δεν έπρεπε να το κάνετε. Σκεφτείτε το παρακαλώ.

  • 11 Μαρτίου 2019, 17:39 | ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΡΔΑΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Μονο στην Ελλάδα υπάρχει ποινή κάθειρξης για οποιαδήποτε εγκλήματα εκτός φόνου και ναρκωτικών που καλώς εκτελούνται με κάθειρξη. Στην Ελλάδ του 2019 υπήρχε ακόμη ο Ν1608, απίστευτο.

  • 11 Μαρτίου 2019, 17:56 | ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΑΡΔΑΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Σε καμία εξευγενισμένη χωρα δεν υπάρχει ποινή κάθειρξης για οποιοδήποτε εγκκλημα εκτός φόνου,ναρκωτικών. Αυτό συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα το 2019.

  • 10 Μαρτίου 2019, 09:03 | Σταυρούλα
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Έγκλημα είναι κάποιος που βιάζει ψυχές κυρίως παιδικές να τιμωρείται απλώς με φυλάκιση..στις μέρες μας τα πράγματα έχουν αγριεψει πολύ ανεξαρτήτως φυλής ή εθνικότητας. Η ποινή απλής φυλάκισης σε αρρώστους ψυχολογικά ανθρώπους αποδεικνύεται ορισμένες φορές σωτηρία. Όπως σε χώρες εξωτερικου έτσι και εδώ θα έπρεπε να εφαρμοστεί κάποιου είδους παράλυση του μορίου αν όχι κάτι πιο ακραίο.. δεν νοείται κάποιος που χρωστά να τιμωρείται το ίδιο η λιγότερο από κάποιον παιδοφιλο.

  • 7 Μαρτίου 2019, 23:10 | ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Ειναι εγκλημα να καταληγει καποιος στη φυλακη σαν κοινος εγκληματιας για οικονομικους λογους! Ειναι απανθρωπο να θεωρειται εγκλημα το να μην μπορει αποδεδειγμαν καποιος να αποπληρωση στο συνολο της μια οφειλη προς ιδιωτη η το δημοσιο. Δεν μπορει να εχουν ιδια αντιμετωπισει αυτοι που εχουν και δεν πληρωνουν με αυτους που δεν εχουν.