Άρθρο 12
Προϋποθέσεις εκλογής και εξέλιξης μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών
1. Για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση μέλους Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) στην Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών (Α.Σ.Π.Τ.) ορίζονται, κατ’ εξαίρεση των προϋποθέσεων εκλογής ή εξέλιξης μελών Δ.Ε.Π. της παρ. 6 του άρθρου 143 του ν. 4957/2022 (Α΄141), τα εξής:
α) Για την εκλογή ή εξέλιξη στη βαθμίδα του Επίκουρου Καθηγητή απαιτούνται:
αα) διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο,
αβ) κατ’ ελάχιστον επαγγελματική εμπειρία πέντε (5) ετών, συναφής με το γνωστικό αντικείμενο της θέσης μετά την απόκτηση του πτυχίου Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος (Α.Ε.Ι)., με την επιφύλαξη της παρ. 2,
αγ) κατ’ ελάχιστον τρία (3) έτη αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της Ελλάδας ή αναγνωρισμένο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι. σε επιστημονικό πεδίο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης.
β) Για την εκλογή στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή απαιτούνται:
βα) διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο,
ββ) κατ’ ελάχιστον επαγγελματική εμπειρία οχτώ (8) ετών, στον καλλιτεχνικό τομέα που αντιστοιχεί στο γνωστικό αντικείμενο της θέσης μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι.,
βγ) κατ’ ελάχιστον πέντε (5) έτη αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της Ελλάδας ή αναγνωρισμένο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι. σε επιστημονικό πεδίο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης, με την επιφύλαξη της παρ. 2.
γ) Για την εκλογή στη βαθμίδα του Καθηγητή απαιτούνται:
γα) διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο,
γβ) κατ’ ελάχιστον επαγγελματική δραστηριότητα έντεκα (11) ετών στον καλλιτεχνικό τομέα που αντιστοιχεί στο γνωστικό αντικείμενο της θέσης μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι., με την επιφύλαξη της παρ. 2,
γγ) κατ’ ελάχιστον έξι (6) έτη αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της Ελλάδας ή αναγνωρισμένο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι., με την επιφύλαξη της παρ. 2, σε επιστημονικό πεδίο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης.
Για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση μέλους Δ.Ε.Π. συνεκτιμάται κατά πόσο το συνολικό έργο του υποψηφίου έχει αναγνωριστεί για τη συμβολή του στην τέχνη και έχει αποτελέσει αντικείμενο κριτικής και μελέτης.
2. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, κατά τις οποίες το καλλιτεχνικό έργο ενός υποψηφίου είναι ιδιαιτέρως διακεκριμένο και έχει τύχει καθολικής αναγνώρισης στην Ελλάδα ή στην αλλοδαπή, όπως διακρίσεις, βραβεία, τιμητικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα ή στην αλλοδαπή, είναι δυνατή η εκλογή μέλους Δ.Ε.Π., κατά την παρ. 1, χωρίς τις προϋποθέσεις του απαιτούμενου τίτλου πρώτου κύκλου σπουδών και του απαιτούμενου ελάχιστου χρόνου εκπαιδευτικής πείρας ή της αυτοδύναμης διδασκαλίας, ύστερα από γνώμη του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου και με απόφαση του εκλεκτορικού σώματος, με πλειοψηφία τριών τετάρτων (3/4) των εκλεκτόρων, με ειδική αιτιολογία ως προς τη συνδρομή των λόγων που επιβάλλουν την εκλογή σύμφωνα με την παρούσα.
Άρθρο 13
Ειδικό Καλλιτεχνικό Προσωπικό
1. Ως ειδικό διδακτικό προσωπικό της Α.Σ.Π.Τ. νοούνται τα μέλη του Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού (Ε.ΚΑ.Π.), κατά την έννοια του Κεφαλαίου ΙΘ’ του Μέρους Α’ του ν. 4957/2022 (Α’ 141).
2. Τα μέλη Ε.ΚΑ.Π. είναι εξέχουσες καλλιτεχνικές προσωπικότητες, εγνωσμένου κύρους της ημεδαπής ή της αλλοδαπής στα πεδία της δραματικής τέχνης, της ορχηστικής τέχνης και της μουσικής ερμηνείας και σύνθεσης που και επιτελούν διδακτικό έργο, ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία δεν είναι κάτοχοι τίτλου πρώτου κύκλου σπουδών. Στα μέλη του Ε.ΚΑ.Π. δύναται να ανατίθεται αυτοδύναμο διδακτικό έργο, καθώς και η επίβλεψη εργασιών πρώτου και δευτέρου κύκλου σπουδών, με απόφαση της Συνέλευσης του οικείου Τμήματος και κατόπιν γνώμης του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου.
3. Ο συνολικός αριθμός των μελών της κατηγορίας του Ε.ΚΑ.Π. δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%) των μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) του Τμήματος.
4. Οι θέσεις των μελών του Ε.ΚΑ.Π. δεν είναι μόνιμες, ανήκουν στην Α.Σ.Π.Τ. και κατανέμονται με απόφαση της Συγκλήτου στα Τμήματα, ύστερα από εισήγηση του Προέδρου του Τμήματος. Με απόφαση της Συνέλευσης του Τμήματος, οι θέσεις των μελών του Ε.ΚΑ.Π., που υπηρετούν στο Τμήμα, μπορεί να κατανέμονται στους Τομείς της παρ. 2 του άρθρου 5, σύμφωνα με το γνωστικό τους αντικείμενο, καθώς και σε επιμέρους ακαδημαϊκές μονάδες.
5. Οι θέσεις μελών του Ε.ΚΑ.Π. προκηρύσσονται σε γνωστικά αντικείμενα του μητρώου γνωστικών αντικειμένων του Τμήματος, κατ’ ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 144 του ν. 4957/2022, περί μητρώων γνωστικών αντικειμένων.
Στο Άρθρο 12, παρ. 2, προτείνεται η αντικατάσταση της φράσης:
«με πλειοψηφία τριών τετάρτων (3/4) των εκλεκτόρων»
με τη φράση:
«κατόπιν ομοφωνίας των εκλεκτόρων»,
καθώς αυτό αντανακλά το γεγονός ότι οι υποψήφιοι χαρακτηρίζονται ως ιδιαιτέρως διακεκριμένοι καλλιτέχνες και έχουν «καθολική αναγνώριση» στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.
Στις παραγράφους 1αγ, 1βγ και 1γγ του άρθρου 12, όπου αναφέρεται:
«μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι. σε επιστημονικό πεδίο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης»,
προτείνεται η αναβάθμιση του απαιτούμενου ακαδημαϊκού επιπέδου σε Διδακτορικό (PhD), οπωσδήποτε για θεωρητικά αντικείμενα, ή τουλάχιστον σε Μεταπτυχιακό (Master) στο συγκεκριμένο αντικείμενο, σε αναλογία με τα ισχύοντα σε αντίστοιχες σχολές του εξωτερικού.
Τέλος, στις παραγράφους 1αγ, 1βγ και 1γγ του άρθρου 12, για την εκλογή και εξέλιξη των μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.), αναφέρεται ότι η κρίση γίνεται με βάση το διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο, την επαγγελματική εμπειρία και την αυτοδύναμη διδασκαλία. Δεν γίνεται καμία αναφορά σε επιστημονική ή καλλιτεχνική έρευνα.
Για λόγους συνέπειας με την ονομασία «Διδακτικό Ερευνητικό Προσωπικό», προτείνεται:
Να προστεθεί ρητά η ερευνητική δραστηριότητα ως προαπαιτούμενο για την πρόσληψη ή εξέλιξη των μελών, ώστε η ονομασία να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
ή
Σε περίπτωση που δεν προτίθεται να τεθεί ερευνητικό κριτήριο, η ονομασία να τροποποιηθεί απλά σε Διδακτικό Προσωπικό (Δ.Π.), το οποίο αντικατοπτρίζει πιστά και τη διατύπωση των παραγράφων που προβλέπουν για την πρόσληψη μόνο πτυχίο: «μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι. σε επιστημονικό πεδίο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης».
Οι διατάξεις που αφορούν τις διαδικασίες επιλογής των διδασκόντων αποκλείουν σχεδόν το σύνολο των ενεργών καλλιτεχνών του θεάτρου από την εκλογή τους ως μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.). Στα πρακτικά μαθήματα (που αποτελούν τον βασικό κορμό των σπουδών των Δραματικών Σχολών) καλλιτέχνες με ενεργή δράση θα έπρεπε αναμφίβολα να προτάσσονται, έναντι ακαδημαϊκών χωρίς ανάλογη εμπειρία, όπως συμβαίνει επί σειρά ετών στις καλλιτεχνικές σχολές. Στο νομοσχέδιο προβλέπεται μεν η κατηγορία του Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού (Ε.ΚΑ.Π.) που δεν απαιτείται να κατέχει πτυχίο ΑΕΙ, ωστόσο, ο συνολικός αριθμός των μελών της εν λόγω κατηγορίας δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%) επί των μελών Δ.Ε.Π. του Τμήματος, ποσοστό το οποίο κρίνεται δυσανάλογο των απαιτήσεων ενός προγράμματος σπουδών που, σχεδόν εξ’ ολοκλήρου, στηρίζεται σε πρακτικά μαθήματα. Το ως άνω ποσοστό περιορίζει σημαντικά τον αριθμό των εν δυνάμει διδασκόντων με ενεργό καλλιτεχνικό έργο, που δεν διαθέτουν πτυχίο ΑΕΙ.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΝΑΓΩΝΡΙΣΜΕΝΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΧΟΡΟΥ
Τα μέλη του Διδακτικού -Ερευνητικού προσωπικού καθώς και τα μέλη του ειδικού καλλιτεχνικού προσωπικού της της ΑΣΠΤ ορίζονται χωρίς να προβλέπονται στο νομοσχέδιο ειδικές και απαραίτητες διατάξεις περί ασυμβιβάστου των προσώπων αυτών, και συγκεκριμένα περί ασυμβιβάστου με τυχόν ιδιωτικές- επαγγελματικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες τους .
Πιστεύουμε ότι στην ανώτατη καλλιτεχνική εκπαίδευση , στην οποία εμπλέκεται το καλλιτεχνικό με το ακαδημαϊκό στοιχείο , που στις εξετάσεις για την εισαγωγή σε αυτή συμπεριλαμβάνονται οντισιόν και που μεγάλο μέρος του διδακτικού προσωπικού είναι καλλιτέχνες και μάλιστα εν ενεργεία καλλιτέχνες , το πρόβλημα του ασυμβιβάστου των διδασκόντων και με τις ιδιωτικές τους επαγγελματικές δραστηριότητες καθίσταται ακόμα πιο σοβαρό και πιο οξύ σε σχέση με τα ασυμβίβαστα διδασκόντων σε άλλες πανεπιστημιακές σχολές.
Πέραν λοιπόν των γενικών διατάξεων που προβλέπουν τα ασυμβίβαστα των μελών ΔΕΠ, θα πρέπει να προβλεφθεί στο νομοσχέδιο το πλήρως ασυμβίβαστο συγκεκριμένων κατηγοριών καλλιτεχνών (το οποίο δεν προβλέπεται επακριβώς από τις γενικές διατάξεις περί ασυμβιβάστου ), και συγκεκριμένα των εξής κατηγοριών:
α. της κατηγορίας των καλλιτεχνών μελών του ΔΕΠ , του άρθρου 12 αλλά και της παραγράφου 2 του άρθρου 18 του νομοσχεδίου .
β. της κατηγορίας της παραγράφου 2 του άρθρου 13 περί ειδικού καλλιτεχνικού προσωπικού που τα μέλη του μπορούν και διδάσκουν στην ΑΣΠΤ.
γ. της κατηγορίας του άρθρου 6 των μελών του Καλλιτεχνικού συμβουλίου τα οποία γνωμοδοτούν σε πολύ σοβαρά θέματα που αφορούν στην λειτουργία και στην ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου της σχολής όπως η εκλογή μελών Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού κατά τις εξαιρετικές περιπτώσεις, η ανάθεση αυτοδύναμου διδακτικού έργου στα μέλη του Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού και οι συμβουλές σε ερωτήματα της Συγκλήτου για οποιοδήποτε θέμα αρμοδιότητας αυτής .
δ. της κατηγορίας των καλλιτεχνών του άρθρου 16 , δηλαδή των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στην προσωρινή διοίκηση και στη Διοικούσα Επιτροπή Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών .
Είναι αυτονόητο ότι ένας καλλιτέχνης πανεπιστημιακός δάσκαλος , ή μέλος διοίκησης της ΑΣΠΤ που ταυτόχρονα εργάζεται ή συνεργάζεται με ιδιωτικό καλλιτεχνικό φορέα (π.χ. στούντιο χορού , δραματική σχολή, ωδείο) εισέρχεται σε πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων. Η διπλή αυτή ιδιότητα μπορεί να δημιουργήσει:
-Προνομιακή μεταχείριση του ιδιωτικού φορέα μέσω του κύρους που απορρέει από τη δημόσια θέση του καθηγητή.
-Διαρροή εκπαιδευτικού έργου, φοιτητών ή πόρων από το δημόσιο προς τον ιδιωτικό τομέα.
-Αθέμιτο ανταγωνισμό εις βάρος άλλων ιδιωτών και εις βάρος του ίδιου του πανεπιστημιακού ιδρύματος.
Συνεπώς θεωρούμε αναγκαίο να προβλεφθεί το πλήρως ( χωρίς την δυνατότητα υποβολής αίτησης για παροχή σχετικής άδειας) ασυμβίβαστο των παραπάνω καλλιτεχνών με οποιαδήποτε επαγγελματική ή επιχειρηματική σχέση με ιδιωτικούς καλλιτεχνικούς φορείς. Μόνο έτσι θα διασφαλισθεί για αυτές τις περιπτώσεις η αξιοπιστία, η ανεξαρτησία και το κύρος της εν λόγω ανώτατης καλλιτεχνικής εκπαίδευσης καθώς και η προστασία του δημοσίου χαρακτήρα της εκπαίδευσης και η ισονομία απέναντι σε φοιτητές και επαγγελματίες.
Να προστεθεί προκειμένου να είναι σαφές στην παρ.1 του άρθρου 12 στο αγ) με την επιφύλαξη της παρ.2 όπως γράφει και στο αβ). Δηλαδή να διαμορφωθεί:
αγ) κατ’ ελάχιστον τρία (3) έτη αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της Ελλάδας ή
αναγνωρισμένο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής μετά την απόκτηση του πτυχίου
Α.Ε.Ι. σε επιστημονικό πεδίο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης, με την επιφύλαξη της παρ. 2.
Δεδομένου ότι οι καλλιτέχνες των παραστατικών τεχνών στην Ελλάδα δεν σπούδαζαν σε ανώτατη σχολή γιατί δεν υπήρχε και κατά συνέπεια είναι σχεδόν αδύνατο να έχουν (3) έτη αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της Ελλάδας ή του Εξωτερικού η επιφύλαξη της παραγράφου 2. του άρθρου θεραπεύει το ζήτημα. Εξάλλου αυτή η επιφύλαξη διατηρείται και σε όλα τα άρθρα για την εκλογή στη θέση αναπληρωτή καθηγητή.
Σημαντικό θα ήταν να λαμβάνεται υπ όψη η διδασκαλία σε αντικείμενο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωσης θέσης (π.χ. υποκριτική, αυτοσχεδιασμός κ.λ.π) στις ήδη υπάρχουσες εδώ και πάρα πολλά χρόνια Αναγνωρισμένες Ανώτερες Σχολές Δραματικής Τέχνης. Η εμπειρία των ήδη διδασκόντων θα είναι σημαντική.
Πιστεύω ότι για τα μέλη ΔΕΠ της ΑΣΠΤ που είναι καλλιτέχνες καθώς και για τα μέλη του ειδικού καλλιτεχνικού προσωπικού της ΑΣΠΤ πρέπει να προβλεφθεί για ευνόητους λόγους ασυμβίβαστο αυτών με ιδιωτικές- επαγγελματικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες τους, εάν δηλαδή συνεργάζονται με ιδιωτικούς καλλιτεχνικούς φορείς ή εργάζονται σε αυτούς.
Πιστεύω ότι για τα μέλη ΔΕΠ της ΑΣΠΤ που είναι καλλιτέχνες καθώς και για τα μέλη του ειδικού καλλιτεχνικού προσωπικού της ΑΣΠΤ πρέπει να προβλεφθεί για ευνόητους λόγους ασυμβίβαστο αυτών με ιδιωτικές- επαγγελματικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες τους , εάν δηλαδή συνεργάζονται με ιδιωτικούς καλλιτεχνικούς φορείς ή εργάζονται σε αυτούς.
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ/ΟΥΣΩΝ
ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΑΣ ΣΧΟΛΗΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΕΠΙ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΝΟΜΟΥ
«Ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών»
Α. Εισαγωγική τοποθέτηση και θεμελιώδης μεθοδολογική ένσταση
Η ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών (ΑΣΠΤ) συνιστά θεσμική τομή ιστορικής σημασίας. Ωστόσο, το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο πάσχει από μεθοδολογικό σφάλμα: επιχειρεί να «προσαρμόσει» τις παραστατικές σπουδές στο γενικό πανεπιστημιακό πρότυπο, αντί να ανωτατοποιήσει στην πραγματικότητα τις σπουδές παραστατικής τέχνης με σεβασμό στην εγγενή τους ιδιαιτερότητα.
Η επιλογή αναγωγής στη γενική νομοθεσία περί Α.Ε.Ι. με κατ’ εξαίρεση παρεκκλίσεις αποδεικνύεται ανεπαρκής. Απαιτείται ειδικό, αυτοτελές ρυθμιστικό πλαίσιο για τις παραστατικές σπουδές, με συμπληρωματική μόνο εφαρμογή της γενικής νομοθεσίας, αφού η παραστατική τέχνη αποτελεί πρωτίστως βιωματική, εργαστηριακή και συλλογική διαδικασία δημιουργίας, και όχι θεωρητικό αντικείμενο με λίγες πρακτικές εφαρμογές. Το κανονιστικό πλαίσιο οφείλει να εκκινεί από αυτή τη θεμελιώδη διαπίστωση.
Β. Δομική ασυμβατότητα της ενιαίας ρύθμισης τριών διακριτών κλάδων
Η ΑΣΠΤ επιχειρεί να καλύψει θέατρο, μουσική και χορό υπό ενιαίο ρυθμιστικό καθεστώς. Ωστόσο, οι τρεις αυτοί κλάδοι διαφέρουν ουσιωδώς α) ως προς τη μεθοδολογία διδασκαλίας, β) ως προς τα κριτήρια αξιολόγησης, γ) ως προς τις υλικοτεχνικές υποδομές, δ) ως προς τη φύση της καλλιτεχνικής εξέλιξης.
Η ενιαία ρύθμιση δημιουργεί αναπόφευκτες στρεβλώσεις. Απαιτούνται περισσότερες εγγυήσεις διακριτής κανονιστικής μεταχείρισης των διαφορετικών αναγκών κάθε Τμήματος ως προς τη διαμόρφωση προγράμματος σπουδών, τα κριτήρια επιλογής διδασκόντων, τη διάρθρωση μαθημάτων, τα όρια εισακτέων, κ.λπ.
Γ. Η φύση της δραματικής τέχνης και η επιλογή διδακτικού προσωπικού
1. Η δραματική εκπαίδευση βασίζεται στην πρακτική εκπαίδευση στην υποκριτική, τον αυτοσχεδιασμό, την κίνηση, την αγωγή λόγου, τη σκηνοθεσία, τη σκηνική και μουσική δραματουργία, με άλλα λόγια ο πυρήνας των σπουδών είναι εργαστηριακός. Πρόκειται, δηλαδή, για αντικείμενα που δεν διδάσκονται θεωρητικά, αλλά μεταδίδονται μέσω βιωματικής πρακτικής και εντός συλλογικού εργαστηρίου και όχι μέσω ατομικών αλλά ούτε μαζικών μαθημάτων. Το πρόγραμμα σπουδών συμπληρώνεται από θεωρητικά μαθήματα (Ιστορία θεάτρου, λογοτεχνίας, σκηνοθεσίας, δραματολογία, κ.λπ.), τα οποία πράγματι και στην παρούσα Ανώτερη σχολή διδάσκονται από κατόχους ακαδημαϊκών τίτλων.
Ωστόσο, ως προς τα εργαστηριακά / πρακτικά μαθήματα, η απαίτηση κατοχής ακαδημαϊκού τίτλου Α.Ε.Ι. ως κανόνα για την εκλογή μελών ΔΕΠ, σε συνδυασμό με την υποχρέωση τριετούς αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι., αποκλείει σχεδόν το σύνολο των ενεργών καλλιτεχνών από διδάσκοντες τα εργαστηριακά / πρακτικά μαθήματα. Το αποτέλεσμα είναι θεσμικά παράδοξο, αφού με την πρόβλεψη αυτή τα βασικά εργαστηριακά / πρακτικά μαθήματα θα διδάσκονται από θεωρητικούς επιστήμονες, ενώ οι επαγγελματίες καλλιτέχνες (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, χορογράφοι, μουσικοί, κ.ά.) θα περιορίζονται σε ποσοστώσεις (!), κάτι που αντιστρέφει θεμελιακά τη φυσική ιεράρχηση της δραματικής εκπαίδευσης!
2. Η επαγγελματική εμπειρία στον καλλιτεχνικό χώρο δεν μπορεί να περιορίζεται σε 5 έτη, να εξαρτάται από την απόκτηση πτυχίου Α.Ε.Ι., και να προϋποθέτει προηγούμενη πανεπιστημιακή διδασκαλία. Η κατ’ ελάχιστον επαγγελματική εμπειρία στον καλλιτεχνικό χώρο δεν μπορεί να είναι μικρότερη των 10 ετών, ώστε οι διδάσκοντες να έχουν πλήρη γνώση του θεατρικού χώρου, να έχουν αποκτήσει καλλιτεχνικό κύρος και πολυετή τριβή με όλα τα είδη του θεάτρου. Η εμπειρία και το καλλιτεχνικό κύρος τους, εξάλλου, ενέχει θέση και αξία τίτλου σπουδών, στα πρότυπα της ΑΣΚΤ και άλλων καλλιτεχνικών πανεπιστημίων του εξωτερικού.
Επίσης, η επαγγελματική εμπειρία δεν πρέπει να συνδέεται χρονικά με την απόκτηση πτυχίου ΑΕΙ, διότι το όποιο πτυχίο (πτυχίο, εξάλλου, διαφορετικής σχολής, αφού δεν υφίσταται για την ώρα καλλιτεχνικό πτυχίο δραματικής τέχνης ΑΕΙ) δεν συνδέεται με την άσκηση του καλλιτεχνικού επαγγέλματος, δεδομένου ότι για την άσκησή του δεν απαιτείται πτυχίο.
Εφόσον μοναδικοί πάροχοι εκπαίδευσης στη δραματική τέχνη είναι οι Ανώτερες Δραματικές Σχολές, η διδακτική προϋπηρεσία σε αυτές επιβάλλεται να αναγνωρίζεται πλήρως ως αυτοδύναμη διδακτική εμπειρία εναλλακτική της διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της Ελλάδας ή της αλλοδαπής. Η μεταβατική διάταξη δεν αρκεί. Η εξαίρεση πρέπει να καταστεί κανόνας.
Δ. Ποσοστώσεις ΕΚΑΠ και μετακινούμενων ΔΕΠ και κίνδυνος αλλοίωσης της φυσιογνωμίας του διδακτικού αντικειμένου
Το νομοσχέδιο οδηγεί σε πρακτική αδυναμία στελέχωσης με ενεργούς καλλιτέχνες, αφού από τα παραπάνω ελπίζουμε πως έγινε φανερό στην πράξη πως το 40% , πόσο μάλλον το 20% ΕΚΑΠ δεν επαρκεί. Προβλέπεται πως τα μέλη ΔΕΠ θα προέρχονται κυρίως από μετακινήσεις, ενώ δεν υφίσταται σαφής μηχανισμός συγκρότησης Μητρώου Γνωστικών Αντικειμένων.
Δημιουργείται έτσι το ανησυχητικό ενδεχόμενο η Σχολή να στελεχωθεί κατά πλειοψηφία από μετακινούμενα μέλη ΔΕΠ μη παραστατικών γνωστικών αντικειμένων, θέτοντας σε δομικό κίνδυνο αλλοίωσης τη φυσιογνωμίας της Σχολής.
Ε. Καλλιτεχνικό Συμβούλιο και νομοτεχνική και λειτουργική ασάφεια
Υφίσταται εμφανής αντίφαση μεταξύ της τριετούς θητείας του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου (άρθρο 6), και της λήξης του μετά από ένα έτος (άρθρο 16). Η ασάφεια αυτή δημιουργεί περισσότερη νομική ανασφάλεια.
Εάν δε η θητεία λήγει στο έτος, καθίσταται ανενεργή η διαδικασία εκλογής «εξαιρετικών περιπτώσεων», και δεν διασφαλίζεται η ετήσια ανανέωση του ΕΚΑΠ. Επομένως, απαιτείται σαφής, ενιαία ρύθμιση.
ΣΤ. Κατάταξη φοιτητών και προσβολή της έννοιας του σταθερού καλλιτεχνικού συνόλου (ensemble). Αριθμός εισακτέων.
Η δραματική εκπαίδευση θεμελιώνεται στην έννοια της ομάδας. Η υποχρεωτική κατάταξη ποσοστού φοιτητών στο Β΄ έτος είναι πιθανό να διαρρηγνύει τη συνοχή της ομάδας, να δημιουργεί δύο ταχύτητες φοιτητών, και να αλλοιώνει τον παιδαγωγικό σχεδιασμό. Η διάταξη πρέπει να υποβληθεί σε αυστηρότερες εγγυήσεις, και οι προς κατάταξη φοιτητές θα πρέπει είτε να προέρχονται από ΑΕΙ του ίδιου αντικειμένου, είτε να περνούν από διαδικασία εισαγωγικών εξετάσεων. Ο προηγούμενος τίτλος σπουδών δεν τους καθιστά αυτομάτως ικανούς να ενταχθούν στα εργαστηριακά / πρακτικά μαθήματα.
Περαιτέρω, είναι απολύτως αναγκαίο να προβλεφθεί μικρός και καλλιτεχνικά / παιδαγωγικά τεκμηριωμένος αριθμός εισακτέων, δεδομένης της εργαστηριακής φύσης των σπουδών και της κεντρικότητας της έννοιας του σταθερού καλλιτεχνικού συνόλου (ensemble). Τέλος, είναι σημαντικό να επανεξεταστεί ο αριθμός των αποφοίτων της σημερινής Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου που θα επιθυμήσουν να αναβαθμίσουν τον τίτλο σπουδών τους φοιτώντας στο Τμήμα Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου της ΑΣΠΤ.
Ζ. Οργανική σχέση με το Εθνικό Θέατρο
Η ονομασία «Τμήμα Δραματικής Τέχνης Εθνικού Θεάτρου» χωρίς θεσμικό μηχανισμό οργανικής σύνδεσης δημιουργεί κίνδυνο αποσύνδεσης ονόματος και ουσίας, αν δεν μένει κενό γράμμα. Για να αποσοβηθεί ο κίνδυνος αυτός, απαιτείται ρητή πρόβλεψη Προγραμματικής Σύμβασης, κατοχύρωση καλλιτεχνικής διασύνδεσης, πρόβλεψη πρακτικής μαθητείας, συμμετοχή καλλιτεχνικών στελεχών του Εθνικού Θεάτρου στον σχεδιασμό προγράμματος σπουδών του ομώνυμου Τμήματος της ΑΣΠΤ.
Η. Συμπέρασμα
Το νομοσχέδιο, υπό την παρούσα μορφή του δεν κατοχυρώνει επαρκώς την ιδιαίτερη φύση των παραστατικών σπουδών, αποκλείει τη συντριπτική πλειοψηφία των ενεργών καλλιτεχνών, δημιουργεί θεσμικές αντινομίες, δεν διασφαλίζει τη λειτουργική αυτονομία των Τμημάτων.
Η αναβάθμιση των παραστατικών σπουδών δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω κανονιστικής προσαρμογής σε πρότυπα μη παραστατικών επιστημών.
Απαιτείται:
1. Αναθεώρηση των κριτηρίων εκλογής μελών ΔΕΠ.
2. Αύξηση και ανακατανομή ποσοστώσεων ΕΚΑΠ.
3. Ρητή αναγνώριση Ανώτερων Δραματικών Σχολών ως ισοδύναμων πεδίων εμπειρίας.
4. Κατοχύρωση μικρού αριθμού εισακτέων.
5. Επαναδιατύπωση διατάξεων περί μετακίνησης.
6. Σαφής ρύθμιση του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου.
7. Θεσμική διασύνδεση με τον ιστορικό φορέα Εθνικό Θέατρο.
Για τους λόγους αυτούς, κρίνεται αναγκαία η παράταση της διαβούλευσης και η συνολική επανεπεξεργασία του νομοσχεδίου, ώστε η ίδρυση της ΑΣΠΤ να αποτελέσει πραγματική αναβάθμιση της παραστατικής παιδείας και όχι απλή διοικητική μεταβολή, που θα δώσει στη χώρα ένα ακόμη τμήμα, το πέμπτο (!), κυρίως θεωρητικών θεατρικών σπουδών γύρω από τη δραματική τέχνη.
Άρθρο 13
Το άρθρο 13 ορίζει τις προϋποθέσεις για την πρόσληψη μιας νέα κατηγορίας μη μόνιμου Ειδικού Καλλιτεχνικού προσωπικού, με βάση έγκριτο καλλιτεχνικό έργο και πτυχίο. Η προϋπόθεση του πτυχίου μπορεί να αίρεται σε ποσοστό 20%, επί του συνόλου του διδακτικού προσωπικού.
Ως προς το Άρθρο 13 παρατηρούμε τα εξής:
i. Αντιμετωπίζουμε τη νέα κατηγορία του Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού θετικά, καθώς ενθαρρύνει τη συσχέτιση του πανεπιστημίου με το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι.
ii. Δεδομένου ότι οι θέσεις αυτές είναι μη μόνιμες, η άρση της προϋπόθεσης του πτυχίου σε αυτή την περίπτωση μας φαίνεται λογική.
iii. Σε συνάρτηση με τις παρατηρήσεις μας για το άρθρο 12 παρ. 2, iii και iv πιο πάνω: Ως προς το Ειδικό Καλλιτεχνικό Προσωπικό, αντίθετα από τα μέλη ΔΕΠ χωρίς πτυχίο, δεν θεωρείται αυτονόητη η διδακτική και ερευνητική τους επάρκεια. Συγκεκριμένα ορίζονται οι προϋποθέσεις ότι μπορούν να αναλαμβάνουν αυτοδύναμο διδακτικό έργο και επίβλεψη εργασιών πρώτου και δεύτερου κύκλου με απόφαση συνέλευσης, κατόπιν γνώμης του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου, ενώ δεν υπάρχει αναφορά στην δυνατότητα να επιβλέπουν την εκπόνηση διδακτορικών διατριβών.
Για τους παραπάνω λόγους i, ii και iii αιτούμαστε να παρέχεται η δυνατότητα προσλήψεων Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού και στα υφιστάμενα τμήματα τεχνών.
Μέλη ΕΕΠ και ΕΔΙΠ
Ως προς τις θέσεις διδακτικού προσωπικού, στο νέο νομοσχέδιο δεν υπάρχει αναφορά σε (μόνιμες) θέσεις ΕΕΠ και ΕΔΙΠ, οι οποίες υπάρχουν στα υφιστάμενα Τμήματα Τεχνών. Οι θέσεις αυτές είναι μόνιμες, αλλά δεν έχουν ερευνητικές απαιτήσεις, όπως οι θέσεις ΔΕΠ.
Με αυτό το δεδομένο, και με τις απαραίτητες προσαρμογές στον υφιστάμενο νόμο του 2022 ως προς την στελέχωση τμημάτων με μέλη ΕΕΠ και ΕΔΙΠ, προτείνουμε:
Να διερευνηθεί η δυνατότητα η ΑΣΠΤ αλλά και τα υφιστάμενα Τμήματα Τεχνών να προκηρύσσουν θέσεις ΕΕΠ και ΕΔΙΠ όπου να μην απαιτείται η κατοχή διδακτορικού διπλώματος ενδεχομένως και πτυχίου, ως προς τα ακαδημαϊκά προσόντα.
Άρθρο 12
Παράγραφος 1
Το εν λόγω άρθρο στην παρ. 1 ορίζει ότι η εκλογή των μελών ΔΕΠ θα γίνεται «κατ’ εξαίρεση των σχετικών προϋποθέσεων που ορίζονται στην παρ. 6 του άρθρου 143 του ν. 4957/2022 (Α 141)». Δεν είναι σαφές από τη διατύπωση εάν 1. Η εκλογή των ΔΕΠ θα γίνεται αποκλειστικά με τα νέα κατ’ εξαίρεση κριτήρια ή εάν 2. Οι νέες προϋποθέσεις θα ισχύουν παράλληλα με αυτές που ορίζει ο ν. 4957/2022.
Μια βασική διαφορά που εισάγει το άρθρο 12 σε σχέση με τον ν. 4957/2022 είναι ότι για την εκλογή σε θέση ΔΕΠ (π.χ. Επίκουρου Καθηγητή) απαιτείται, ως προς τα ακαδημαϊκά προσόντα, πτυχίο, ενώ με την ισχύουσα νομοθεσία απαιτείται διδακτορικό δίπλωμα. Ωστόσο η απαίτηση του διδακτορικού μπορεί να παρακάμπτεται κατ’ εξαίρεση στον ν. 4957/2022, εάν ο υποψήφιος έχει διακεκριμένο επαγγελματικό έργο. Μάλιστα υπάρχουν αρκετά Τμήματα Τεχνών στα ελληνικά ΑΕΙ όπου τα μέλη ΔΕΠ έχουν εκλεγεί χωρίς διδακτορικό δίπλωμα, βάσει του αναγνωρισμένου καλλιτεχνικού τους έργου. Συνεπώς ο ισχύων νόμος καλύπτει με ευέλικτα και με επάρκεια την δυνατότητα εκλογής υποψηφίων με ή χωρίς διδακτορικο δίπλωμα.
Επισημαίνουμε ότι υπάρχει πλήθος αξιόλογων υποψηφίων για θέσεις ΔΕΠ σε αντικείμενα των Παραστατικών Τεχνών. Αυτό διαπιστώνεται εύκολα από το ΥΠΑΙΘΑ, με έρευνα σχετικά με τον αριθμό των υποψηφιοτήτων για θέσεις καλλιτεχνικού ή καλλιτεχνικού και ερευνητικού χαρακτήρα σε γνωστικά αντικείμενα των Παραστατικών Τεχνών, οι οποίες έχουν προκηρυχτεί τα τελευταία 5 χρόνια στα υφιστάμενα Τμήματα Τεχνών των ΑΕΙ όπως π.χ. Το τμήμα Θεάτρου του ΑΠΘ, Τμήμα Μουσικών Σπουδών ΕΚΠΑ ή Τμήμα Παραστατικών και Ψηφιακών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου (έτος ίδρυσης 2019).
Επισημαίνουμε επίσης ειδικότερα ότι υπάρχει μια νέα γενιά καλλιτεχνών με σπουδές στο εξωτερικό, οι οποίοι είναι διδάκτορες καλλιτεχνικής πρακτικής (practice as research). Αυτό σημαίνει ότι έχουν εκπαιδευτεί ως προς την σύγχρονη μεθοδολογία διδασκαλίας των Τεχνών στο Πανεπιστήμιο η οποία αξιοποιεί την έρευνα στην καλλιτεχνική δημιουργία. Ευνόητα, μέλη ΔΕΠ αυτού του προφίλ μπορούν να συμβάλλουν πολύ αποτελεσματικά στην αναβάθμιση και διεθνοποίηση των Ανώτατων Σπουδών στις Παραστατικές Τέχνες στην Ελλάδα.
Ωστόσο το Άρθρο 12 παρ. 1 δυσκολεύει την υποβολή υποψηφιοτήτων από διδάκτορες καλλιτέχνες, με την υπόλοιπες προϋποθέσεις που θέτει. Εξαιρούμε την απαίτηση διακεκριμένου καλλιτεχνικού έργου, η οποία είναι εύλογη σε ένα τμήμα με ισχυρή καλλιτεχνική ταυτότητα όπως το ΑΣΠΤ. Πέραν αυτής όμως, στο νομοσχέδιο απαιτούνται πέντε έτη επαγγελματικής εμπειρίας καθώς και τρία έτη αυτοδύναμης διδασκαλίας σε ΑΕΙ μετά την απόκτηση του πτυχίου. Ο ισχύων νόμος προβλέπει ως τυπικό προσόν μια τριετία διδακτικής εμπειρίας σε ΑΕΙ ή/και επαγγελματικό/ερευνητικό έργο, τα οποία μπορούν να καλύπτουν αυτή την προϋπόθεση συνδυαστικά.
Η αναμονή πέντε ετών για την απόκτηση των λοιπών τυπικών προσόντων για την δυνατότητα υποβολής υποψηφιότητας σε θέση ΔΕΠ μας φαίνεται υπερβολική σε σχέση με την τριετία που ορίζει ο ισχύων νόμος για τους κατόχους διδακτορικού. Η
εκπόνηση ενός διδακτορικού, ως γνωστόν, απαιτεί πολυετή αφοσίωση.
Συμπερασματικά, θεωρούμε ότι η εκλογή των μελών ΔΕΠ στην νέα Σχολή μπορεί να γίνεται με τον ισχύοντα νόμο, με κάποια προσαρμογή ενδεχομένως για να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση, εναλλακτικά, στην καλλιτεχνική επαγγελματική εμπειρία, για όσους δεν διαθέτουν διδακτορικό δίπλωμα. Ωστόσο και χωρίς την ειδική έμφαση στο καλλιτεχνικό έργο, εκλέγονται εδώ και πολλά χρόνια αξιολογότατοι καλλιτέχνες στις Παραστατικές Τέχνες ως ΔΕΠ στο πανεπιστήμιο με ή και χωρίς διδακτορικό δίπλωμα.
Άρθρο 12
Παράγραφος 2
Η παράγραφος 2 του άρθρου 12 ορίζει ότι σε εξαιρετικές περιπτώσεις, υποψήφιοι με ιδιαίτερα διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο μπορούν να εκλεγούν σε θέση ΔΕΠ χωρίς την προϋπόθεση να διαθέτουν πτυχίο πρώτου κύκλου σπουδών όπως ορίζει το άρθρο 12 (παρ. 1), αλλά και χωρίς την προϋπόθεση τριετούς αυτοδύναμης διδασκαλίας σε ΑΕΙ. Πού θεμελιώνεται η εξαίρεση της εξαίρεσης που ορίζει η παρ. 2 του άρθρου 12;
Επισημαίνουμε ότι:
i. Aυτή η πρόβλεψη εισάγει μια καινοφανή εξαίρεση για τα πανεπιστημιακά δεδομένα ως προς τα Τμήματα Τεχνών, καθώς όλα τα μέλη ΔΕΠ που υπηρετούν επί του παρόντος στα εν λόγω Τμήματα συμπεριλαμβανομένων και αυτών που δεν έχουν διδακτορικό δίπλωμα, διαθέτουν τίτλο πρώτου κύκλου σπουδών.
ii. Επιπλέον, όπως αναφέραμε πιο πάνω, δεν υπάρχει ένδεια αξιολογότατων καλλιτεχνών στις Παραστατικές Τέχνες, οι οποίοι διαθέτουν πτυχίο και μπορούν να διεκδικήσουν θέσεις ΔΕΠ στο πανεπιστήμιο, παράλληλα με όσους έχουν διδακτορικό δίπλωμα.
iii. Η διδασκαλία των τεχνών στο πανεπιστήμιο απαιτεί αφοσίωση, εμπειρία και ειδική τεχνογνωσία. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν είναι απαραίτητα και καλοί δάσκαλοι, ιδιαίτερα εάν δεν έχουν καμία απολύτως εξοικείωση με το ακαδημαϊκό περιβάλλον, μέσω ενός πανεπιστημιακού πτυχίου ή πρότερης διδακτικής εμπειρίας σε ΑΕΙ.
iv. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, στους στόχους της ΑΣΠΤ συγκαταλέγεται και η επιστημονική έρευνα (Άρθρο 4, δ). Επιπλέον το νέο πανεπιστημιακό ίδρυμα προβλέπεται να χορηγεί πτυχία όχι μόνο 1ου αλλά και 2ου και 3ου κύκλου. Πώς θα είναι σε θέση τα μέλη ΔΕΠ χωρίς πανεπιστημιακό πτυχίο και ερευνητική πείρα να κατευθύνουν την εκπόνηση διδακτορικών διατριβών;
Συμπερασματικά, για όλους τους παραπάνω λόγους, εισηγούμαστε την αφαίρεση της παραγράφου 2 του Άρθρου 12.
Άρθρο 13
Το άρθρο 13 ορίζει τις προϋποθέσεις για την πρόσληψη μιας νέα κατηγορίας μη μόνιμου Ειδικού Καλλιτεχνικού προσωπικού, με βάση έγκριτο καλλιτεχνικό έργο και πτυχίο. Η προϋπόθεση του πτυχίου μπορεί να αίρεται σε ποσοστό 20%, επί του συνόλου του διδακτικού προσωπικού.
Ως προς το Άρθρο 13 παρατηρούμε τα εξής:
i. Αντιμετωπίζουμε τη νέα κατηγορία του Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού θετικά, καθώς ενθαρρύνει τη συσχέτιση του πανεπιστημίου με το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι.
ii. Δεδομένου ότι οι θέσεις αυτές είναι μη μόνιμες, η άρση της προϋπόθεσης του πτυχίου σε αυτή την περίπτωση μας φαίνεται λογική.
iii. Σε συνάρτηση με τις παρατηρήσεις μας για το άρθρο 12 παρ. 2, iii και iv πιο πάνω: Ως προς το Ειδικό Καλλιτεχνικό Προσωπικό, αντίθετα από τα μέλη ΔΕΠ χωρίς πτυχίο, δεν θεωρείται αυτονόητη η διδακτική και ερευνητική τους επάρκεια. Συγκεκριμένα ορίζονται οι προϋποθέσεις ότι μπορούν να αναλαμβάνουν αυτοδύναμο διδακτικό έργο και επίβλεψη εργασιών πρώτου και δεύτερου κύκλου με απόφαση συνέλευσης, κατόπιν γνώμης του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου, ενώ δεν υπάρχει αναφορά στην δυνατότητα να επιβλέπουν την εκπόνηση διδακτορικών διατριβών.
Για τους παραπάνω λόγους i, ii και iii αιτούμαστε να παρέχεται η δυνατότητα προσλήψεων Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού και στα υφιστάμενα τμήματα τεχνών.
Μέλη ΕΕΠ και ΕΔΙΠ
Ως προς τις θέσεις διδακτικού προσωπικού, στο νέο νομοσχέδιο δεν υπάρχει αναφορά σε (μόνιμες) θέσεις ΕΕΠ και ΕΔΙΠ, οι οποίες υπάρχουν στα υφιστάμενα Τμήματα Τεχνών. Οι θέσεις αυτές είναι μόνιμες, αλλά δεν έχουν ερευνητικές απαιτήσεις, όπως οι θέσεις ΔΕΠ.
Με αυτό το δεδομένο, και με τις απαραίτητες προσαρμογές στον υφιστάμενο νόμο του 2022 ως προς την στελέχωση τμημάτων με μέλη ΕΕΠ και ΕΔΙΠ, προτείνουμε:
Να διερευνηθεί η δυνατότητα η ΑΣΠΤ αλλά και τα υφιστάμενα Τμήματα Τεχνών να προκηρύσσουν θέσεις ΕΕΠ και ΕΔΙΠ όπου να μην απαιτείται η κατοχή διδακτορικού διπλώματος ενδεχομένως και πτυχίου, ως προς τα ακαδημαϊκά προσόντα.
➢ Άρθρο 13:
· παράγραφος 5: Χρειάζεται ενδεχομένως πρόσθετες διευκρινίσεις η διαμόρφωση του μητρώου. Για την εκλογή των πρώτων μελών του ΕΚΑΠ οι εκλέκτορες θα ήταν ορθό να είναι του ΙΔΙΟΥ καλλιτεχνικού αντικειμένου και σε περίπτωση που δεν επαρκεί ο αριθμός, να προστίθενται καλλιτέχνες εγνωσμένου κύρους για ορισμένη μεταβατική περίοδο.
Εφιστάται γενικά η προσοχή για την ανάγκη ίσης κατανομής των μελών ΕΚΑΠ ανά Τμήμα και για την καθιέρωση μηχανισμού εξορθολογισμού αντί του συνολικού υπολογισμού επί του όλου προσωπικού της Σχολής.
· παράγραφος 1, στοιχεία αβ’, ββ’, γβ’ και αγ’, βγ’ και γγ’:
Αναφορικά με τα κριτήρια της επαγγελματικής εμπειρίας μετά την κτήση ακαδημαϊκού τίτλου (κριτήριο β’ σε όλες τις καθηγητικές βαθμίδες) και της αυτοδύναμης διδασκαλίας (κριτήριο γ’ σε όλες τις καθηγητικές βαθμίδες), θεωρούμε επιτακτική ανάγκη να προστεθεί διαζευκτικά (δηλαδή να κριθεί επαρκές τυπικό προσόν) η πλήρωση του κριτηρίου – εναλλακτικά – και μέσω Ανώτερων Σχολών Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, Δραματικής Τεχνής αναγνωρισμένων από το Κράτος (και όχι μόνο μέσω Α.Ε.Ι.). Συνιστά αξιολογική και κανονιστική αντινομία να απαιτείται η πλήρωση του προσόντος αποκλειστικά μέσω Α.Ε.Ι., όταν οι σχετικές σπουδές το πρώτον δια του παρόντος νομοθετήματος θα παρέχονται από ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης. Η ρύθμιση της μεταβατικής διάταξης της παραγράφου 2 του άρθρου 18 πρέπει να μετατραπεί σε κανόνα.
Οι διατάξεις έτσι θα μπορούσαν να διαμορφωθούν ως εξής (για όλες τις καθηγητικές βαθμίδες αντίστοιχα):
«..β) κατ’ ελάχιστον επαγγελματική εμπειρία … ετών, στον καλλιτεχνικό τομέα που αντιστοιχεί στο γνωστικό αντικείμενο της θέσης μετά την απόκτηση του πτυχίου Α.Ε.Ι. ή/και Ανώτερης Σχολής ΚΕ, Δραματικής Τέχνης αναγνωρισμένης από το Κράτος,
..γ) κατ’ ελάχιστον … έτη αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της Ελλάδας ή αναγνωρισμένο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής ή/και σε Ανώτερη Σχολή ΚΕ, Δραματικής Τέχνης αναγνωρισμένης από το Κράτος μετά την απόκτηση του πτυχίου του προηγούμενου σημείου (υπό ..β.) σε επιστημονικό πεδίο σχετικό με το γνωστικό αντικείμενο της προς πλήρωση θέσης, με την επιφύλαξη της παρ. 2».
Πρόκειται για εξαιρετικά κρίσιμη ρύθμιση, η οποία και καλείται να διαφυλάξει τη φύση των σπουδών ως παραστατικών. Δεν μπορεί να επιβιώσει ως κανόνας τυπικών προσόντων των μελών ΔΕΠ σύνολο κριτηρίων που προσιδιάζουν σε μη παραστατικές σπουδές.
Η εξαίρεση της παρ.2 (με την ποσόστωση είτε του κανονικού είτε του μεταβατικού χρόνου, για την οποία θα γίνει λόγος παρακάτω), παρά τη σωστή κατεύθυνσή της, δεν είναι επαρκής εγγύηση.
· παράγραφος 2: Προτείνουμε να αφαιρεθεί η φράση: …όπως διακρίσεις, βραβεία, τιμητικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα ή στην αλλοδαπή, είναι δυνατή η εκλογή μέλους Δ.Ε.Π…. , ή έστω να προστεθεί ρητά η λέξη «ενδεικτικά» ή η φράση «ενδεικτικά συνεκτιμώνται».
Σε σχέση με τα προβλεπόμενα κριτήρια στελέχωσης, κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι το πεδίο των παραστατικών τεχνών στην Ελλάδα διαθέτει πλέον και αναπτυσσόμενο ερευνητικό δυναμικό με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στον χώρο του χορού και της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης.
Η θεσμική συγκρότηση της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών αποτελεί ευκαιρία για την ουσιαστική σύνδεση της καλλιτεχνικής πράξης και ακαδημαϊκής έρευνας. Η πρόβλεψη πλαισίου που ενθαρρύνει τη συμμετοχή και εξέλιξη επιστημόνων με ερευνητικό έργο στο πεδίο θα συμβάλλει στη διαμόρφωση ισχυρής πανεπιστημιακής κουλτούρας και θα ενισχύσει το διεθνές ακαδημαϊκό κύρος της νέας Σχολής.
Ευγενία Γρατσούνα
Διευθύντρια Σχολής Χορού
Υποψήφια Διδάκτωρ Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης
Σχόλιο επί της παρ. 1 του άρθρου 12
Κρίνεται σκόπιμο να υπάρξει σαφέστερη οριοθέτηση της έννοιας του «διακεκριμένου καλλιτεχνικού έργου», προκειμένου να διασφαλίζεται ενιαία και αντικειμενική αξιολόγηση κατά τη διαδικασία επιλογής ή εξέλιξης.
Επιπλέον, θα ήταν εύλογο τα κριτήρια για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση μέλους Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) να λαμβάνουν υπόψη, πέραν της αυτοδύναμης διδασκαλίας σε Α.Ε.Ι. της ημεδαπής ή σε αναγνωρισμένα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής, και την τεκμηριωμένη διδακτική εμπειρία που έχει αποκτηθεί σε δημόσιους φορείς, όπως αυτοί ορίζονται στο Π.Δ. 187/1996. Η πρόβλεψη αυτή θα επέτρεπε την αξιοποίηση σημαντικής εκπαιδευτικής εμπειρίας που αποκτάται εκτός πανεπιστημιακού περιβάλλοντος, αλλά εντός θεσμικά αναγνωρισμένων δημόσιων δομών.
Με τον τρόπο αυτό ενισχύεται η διαφάνεια των κριτηρίων και αξιοποιείται ένα ευρύτερο φάσμα διδακτικής εμπειρίας.
Για την παρ. 1 του άρθρου 12 προτείνουμε:
α) να διευκρινιστεί το «διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο» και
β) για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση μέλους Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) να συμπεριληφθεί και η αποδεδειγμένη διδακτική εμπειρία σε δημόσιους φορείς, κατά την έννοια του Π.Δ. 187/1996, και όχι μόνο η αυτοδύναμη διδασκαλία σε ΑΕΙ της Ελλάδος ή σε αναγνωρισμένα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής.
Για την παρ. 1 του άρθρου 12 συστήνεται να συμπεριληφθούν και τα κάτωθι:
α) να διευκρινιστεί το «διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο» και
β) για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση μέλους Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) να συμπεριληφθεί και η αποδεδειγμένη διδακτική εμπειρία σε δημόσιους φορείς, κατά την έννοια του Π.Δ. 187/1996, και όχι μόνο η αυτοδύναμη διδασκαλία σε ΑΕΙ της Ελλάδος ή σε αναγνωρισμένα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής.
Για την παρ. 1 του άρθρου 12 θα πρέπει να συμπεριληφθούν τα κάτωθι:
α) να διευκρινιστεί το «διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο» και
β) για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση μέλους Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) να συμπεριληφθεί και η αποδεδειγμένη διδακτική εμπειρία σε δημόσιους φορείς, κατά την έννοια του Π.Δ. 187/1996, και όχι μόνο η αυτοδύναμη διδασκαλία σε ΑΕΙ της Ελλάδος ή σε αναγνωρισμένα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής.
Για την παρ. 1 του άρθρου 12 προτείνουμε:
α) να διευκρινιστεί το «διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο» και
β) για την εκλογή ή εξέλιξη σε θέση μέλους Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) να συμπεριληφθεί και η αποδεδειγμένη διδακτική εμπειρία σε δημόσιους φορείς, κατά την έννοια του Π.Δ. 187/1996, και όχι μόνο η αυτοδύναμη διδασκαλία σε ΑΕΙ της Ελλάδος ή σε αναγνωρισμένα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης της αλλοδαπής.
Αξιότιμοι Υπουργοί και Υφυπουργοί του Υπουργείου, Θρησκευμάτων και Πολιτισμού,
Η πρόβλεψη ελάχιστης 3ετούς αυτοδύναμης διδασκαλίας στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση ως προϋπόθεση ακόμη και για τη βαθμίδα του/της Επίκουρου/ης Καθηγητή/τριας, στην πράξη συνιστά σημαντικό εμπόδιο για μεγάλο μέρος του επιστημονικού και καλλιτεχνικού δυναμικού στον χώρο των παραστατικών τεχνών. Στο καλλιτεχνικό πεδίο, η οργανωμένη και συστηματική διδασκαλία παρέχεται συχνά και εκτός Α.Ε.Ι., σε θεσμοθετημένα σχήματα καλλιτεχνικής εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης, με ισοδύναμο (και συχνά εντονότερα εργαστηριακό/βιωματικό) χαρακτήρα.
Για τον λόγο αυτό προτείνεται, συμπληρωματικά, να αποσαφηνιστεί ότι ως «αυτοδύναμη διδασκαλία» νοείται και η:
«αυτοδύναμη διδασκαλία σε τυπικό ή/και μη τυπικό πλαίσιο εκπαίδευσης, ιδίως σε φορείς καλλιτεχνικής εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης στον τομέα των παραστατικών τεχνών».
Η προσθήκη αυτή δεν διαφοροποιεί το επίπεδο απαιτήσεων της διάταξης, αλλά διασφαλίζει ότι το θεσμικό πλαίσιο ανταποκρίνεται στη φυσιογνωμία του αντικειμένου της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών.
Αντιθέτως, η μη ρητή συμπερίληψή της ενδέχεται:
να αλλοιώσει/παραγνωρίσει την ιδιαιτερότητα του καλλιτεχνικού πεδίου,
να αποδυναμώσει τον χαρακτήρα ενός κατεξοχήν εργαστηριακού και βιωματικού αντικειμένου, και
να αποκλείσει σημαντικό μέρος του διαθέσιμου προσωπικού με ταυτόχρονα επιστημονικά και καλλιτεχνικά προσόντα.
Επιπλέον, ζητείται ρητή διευκρίνιση ότι τυχόν διδακτική προϋπηρεσία σε ιδρύματα/σχολές που αποτελούν τη βάση της νέας ΑΣΠΤ (τα αναφερόμενα στο σχέδιο ως πέντε ιδρύματα) λογίζεται ως “αυτοδύναμη διδασκαλία” για την εφαρμογή των περ. αγ, βγ και γγ, ώστε να μην δημιουργηθεί αδικαιολόγητος αποκλεισμός υποψηφίων που ήδη υπηρετούν το αντικείμενο σε θεσμικά οργανωμένα πλαίσια.
Τέλος, είναι κρίσιμο το ανωτέρω να διατυπωθεί με τρόπο που να επιτρέπει την ευρεία αναγνώριση της σχετικής διδακτικής εμπειρίας στον χώρο των παραστατικών τεχνών, δεδομένου ότι πρόκειται για αντικείμενο όπου η εκπαίδευση είναι κατ’ εξοχήν πρακτική, εργαστηριακή και βιωματική.
Με εκτίμηση,
ΜΚ
Αξιότιμοι Υπουργοί και Υφυπουργοί του Υπουργείου, Θρησκευμάτων και Πολιτισμού,
Η πρόβλεψη ελάχιστης 3ετούς αυτοδύναμης διδασκαλίας στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση ως προϋπόθεση ακόμη και για τη βαθμίδα του/της Επίκουρου/ης Καθηγητή/τριας, στην πράξη συνιστά σημαντικό εμπόδιο για μεγάλο μέρος του επιστημονικού και καλλιτεχνικού δυναμικού στον χώρο των παραστατικών τεχνών. Στο καλλιτεχνικό πεδίο, η οργανωμένη και συστηματική διδασκαλία παρέχεται συχνά και εκτός Α.Ε.Ι., σε θεσμοθετημένα σχήματα καλλιτεχνικής εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης, με ισοδύναμο (και συχνά εντονότερα εργαστηριακό/βιωματικό) χαρακτήρα.
Για τον λόγο αυτό προτείνεται, συμπληρωματικά, να αποσαφηνιστεί ότι ως «αυτοδύναμη διδασκαλία» νοείται και η:
«αυτοδύναμη διδασκαλία σε τυπικό ή/και μη τυπικό πλαίσιο εκπαίδευσης, ιδίως σε φορείς καλλιτεχνικής εκπαίδευσης και επαγγελματικής κατάρτισης στον τομέα των παραστατικών τεχνών».
Η προσθήκη αυτή δεν διαφοροποιεί το επίπεδο απαιτήσεων της διάταξης, αλλά διασφαλίζει ότι το θεσμικό πλαίσιο ανταποκρίνεται στη φυσιογνωμία του αντικειμένου της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών.
Αντιθέτως, η μη ρητή συμπερίληψή της ενδέχεται:
να αλλοιώσει/παραγνωρίσει την ιδιαιτερότητα του καλλιτεχνικού πεδίου,
να αποδυναμώσει τον χαρακτήρα ενός κατεξοχήν εργαστηριακού και βιωματικού αντικειμένου, και
να αποκλείσει σημαντικό μέρος του διαθέσιμου προσωπικού με ταυτόχρονα επιστημονικά και καλλιτεχνικά προσόντα.
Επιπλέον, ζητείται ρητή διευκρίνιση ότι τυχόν διδακτική προϋπηρεσία σε ιδρύματα/σχολές που αποτελούν τη βάση της νέας ΑΣΠΤ (τα αναφερόμενα στο σχέδιο ως πέντε ιδρύματα) λογίζεται ως “αυτοδύναμη διδασκαλία” για την εφαρμογή των περ. αγ, βγ και γγ, ώστε να μην δημιουργηθεί αδικαιολόγητος αποκλεισμός υποψηφίων που ήδη υπηρετούν το αντικείμενο σε θεσμικά οργανωμένα πλαίσια.
Τέλος, είναι κρίσιμο το ανωτέρω να διατυπωθεί με τρόπο που να επιτρέπει την ευρεία αναγνώριση της σχετικής διδακτικής εμπειρίας στον χώρο των παραστατικών τεχνών, δεδομένου ότι πρόκειται για αντικείμενο όπου η εκπαίδευση είναι κατ’ εξοχήν πρακτική, εργαστηριακή και βιωματική.
Με εκτίμηση,
ΜΚ
Άρθρα 12-13
Ορθώς τα απαιτούμενα προσόντα του βασικού διδακτικού προσωπικού αποκλίνουν από το γενικό πανεπιστημιακό καθεστώς. Προκειμένου να αξιοποιηθούν οι ήδη πολύπειροι διδάσκοντες στις Ανώτερες Σχολές, θα πρέπει τα μέλη του Ειδικού Καλλιτεχνικού Προσωπικού και να είναι κατ’ αναλογία περισσότερα από το 20 % του συνόλου των διδασκόντων (προτείνεται 40%) και να προβλεφθούν και ως μόνιμα ή ΙΔΑΧ.
Άρθρα 12 και 13
Για την επίτευξη της διαφάνειας και την ορθή αξιολόγηση στις εκλογές μελών ΔΕΠ και λοιπού διδακτικού και εργαστηριακού προσωπικού, είναι αναγκαίο να γίνει αποσαφήνιση και ορισμός κριτηρίων για τα δηλούμενα ως α) εγνωσμένο κύρος β)συμβολή στην τέχνη γ)διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο. Ως εκ τούτου πρέπει να δηλωθούν ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια και η αντίστοιχη μοριοδότησή τους.
Σχετικά με το άρθρο 12 και την παράγραφο 1αγ και 1βγ προτείνεται η συμπερίληψη της διδασκαλίας και σε μη τυπικά πανεπιστημιακά πλαίσια ως προαπαιτούμενο προσόν για την εκλογή ή εξέλιξη μέλους ΔΕΠ.
Αιτιολόγηση
Η προτεινόμενη ρύθμιση κινείται στο πνεύμα του σχεδίου νόμου και αποτυπώνει τη δομή της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στον χώρο των παραστατικών τεχνών, όπου σημαντικό μέρος της οργανωμένης και συστηματικής διδασκαλίας παρέχεται σε θεσμοθετημένους δημόσιους ή εποπτευόμενους φορείς εκτός του τυπικού πανεπιστημιακού πλαισίου.
Η προτεινόμενη ενσωμάτωση κινείται εντός του πνεύματος του σχεδίου νόμου και αποσκοπεί στην αποτύπωση της πραγματικότητας της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στον χώρο των παραστατικών τεχνών, όπου σημαντικό μέρος της οργανωμένης και συστηματικής διδασκαλίας πραγματοποιείται, έως σήμερα, σε θεσμοθετημένους ή εποπτευόμενους φορείς εκτός του τυπικού πανεπιστημιακού πλαισίου. Τα μη τυπικά πανεπιστημιακά πλαίσια (όπως ωδεία-μουσικές σχολές, δραματικές σχολές, σχολές χορού, μουσικά και καλλιτεχνικά σχολεία μέσης εκπαίδευσης, μουσικά και καλλιτεχνικά σύνολα, masterclasses) συγκροτούν διαχρονικά τον βασικό πυλώνα της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης.
Η ρητή αναφορά και η ενσωμάτωση της μη τυπικής αυτοδύναμης διδασκαλίας στο νομοσχέδιο:
• διασφαλίζει ίση μεταχείριση υποψηφίων με αποδεδειγμένο και ουσιαστικό διδακτικό έργο σε αναγνωρισμένους φορείς,
• αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητα της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, χωρίς να αποδυναμώνει τα ακαδημαϊκά κριτήρια και τέλος
• εναρμονίζεται με τη διεθνή πρακτική στον χώρο των παραστατικών τεχνών.
Η προτεινόμενη διατύπωση διασφαλίζει ότι το θεσμικό πλαίσιο της ΑΣΠΤ ανταποκρίνεται στη φυσιογνωμία της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στον χώρο του θεάτρου, της μουσικής και του χορού.
«είναι δυνατή η εκλογή μέλους Δ.Ε.Π., κατά την παρ. 1, χωρίς τις προϋποθέσεις του απαιτούμενου τίτλου πρώτου κύκλου σπουδών και του απαιτούμενου ελάχιστου χρόνου εκπαιδευτικής πείρας ή της αυτοδύναμης διδασκαλίας, ύστερα από γνώμη του Καλλιτεχνικού Συμβουλίου και με απόφαση του εκλεκτορικού σώματος, με πλειοψηφία τριών τετάρτων (3/4) των εκλεκτόρων, με ειδική αιτιολογία ως προς τη συνδρομή των λόγων που επιβάλλουν την εκλογή σύμφωνα με την παρούσα.»
Δεν είναι κατανοητό, αφού αίρεται ο απαιτούμενος τίτλος σπουδών και ο απαιτούμενος χρόνος αυτοδύναμης διδασκαλίας ή ελάχιστος χρόνος εκπαιδευτικής πείρας, γιατί δεν προστίθεται τουλάχιστον η υποχρεώση κατάθεσης ενός syllabus για το γνωστικό πεδίο της θέσης, ώστε να μην επαναληφθεί το φαινόμενο που ήδη παρατηρείται μέσω της εξαίρεσης κατά το de lege artis σε άλλες Σχολές με καλλιτεχνικά γνωστικά πεδία, τελικά να μπορεί το εκλεκτορικό σώμα να προκρίνει για εκλογή πρόσωπα χωρίς καμμία εκπαιδευτική δεινότητα, απλώς και μόνον επειδή ανήκουν στον κύκλο των εκλεκτόρων, χωρίς καμμία διαφάνεια ως προς «το ιδιαιτέρως διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο», χαρακτηρισμός χωρίς διαφανή κριτήρια. Η σύγκριση μεταξύ του προτεινόμενου διδακτικού έργου, μέσω ενός αναλυτικού syllabus και της σχετικής βιβλιογραφίας, θα μπορούσε να προσθέσει τουλάχιστον μια μίνιμουμ δεικλίδα ασφαλείας, για την αποφυγή κατάχρσησς της συγκεκριμένης εξαίρεσης.
Σχετικά με το άρθρο 12 και την παράγραφο 1αγ και 1βγ προτείνεται η συμπερίληψη της διδασκαλίας και σε μη τυπικά πανεπιστημιακά πλαίσια ως προαπαιτούμενο προσόν για την εκλογή ή εξέλιξη μέλους ΔΕΠ.
Αιτιολόγηση:
Η προτεινόμενη ρύθμιση κινείται στο πνεύμα του σχεδίου νόμου και αποτυπώνει τη δομή της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στον χώρο των παραστατικών τεχνών, όπου σημαντικό μέρος της οργανωμένης και συστηματικής διδασκαλίας παρέχεται σε θεσμοθετημένους δημόσιους ή εποπτευόμενους φορείς εκτός του τυπικού πανεπιστημιακού πλαισίου.
Η προτεινόμενη ενσωμάτωση κινείται εντός του πνεύματος του σχεδίου νόμου και αποσκοπεί στην αποτύπωση της πραγματικότητας της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στον χώρο των παραστατικών τεχνών, όπου σημαντικό μέρος της οργανωμένης και συστηματικής διδασκαλίας πραγματοποιείται, έως σήμερα, σε θεσμοθετημένους ή εποπτευόμενους φορείς εκτός του τυπικού πανεπιστημιακού πλαισίου. Τα μη τυπικά πανεπιστημιακά πλαίσια (ωδεία, μουσικές σχολές, δραματικές σχολές, σχολές χορού, μουσικά και καλλιτεχνικά σχολεία μέσης εκπαίδευσης, μουσικά και καλλιτεχνικά σύνολα, masterclasses) συγκροτούν διαχρονικά τον βασικό πυλώνα της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης.
Η ρητή αναφορά και η ενσωμάτωση της μη τυπικής αυτοδύναμης διδασκαλίας στο νομοσχέδιο:
• διασφαλίζει ίση μεταχείριση υποψηφίων με αποδεδειγμένο και ουσιαστικό διδακτικό έργο σε αναγνωρισμένους φορείς,
• αναγνωρίζει την ιδιαιτερότητα της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, χωρίς να αποδυναμώνει τα ακαδημαϊκά κριτήρια και τέλος
• εναρμονίζεται με τη διεθνή πρακτική στον χώρο των παραστατικών τεχνών.
Η προτεινόμενη διατύπωση διασφαλίζει ότι το θεσμικό πλαίσιο της ΑΣΠΤ ανταποκρίνεται στη φυσιογνωμία της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στον χώρο του θεάτρου, της μουσικής και του χορού.
Θα ήθελα να διευκρινίσετε στις διατάξεις σχετικά με αποσπάσεις-μετακινήσεις μελών ΔΕΠ από τα οικεία πανεπιστήμια στην υπό π ίδρυση Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών, εάν ισχύουν οι ίδιες διαδικασίες ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΕΔΙΠ. Παρακαλώ όπως αναπτύξετε τα προαπαιτούμενα για την μετακίνηση ή απόσπαση μελών ΕΔΙΠ.
Ευχαριστώ
Όταν αναγράφετε μη μόνιμες θέσεις Ε.ΚΑ.Π. εννοείτε προσωποπαγείς και όχι οργανικές,ή αναφέρεστε στο εργασιακό καθεστώς του μέλους (μόνιμος, αορίστου χρόνου, ωρομίσθιος);Επίσης,σίγουρα μοιάζει θετικό ότι μέσω της συγκεκριμένης ρύθμισης θα δοθεί η δυνατότητα σε διαπρεπείς καλλιτέχνες χωρίς τα τυπικά προσόντα να επιτελέσουν διδακτικό έργο και επιπρόσθετα προφανώς θα αυξηθεί το κύρος των σχολών που τους φιλοξενούν. Ας ελπίσουμε ότι η επιλογή τους θα γίνει με σύνεση ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν αποδείξει έμπρακτα ότι τους ενδιαφέρει η διδασκαλία και θέλουν να αφιερώσουν χρόνο και ενέργεια και όχι χάριν ανταμοιβής από το κράτος με μια τιμητική θέση χαμηλού φόρτου.
Αξιότιμοι υπεύθυνοι του Υπουργείου Παιδείας,
Σας στέλνω αυτό το μήνυμα με την ιδιότητα της μητέρας, αλλά και ως ένας άνθρωπος που παρακολουθεί στενά την προσπάθεια που γίνεται στο ελληνικό σχολείο. Μεγαλώνοντας παιδιά στην εποχή μας, βλέπω καθημερινά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις και προτάσεις, με την ελπίδα να συμβάλω εποικοδομητικά στον διάλογο για ένα καλύτερο εκπαιδευτικό περιβάλλον.
Ένα θέμα που απασχολεί πολλούς από εμάς, ειδικά στις ευαίσθητες ηλικίες του Προνηπίου και του Νηπιαγωγείου, είναι το ζήτημα του φαγητού. Θα ήταν πραγματική ανακούφιση αν μπορούσε το κράτος να εξασφαλίσει ένα φρέσκο, υγιεινό γεύμα εντός του σχολείου. Πέρα από την ασφάλεια (αποφυγή αλλοίωσης του φαγητού στο τάπερ), το κοινό γεύμα βοηθά τα παιδιά να κοινωνικοποιηθούν χωρίς τις ανασφάλειες που μπορεί να νιώθει ένα παιδί ανοίγοντας το φαγητό του μπροστά σε άλλους. Είναι ένα μεταβατικό στάδιο για εκείνα και η σωστή τροφή είναι μέρος της συνολικής τους παιδείας.
Επίσης, παρατηρώ πως η εποχή μας τρέχει πολύ γρήγορα και οι ανάγκες των παιδιών αλλάζουν. Θα ήταν πολύτιμο οι εκπαιδευτικοί μας να έχουν κάθε δυνατή υποστήριξη και συνεχή επιμόρφωση, ώστε να μένουν μακριά από παρωχημένες μεθόδους. Συχνά τα παιδιά επιστρέφουν στο σπίτι χρησιμοποιώντας εκφράσεις ή συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν στην ηλικία τους, κάτι που δείχνει πόσο ανάγκη υπάρχει για έναν πιο σύγχρονο παιδαγωγικό λόγο.
Ένα άλλο σημείο που με προβληματίζει είναι η ασφάλεια και οι προστριβές μεταξύ των μαθητών μεγαλύτερης ηλικίας. Οι δάσκαλοι κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες, αλλά συχνά ο όγκος των παιδιών είναι τέτοιος που δεν μπορούν να ελέγξουν τα πάντα. Η παρουσία ενός υπεύθυνου ασφαλείας (security) σε κάθε σχολείο θα μπορούσε να προσφέρει αυτή την επιπλέον σιγουριά, προλαμβάνοντας εντάσεις και αφήνοντας τους δασκάλους απερίσπαστους στο έργο τους.
Τέλος, θεωρώ πως για τα παιδιά του Γυμνασίου και του Λυκείου, υπάρχουν κάποια μαθήματα «ζωής» που λείπουν. Θα ήταν υπέροχο να διδάσκονται την αξία του ορθού λόγου και του σεβασμού στον συνομιλητή, αλλά και τη διαχείριση των σχέσεων. Ειδικά στην εφηβεία, όπου όλα είναι μπερδεμένα, μια σωστή ενημέρωση για τη σεξουαλική υγεία και τις υγιείς σχέσεις θα ήταν ένα πολύτιμο εφόδιο για το μέλλον τους.
Θεωρώ πως είναι πλέον επιτακτική ανάγκη η εισαγωγή μαθημάτων που αφορούν την ορθή χρήση του λόγου, τον σεβασμό στον άλλον, τη σωστή διαχείριση των σχέσεων και τη σεξουαλική υγεία.
Θέλω να διευκρινίσω ότι δεν μιλάω για ένα ή δύο σεμινάρια που θα προσφέρονται περιστασιακά, αλλά για συστηματικό εκπαιδευτικό υλικό και μαθήματα εβδομαδιαία και υποχρεωτικά για όλα τα παιδιά, από την αρχή του Γυμνασίου έως το τέλος του Λυκείου. Με αυτόν τον τρόπο, όλοι οι έφηβοι θα νιώθουν ότι κατέχουν την σωστή ψυχολογική υποστήριξη κατά την διάρκεια όλης της εφηβείας τους, ενώ μικρά ή μεγάλα ζητήματα που τους απασχολούν, θα απαντηθούν στα μαθήματα αυτά. Ανεξάρτητα από τις επιλογές κατεύθυνσης των μαθητών, τα μαθήματα αυτά θα πρέπει να είναι ενσωματωμένα και το ίδιο απαραίτητα στο πρόγραμμα όπως η Ιστορία και τα Μαθηματικά. Πιστεύω βαθιά ότι αυτά τα εφόδια θα προσφέρουν την απαραίτητη αυτοπεποίθηση στους νέους μας, ώστε να είναι πραγματικά έτοιμοι να βγουν αύριο στην κοινωνία ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες.
Το σχολείο είναι ο τόπος που τα παιδιά μας περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους, ενώ οι γνώσεις έγκυρες. Οι παραπάνω προτάσεις δεν έχουν σκοπό την κριτική, αλλά πηγάζουν από την επιθυμία μου να δω το σχολείο να γίνεται ένας χώρος ακόμα πιο ασφαλής, σύγχρονος και ανθρώπινος.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και για όλα όσα προσφέρετε στα παιδιά μας.
Σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας, για να εκλεγεί κάποιος σε θέση ΔΕΠ, απαιτείται διδακτορικό και επιστημονικό έργο. Για ποιο λόγο εξαιρείται η ΑΣΠΤ από το γενικό πανεπιστημιακό καθεστώς; Το άρθρο 12 για την εκλογή και εξέλιξη μελών ΔΕΠ στην ΑΣΠΤ δεν περιλαμβάνει ως ρητή προϋπόθεση την κατοχή διδακτορικού τίτλου γεγονός που υπονομεύει τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα και την ισοτιμία της ΑΣΠΤ με τα υπόλοιπα ΑΕΙ της χώρας.
Η Ανώτατη εκπαίδευση προϋποθέτει όχι μόνο διακεκριμένο καλλιτεχνικό έργο και επαγγελματική εμπειρία, αλλά και αποδεδειγμένη ερευνητική συγκρότηση. Τα μέλη ΔΕΠ καλούνται να παράγουν έρευνα, να επιβλέπουν διπλωματικές και μεταπτυχιακές εργασίες και να συμβάλλουν στη διαμόρφωση της επιστημονικής φυσιογνωμίας του Ιδρύματος. Η κατοχή διδακτορικού τίτλου αποτελεί θεμελιώδες εχέγγυο ερευνητικής επάρκειας και πανεπιστημιακής παιδείας.
Δεδομένου ότι στο άρθρο 13 προβλέπεται ήδη η δυνατότητα ένταξης διακεκριμένων καλλιτεχνών χωρίς ακαδημαϊκό τίτλο, είναι αναγκαίο τα μέλη ΔΕΠ να διαθέτουν διδακτορικό. Προτείνεται η ρητή συμπερίληψή του ως βασικής προϋπόθεσης εκλογής και εξέλιξης μελών ΔΕΠ, με δυνατότητα εξαίρεσης μόνο σε απολύτως τεκμηριωμένες και εξαιρετικές περιπτώσεις.
Να αξιοποιηθούν οι απόφοιτοι Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου ως διδάσκοντες στα μαθήματα που αφορούν στον Πολιτισμό και την Ιστορία, την Ιστορία της Τέχνης, του Χορού, του Κινηματογράφου, της Μουσικής, του Θεάτρου σε όλο το φάσμα της Εκπαίδευσης με την αφορμή της αναδιάρθρωσης του χώρου των Παραστατικών Τεχνών.
Τα προσόντα που απαιτούνται για την εκλογή και εξέλιξη μελών ΔΕΠ σε καλλιτεχνικά αντικείμενα ήδη προβλέπονται από το Νόμο. Γιατί εδώ υπάρχουν διαφορετικά κριτήρια από αυτά που ισχύουν για τα υπόλοιπα τμήματα?
Γιατί πρέπει τα μέλη ΕΚΑΠ να μην είναι μόνιμα;! Δεν θα μπορούσαν, σε αντιστοιχία με τα μέλη ΕΔΙΠ ή ΕΕΠ των άλλων Πανεπιστημίων να είναι;
Για την εκλογή μελών ΔΕΠ απαιτείται επαγγελματική και διδακτική εμπειρία μετά την απόκτηση πτυχίου, χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στο πτυχίο (ποιας πανεπιστημιακής βαθμίδας και ποιας/ποιων σχολών;) ως απαιτούμενο για την εν λόγω εκλογή.
Διευκρινίστε, αν θέλετε, και τη διαφορά μεταξύ μελών ΔΕΠ και μελών Ε.ΚΑ.Π. καθώς και τα δύο αφορούν «εξέχουσες καλλιτεχνικές προσωπικότητες» ενώ και στην πρώτη μπορεί να παρακαμφθεί εύκολα το ζήτημα του πτυχίου και της προηγούμενης διδακτικής εμπειρίας. Τώρα η διαφορά φαίνεται να συνίσταται μόνο στο ότι η πρώτη κατηγορία αφορά μόνιμη θέση ενώ η δεύτερη όχι.
Ποιοι/ποιες αποτελούν το εκλεκτορικό σώμα για την εκλογή και εξέλιξη μελών ΔΕΠ στην περίπτωση αυτή;
Δεν γίνεται καμία αναφορά στο κεφάλαιο στην καλλιτεχνική έρευνα και τα καλλιτεχνικά διδακτορικά που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες στο εξωτερικό, προσφάτως και στην Ελλάδα, ενώ δεκάδες καλλιτέχνες είναι κάτοχοι αυτών. Η εν λόγω ανώτατη σχολή ευελπιστεί να παρέχει εκπαίδευση όλων των βαθμίδων. Σε ποια ακαδημαϊκή βάση θα συμβαίνει αυτό ειδικά για τον τρίτο κύκλο σπουδών; Μήπως χρειάζεται κάποιο επιπλέον άρθρο με διευκρινίσεις για το ζήτημα αυτό;
Με ποιον τρόπο το εν λόγω Κεφάλαιο (αλλά και όλο το νομοσχέδιο) συνομιλεί με τη Διαδικασία της Μπολόνια για την ανώτατη εκπαίδευση και τις αντίστοιχες ακαδημίες τεχνών στην Ευρώπη;