Στην παρ. 1 του άρθρου 160 του Κώδικα Μετανάστευσης (ν. 5038/2023, Α’ 81), περί του αποδεικτικού επαρκούς γνώσης της ελληνικής γλώσσας και στοιχείων ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού για την απόκτηση του καθεστώτος του επί μακρόν διαμένοντος, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) στην περ. α), οι λέξεις «ελληνικών σχολείων», αντικαθίστανται από τις λέξεις «σχολείων ή Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας, τα οποία ακολουθούν ελληνικό πρόγραμμα», και β) προστίθενται περ. ζ) και η) και, μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις, η παρ. 1 διαμορφώνεται ως εξής:
«1. Η επαρκής γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού αποδεικνύεται με έναν από τους ακόλουθους τίτλους:
α) τίτλο αποφοίτησης της υποχρεωτικής τουλάχιστον εκπαίδευσης σχολείων ή Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας, τα οποία ακολουθούν ελληνικό πρόγραμμα στην Ελλάδα
β) τίτλο αποφοίτησης από λύκεια του εξωτερικού, τα οποία ανήκουν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα,
γ) αναγνωρισμένο τίτλο αποφοίτησης από τμήματα ελληνικής γλώσσας πανεπιστημίων του εξωτερικού,
δ) πιστοποιητικό ελληνομάθειας επιπέδου τουλάχιστον Β1 που εκδίδεται σύμφωνα με το π.δ. 363/1998 (Α’ 242),
ε) ειδικό πιστοποιητικό επαρκούς γνώσης της ελληνικής γλώσσας και στοιχείων ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού μετά από επιτυχή εξέταση που διενεργείται με ευθύνη της Γενικής Γραμματείας Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης, Δια Βίου Μάθησης και Νεολαίας, σε συνεργασία με το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του για την πιστοποίηση της ελληνομάθειας,
στ) πιστοποιητικό Επάρκειας Γνώσεων για την Πολιτογράφηση (Π.Ε.Γ.Π.), που εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 7 του Κώδικα της Ελληνικής Ιθαγένειας [ν. 3284/2004 (Α’ 217)],
ζ) τίτλο αποφοίτησης (πτυχίο) ή μεταπτυχιακό ή διδακτορικό τίτλο από τμήματα Α.Ε.Ι. στην Ελλάδα, το πρόγραμμα των οποίων πραγματοποιείται, κατά κύριο λόγο, στην ελληνική γλώσσα και
η) στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία διαμένουν νόμιμα στην Ελλάδα για δώδεκα (12) συναπτά έτη πριν από την υποβολή του αιτήματος για την υπαγωγή στον τίτλο διαμονής «Μ.1».».
Δεδομένου ότι η πρόβλεψη της περ. η) της παρ. 1 του άρθρου 160 του Κώδικα έτσι όπως διαμορφώνεται με το παρόν νομοσχέδιο συμπλέκεται με τη διάταξη της περ. γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 145 του ισχύοντος Ν. 5038/2023 ως προϋπόθεση για την απόκτηση του καθεστώτος επί μακρόν διαμένοντος, θεωρούμε ότι είτε θα πρέπει να συνοδευτεί από αντίστοιχη τροποποίηση της δεύτερης (ενν. την περ. γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 145), είτε ακόμη καλύτερα να προβλέπεται σε ένα από τα δύο σχετικά άρθρα του Κώδικα Μετ/σης. Δηλαδή είτε να τροποποιηθεί η περ. γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 145 σε «εφόσον διαμένει νόμιμα στην Ελλάδα για δώδεκα συναπτά έτη» χωρίς την εισαγωγή της περ. η), είτε η εισαγωγή της περ. η) να συνοδευτεί από κατάργηση της περ. γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 145.
Απόλυτα σωστή η παρατήρηση του Υπαλλήλου Μετανάστευσης ότι η περ. 1η του αναθεωρούμενου άρθρου 160 εάν παραμείνει θα προκαλέσει σύγχυση και παρερμηνείες δεδομένου ότι η 12ετής νόμιμη διαμονή περιλαμβάνεται ως διακριτός λόγος χορήγησης του καθεστώτος του Επι Μακρόν στη διάταξη της περ. 2γ του άρθρου 145 του ισχύοντος σήμερα ν. 5038/2023. Γνώμη μου ότι πρέπει να αφαιρεθεί από το άρθρο 160, καθότι περιττεύει, και να παραμείνει στο άρθρο 145
Άρθρο 37:
Η νέα περίπτωση, που εισάγεται με το στοιχείο (η) της παρ.1 του άρθρου 160 του Ν.5038/2023 (12ετής νόμιμη διαμονή) φαίνεται ότι έχει ήδη προβλεφθεί στο στοιχείο (γ) της παρ.2 του άρθρου 145 του ίδιου νόμου και, άρα, προβάλλεται ως περιττή για την υπαγωγή στο καθεστώς του Επί Μακρόν Διαμένοντος.
Αν μείνει ως έχει, οι υπηρεσίες οφείλουν να τις διαχωρίσουν, οπότε η πρώτη περίπτωση θα λογίζεται ότι αφορά 12ετή, μεν, νόμιμη διαμονή αλλά για “συναπτά έτη πριν από την υποβολή του αιτήματος”, ενώ, η δεύτερη περίπτωση, (θα λογίζεται ότι αφορά) 12ετή νόμιμη διαμονή, χωρίς να προκύπτει από συναπτά έτη και χωρίς να πληρούται αμέσως πριν την υποβολή αίτησης.