Άρθρο 49
Μισθολογικές προσαυξήσεις δικαστικών λειτουργών – Τροποποίηση άρθρου 4 ν. 2521/1997
Στο άρθρο 4 του ν. 2521/1997 (Α΄ 174), περί διαρρυθμίσεων μισθολογικών προαγωγών, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) στην παρ. 1, αα) στο πρώτο εδάφιο της περ. α) μετά τις λέξεις «Παρέδρου Πρωτοδικείου,» προστίθενται οι λέξεις «Ειρηνοδίκη, Δόκιμου Ειρηνοδίκη,», αβ) οι περ. β) και στ) αντικαθίστανται, β) στην παρ. 2, μετά τη λέξη «όχι» προστίθενται οι λέξεις «το χρονικό διάστημα φοίτησης στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πρακτικής άσκησης στα δικαστικά καταστήματα, καθώς και» και, μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις, το άρθρο 4 διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 4
Διαρρυθμίσεις μισθολογικών προαγωγών
1.α) Στους δικαστικούς λειτουργούς με βαθμό Πρωτοδίκη, Εισηγητή του ΣτΕ και αντίστοιχους, οι οποίοι συμπληρώνουν επτά (7) συνολικά έτη δικαστικής υπηρεσίας, συνυπολογιζομένης και της υπηρεσίας ως Παρέδρου Πρωτοδικείου, Ειρηνοδίκη, Δόκιμου Ειρηνοδίκη, Δόκιμου Εισηγητή του ΣτΕ και αντίστοιχων, και δεν προάγονται ελλείψει κενών θέσεων, παρέχονται, με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, οι αποδοχές του επόμενου βαθμού. Ως αποδοχές νοούνται ο βασικός μισθός, καθώς και τα κάθε είδους επιδόματα και λοιπές παροχές που θα ελάμβανε ο δικαστικός λειτουργός αν είχε προαχθεί στο βαθμό αυτό.
β) Στους δικαστικούς λειτουργούς με βαθμό Προέδρου Πρωτοδικών και αντίστοιχους, οι οποίοι συμπληρώνουν τον απαιτούμενο κατά νόμο χρόνο για την προαγωγή στον επόμενο βαθμό του οικείου κλάδου και δεν προάγονται ελλείψει κενών θέσεων, καθώς και στους ίδιους δικαστικούς λειτουργούς που συμπληρώνουν δώδεκα (12) συνολικά έτη δικαστικής υπηρεσίας, συνυπολογιζομένης και της υπηρεσίας ως Πρωτοδίκη, Παρέδρου Πρωτοδικείου, Ειρηνοδίκη, Δόκιμου Ειρηνοδίκη και αντίστοιχων παρέχεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, από τη συμπλήρωση του προς προαγωγή χρόνου, προσαύξηση ίση με τα πενήντα εκατοστά (50/100) της διαφοράς του βασικού μισθού μεταξύ του αμέσως επόμενου και του κατεχόμενου βαθμού. Στους δικαστικούς λειτουργούς του πρώτου εδαφίου, οι οποίοι συμπληρώνουν στον βαθμό τους διπλάσιο χρόνο από τον κατά νόμο απαιτούμενο για προαγωγή στον επόμενο βαθμό και εξακολουθούν να παραμένουν στον ίδιο βαθμό μη προαγόμενοι ελλείψει κενών θέσεων, καθώς και στους ίδιους αυτούς δικαστικούς λειτουργούς που συμπληρώνουν δέκα επτά (17) συνολικά έτη δικαστικής υπηρεσίας, συνυπολογιζομένης και της υπηρεσίας ως Πρωτοδίκη, Παρέδρου Πρωτοδικείου, Ειρηνοδίκη, Δόκιμου Ειρηνοδίκη και αντιστοίχων παρέχεται, με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, προσαύξηση ίση με τα ενενήντα εκατοστά (90/100) της διαφοράς του βασικού μισθού μεταξύ του αμέσως επόμενου και του κατεχόμενου βαθμού από τη συμπλήρωση του διπλάσιου αυτού χρόνου. Για τη χορήγηση των προσαυξήσεων λόγω μη προαγωγής στον επόμενο βαθμό λαμβάνεται υπόψη μόνο ο προβλεπόμενος από τις οικείες διατάξεις χρόνος παραμονής στον κατεχόμενο βαθμό για προαγωγή στον επόμενο. Στους Πρωτοδίκες, Αντεισαγγελείς Πρωτοδικών και Πρωτοδίκες των διοικητικών δικαστηρίων, οι οποίοι συμπληρώνουν δώδεκα (12) συνολικά έτη δικαστικής υπηρεσίας, συνυπολογιζομένης και της υπηρεσίας ως Παρέδρου Πρωτοδικείου, Παρέδρου Εισαγγελίας, Παρέδρου Πρωτοδικείου των διοικητικών δικαστηρίων, Ειρηνοδίκη και Δόκιμου Ειρηνοδίκη και δεν προάγονται ελλείψει κενών θέσεων, παρέχεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης προσαύξηση ίση με τα πενήντα εκατοστά (50/100) της διαφοράς μεταξύ του βασικού μισθού του προέδρου πρωτοδικών και του βασικού μισθού του Εφέτη. Στους Πρωτοδίκες, Αντεισαγγελείς Πρωτοδικών και Πρωτοδίκες των διοικητικών δικαστηρίων, οι οποίοι συμπληρώνουν δέκα επτά (17) συνολικά έτη δικαστικής υπηρεσίας, συνυπολογιζομένης και της υπηρεσίας ως Παρέδρου Πρωτοδικείου, Παρέδρου Εισαγγελίας, Παρέδρου Πρωτοδικείου των διοικητικών δικαστηρίων, Ειρηνοδίκη και Δόκιμου Ειρηνοδίκη και δεν προάγονται ελλείψει κενών θέσεων, παρέχεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης προσαύξηση ίση με τα ενενήντα εκατοστά (90/100) της διαφοράς μεταξύ του βασικού μισθού του Προέδρου Πρωτοδικών και του βασικού μισθού του Εφέτη.
γ) Στους δικαστικούς λειτουργούς με βαθμό Εφέτη και αντίστοιχους, οι οποίοι συμπληρώνουν τον απαιτούμενο κατά νόμο χρόνο για προαγωγή στον επόμενο βαθμό του οικείου κλάδου και δεν προάγονται ελλείψει κενών θέσεων, παρέχεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, από τη συμπλήρωση του προς προαγωγή χρόνου, προσαύξηση ίση με τα πενήντα εκατοστά (50/100) της διαφοράς του βασικού μισθού μεταξύ του αμέσως επόμενου και του κατεχόμενου βαθμού. Στους ίδιους δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι συμπληρώνουν στο βαθμό τους διπλάσιο χρόνο από τον κατά νόμο απαιτούμενο για προαγωγή στον επόμενο βαθμό και εξακολουθούν να παραμένουν στον ίδιο βαθμό μη προαγόμενοι ελλείψει κενών θέσεων, παρέχεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, από τη συμπλήρωση του διπλάσιου αυτού χρόνου, προσαύξηση ίση με τα ενενήντα πέντε εκατοστά (95/100) της διαφοράς του βασικού μισθού μεταξύ του αμέσως επόμενου και του κατεχόμενου βαθμού. Για τη χορήγηση των προσαυξήσεων στους ανωτέρω δικαστικούς λειτουργούς λαμβάνεται υπόψη μόνο ο προβλεπόμενος από τις οικείες διατάξεις χρόνος παραμονής στον κατεχόμενο βαθμό για προαγωγή στον επόμενο.
δ) Στους δικαστικούς λειτουργούς με βαθμό Συμβούλου Επικρατείας, Προέδρου Εφετών και αντίστοιχους, οι οποίοι παραμένουν επί τριετία στο βαθμό τους και δεν προάγονται ελλείψει κενών θέσεων ή λόγω εξάντλησης της ιεραρχίας τους αντίστοιχα, παρέχεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης προσαύξηση ίση με τα εβδομήντα εκατοστά (70/100) της διαφοράς του βασικού μισθού μεταξύ του αμέσως επόμενου και του κατεχόμενου βαθμού. Στο χρόνο υπηρεσίας των δικαστικών λειτουργών με βαθμό Συμβούλου Επικρατείας και αντίστοιχων συνυπολογίζεται και ο χρόνος υπηρεσίας τους ως Προέδρων Εφετών. Για τους βαθμούς του Αντεισαγγελέα του Α.Π., του Αντεπιτρόπου Επικρατείας του Ε.Σ. και των Τ.Δ.Δ. και του Προέδρου και Εισαγγελέα Εφετών, ως αμέσως επόμενος βαθμός για την εφαρμογή της διάταξης αυτής θεωρείται ο βαθμός του Αντιπροέδρου Ανωτάτου Δικαστηρίου.
ε) Στους δικαστικούς λειτουργούς με βαθμό Αντιπροέδρου Ανωτάτου Δικαστηρίου και αντίστοιχους, παρέχεται με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, από της προαγωγής τους ως Αντιπροέδρων προσαύξηση ίση με τα εβδομήντα εκατοστά (70/100) της διαφοράς μεταξύ του βασικού μισθού Αντιπροέδρου Ανωτάτου Δικαστηρίου και Προέδρου Ανωτάτου Δικαστηρίου.
στ) Η περ. α) και τα εδάφια τέταρτο και πέμπτο της περ. β) εφαρμόζονται αναλόγως και στους πρωτοδίκες ειδικής επετηρίδας του άρθρου 8 του ν. 5108/2024 (Α΄ 65), με την επιφύλαξη του δεύτερου εδαφίου του άρθρου 10 του ίδιου νόμου. Επιπρόσθετα, στους πρωτοδίκες ειδικής επετηρίδας, καθώς και στους πρωτοδίκες γενικής επετηρίδας και στους προέδρους πρωτοδικών, που εντάχθηκαν στη γενική επετηρίδα μετά την ενοποίηση του πρώτου βαθμού δικαιοδοσίας βάσει του ν. 5108/2024 παρέχεται, μετά τη συμπλήρωση δικαστικής υπηρεσίας είκοσι τεσσάρων (24) ετών, συνυπολογιζομένης και της υπηρεσίας ως Πρωτοδίκη, Ειρηνοδίκη, Δόκιμου Ειρηνοδίκη, και με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, ο βασικός μισθός του εφέτη.
- Για την εφαρμογή της παρ. 1, ως υπηρεσία νοείται μόνο η πραγματική υπηρεσία που έχει διανυθεί με την ιδιότητα του δικαστικού λειτουργού, και όχι το χρονικό διάστημα φοίτησης στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πρακτικής άσκησης στα δικαστικά καταστήματα, καθώς και οι υπηρεσίες ή προϋπηρεσίες σε άλλες θέσεις, ανεξάρτητα αν αυτές λαμβάνονται υπόψη για τη χορήγηση του επιδόματος χρόνου υπηρεσίας.
- Για τη χορήγηση μισθολογικής προαγωγής σε δικαστικό λειτουργό με βαθμό Προέδρου Εφετών και κάτω ή αντίστοιχο, στον οποίο έχει επιβληθεί πειθαρχική ποινή σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις ή υπάρχει ποινική καταδίκη σε σχέση με την εκτέλεση των καθηκόντων του ή στις εκθέσεις επιθεώρησης και τα λοιπά στοιχεία του προσωπικού του μητρώου υπάρχουν δυσμενείς χαρακτηρισμοί για την υπηρεσιακή του απόδοση, απαιτείται και σύμφωνη γνώμη του οικείου Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου. Σε περίπτωση που το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο δεν συμφωνεί με τη χορήγηση της μισθολογικής προσαύξησης, ο δικαστικός λειτουργός επανακρίνεται μετά ένα έτος από τότε που συμπλήρωσε τον απαιτούμενο προς προαγωγή χρόνο. Αν και πάλι δεν χορηγηθεί η μισθολογική προαγωγή, η κρίση επαναλαμβάνεται κάθε φορά μετά ένα έτος από την προηγούμενη κρίση. Η θετική κρίση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αναδράμει σε χρόνο προγενέστερο της ημέρας συμπλήρωσης του έτους που απαιτείται για την τελευταία κρίση. Στους δικαστικούς λειτουργούς με βαθμό Αρεοπαγίτη και άνω ή αντίστοιχο, στους οποίους έχει επιβληθεί πειθαρχική ποινή σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις ή υπάρχει ποινική καταδίκη σε σχέση με την εκτέλεση των καθηκόντων του, δεν χορηγείται μισθολογική προσαύξηση.».
Άρθρο 50
Χρόνος υπηρεσίας και εισαγωγικό μισθολογικό κλιμάκιο των δικαστικών υπαλλήλων του Κλάδου ΠΕ Τεκμηρίωσης και Επικουρίας Δικαστικού Έργου – Προσθήκη παρ. 2 στο άρθρο 40 του Κώδικα δικαστικών υπαλλήλων
- Στο άρθρο 40 του Κώδικα δικαστικών υπαλλήλων (ν. 4798/2021, Α΄ 68), περί μισθολογικής κλίμακας, προστίθεται παρ. 2 και, μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις, το άρθρο 40 διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 40
Μισθολογική κλίμακα
- Οι δικαστικοί υπάλληλοι του Κλάδου ΠΕ Τεκμηρίωσης και Επικουρίας Δικαστικού Έργου κατατάσσονται στα μισθολογικά κλιμάκια για τους δικαστικούς υπαλλήλους, ανάλογα με τον χρόνο υπηρεσίας τους.
- Ως εισαγωγικό μισθολογικό κλιμάκιο (Μ.Κ.) των δικαστικών υπαλλήλων του Κλάδου Π.Ε. Τεκμηρίωσης και Επικουρίας Δικαστικού Έργου ορίζεται το Μ.Κ. 8 της κατηγορίας τους.».
- Ο χρόνος υπηρεσίας που διανύθηκε στον Κλάδο ΠΕ Τεκμηρίωσης και Επικουρίας Δικαστικού Έργου από τους εν ενεργεία υπαλλήλους έως και την έναρξη ισχύος του παρόντος άρθρου προσμετράται στο ακέραιο για τη μισθολογική τους εξέλιξη. Για τον ως άνω χρόνο υπηρεσίας εκδίδεται σχετική απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, εντός μηνός από την έναρξη ισχύος του παρόντος.
Άρθρο 51
Ανώτατο όριο αποδοχών μελών συνταγματικά κατοχυρωμένων ανεξάρτητων αρχών που κατέχουν και άλλη αμειβόμενη θέση ή ιδιότητα – Τροποποίηση περ. ε) παρ. 3 άρθρου 28 ν. 4354/2015
Στην περ. ε) της παρ. 3 του άρθρου 28 του ν. 4354/2015 (Α΄ 176), περί ανώτατου ορίου αποδοχών, προστίθεται τρίτο εδάφιο και η περ. ε) διαμορφώνεται ως εξής:
«ε) O Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, και τα μέλη των συνταγματικά κατοχυρωμένων ανεξάρτητων αρχών: ως προς το σύνολο των πάσης φύσεως αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών ή απολαβών ή συντάξεων (κύριων και επικουρικών) που τους καταβάλλονται, το οποίο δεν μπορεί να υπερβαίνει σε ύψος το ογδόντα τοις εκατό (80%) των πάσης φύσεως αποδοχών, που ορίζονται για τους δικαστικούς λειτουργούς στην περ. α). Σε περίπτωση που στις ανωτέρω θέσεις διορίζονται συνταξιούχοι δικαστικοί λειτουργοί, το σύνολο των πάσης φύσεως αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών ή απολαβών ή συντάξεων (κύριων και επικουρικών) τους δεν μπορεί να υπερβαίνει το ανώτατο όριο της περ. α). Για τα πρόσωπα του πρώτου εδαφίου που κατέχουν νομίμως και άλλη αμειβόμενη θέση ή ιδιότητα σε φορέα της Γενικής Κυβέρνησης, το σύνολο των πάσης φύσεως αποδοχών και πρόσθετων αμοιβών ή απολαβών ή συντάξεων, κύριων και επικουρικών, που τους καταβάλλονται από όλες τις αμειβόμενες θέσεις ή ιδιότητες που κατέχουν, δεν μπορεί να υπερβαίνει το όριο του πρώτου εδαφίου.».
Άρθρο 52
Ρύθμιση θεμάτων μισθολογικής εξέλιξης υπαλλήλων μετά την υποβολή αίτησης συνταξιοδότησης – Τροποποίηση παρ. 5 άρθρου 11 ν. 4354/2015
- Στην παρ. 5 του άρθρου 11 του ν. 4354/2015 (Α΄ 176), περί χρόνου και τρόπου μισθολογικής εξέλιξης, μετά τις λέξεις «Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου» προστίθενται οι λέξεις «και οι μονιμοποιηθέντες, πρώην ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υπάλληλοι, οι οποίοι κατά τη μονιμοποίησή τους είχαν διατηρήσει το ασφαλιστικό καθεστώς του πρώην Ι.Κ.Α.,» και η παρ. 5 διαμορφώνεται ως εξής:
«5. Ειδικά οι υπάλληλοι με σχέση εξαρτημένης εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου και οι μονιμοποιηθέντες, πρώην ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, υπάλληλοι, οι οποίοι κατά τη μονιμοποίησή τους είχαν διατηρήσει το ασφαλιστικό καθεστώς του πρώην Ι.Κ.Α., που υπάγονται στον παρόντα και συνεχίζουν να απασχολούνται μετά την υποβολή αίτησης συνταξιοδότησής τους, διατηρούν το μισθολογικό κλιμάκιο που κατείχαν έως την υποβολή της αίτησης και δεν εξελίσσονται μισθολογικά σε ανώτερο κλιμάκιο έως τη λύση της εργασιακής τους σχέσης.».
- Ποσά διαφορών μισθολογικών απολαβών που έχουν καταβληθεί, μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος, σε υπαλλήλους με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και σε μονιμοποιηθέντες, πρώην ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, υπαλλήλους, οι οποίοι κατά τη μονιμοποίησή τους είχαν διατηρήσει το ασφαλιστικό καθεστώς του πρώην Ι.Κ.Α., που υπάγονται στο άρθρο 7 του ν. 4354/2015, εξαιτίας της μη κατάταξής τους στο εισαγωγικό κλιμάκιο μετά την υποβολή της αίτησης συνταξιοδότησής τους, δεν καταλογίζονται και, αν έχουν ήδη καταλογισθεί, δεν αναζητούνται.
Άρθρο 53
Επέκταση εφαρμογής άρθρου 64 ν. 5042/2023 περί προσωπικής διαφοράς
- Οι παρ. 1, 3, 4 και 5 του άρθρου 64 του ν. 5042/2023 (Α΄ 88) περί επέκτασης προσωπικής διαφοράς σε υπαλλήλους, εφαρμόζονται στο προσωπικό που έχει διοριστεί ή μεταταχθεί από την 1η Απριλίου 2023 και εφεξής στους φορείς της παρ. 1 του άρθρου 64 του ν. 5042/2023, καθώς και στο προσωπικό των ανεξάρτητων αρχών και λοιπών φορέων της παρ. 1 του άρθρου 91 του ν. 5043/2023 (Α΄ 91). Το ύψος της προσωπικής διαφοράς που υπολογίζεται κατ’ εφαρμογή του πρώτου εδαφίου δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως.
- Από το πεδίο εφαρμογής της παρ. 1 εξαιρούνται:
α) το προσωπικό που εμπίπτει στην παρ. 2 του άρθρου 64 του ν. 5042/2023 και την παρ. 7 του άρθρου 33 του ν. 4914/2022 (Α΄ 61) και
β) το προσωπικό της παρ. 3 του άρθρου 91 του ν. 5043/2023.
- Για τη χορήγηση, τον υπολογισμό, τον συμψηφισμό και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια εφαρμογής της προσωπικής διαφοράς της παρ. 1 του παρόντος, ισχύει αναλόγως το άρθρο 64 του ν. 5042/2023.
Άρθρο 54
Αποδοχές του προσωπικού της Προεδρίας της Κυβέρνησης
- Το μισθολογικό καθεστώς του προσωπικού της Προεδρίας της Κυβέρνησης καθορίζεται σύμφωνα με το Κεφάλαιο Β΄ του ν. 4354/2015 (Α΄ 176).
- Το προσωπικό με σχέση εργασίας δημοσίου δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου που υπηρετεί στις οργανικές μονάδες της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού και της Γενικής Γραμματείας Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων της Προεδρίας της Κυβέρνησης, κατατάσσεται στη μισθολογική κλίμακα σύμφωνα με το άρθρο 107 του ν. 4622/2019 (Α΄ 133), εφόσον σωρευτικά:
α) διαθέτει πτυχίο ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης, πανεπιστημιακού ή τεχνολογικού τομέα, της ημεδαπής ή της αλλοδαπής και αναγνωρισμένο μεταπτυχιακό τίτλου σπουδών ετήσιας τουλάχιστον διάρκειας ή έχει αποφοιτήσει από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης (Ε.Κ.Δ.Δ.Α.), και
β) έχει παρακολουθήσει επιτυχώς ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης το οποίο οργανώνεται από το Ε.Κ.Δ.Δ.Α. και καθορίζεται με απόφαση του αρμόδιου για θέματα δημόσιας διοίκησης Υπουργού μετά από εισήγηση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ε.Κ.Δ.Δ.Α.
Το πρώτο εδάφιο εφαρμόζεται και στο προσωπικό που υπηρετεί με απόσπαση στις αναφερόμενες υπηρεσίες. Σε περίπτωση λήξης της απόσπασης και επανόδου του υπαλλήλου στην οργανική του θέση, πραγματοποιείται εκ νέου σύγκριση των αποδοχών του, προκειμένου να υπολογιστεί η τυχόν προσωπική διαφορά που θα είχε δημιουργηθεί εάν υπηρετούσε στην οργανική του θέση και όχι στη θέση απόσπασης. Ο εκ νέου υπολογισμός ισχύει και σε περίπτωση που την απόσπαση ακολουθεί είτε απόσπαση σε άλλη θέση είτε μετάταξη σε άλλη θέση.
- Σε περίπτωση που από την εφαρμογή του παρόντος προκύψουν τακτικές μηνιαίες αποδοχές χαμηλότερες από αυτές που δικαιούνταν ο υπάλληλος κατά την 1η Ιουλίου 2026, η διαφορά διατηρείται ως προσωπική. Για τον υπολογισμό της προσωπικής διαφοράς δεν λαμβάνεται υπόψη η οικογενειακή παροχή. Η προσωπική διαφορά του παρόντος συμψηφίζεται σύμφωνα με το άρθρο 206 του ν. 5193/2025 (Α΄ 56).
Άρθρο 55
Προσωπικό Προεδρίας της Δημοκρατίας – Τροποποίηση περ. ια) παρ. 1 άρθρου 7 ν. 4354/2015
- Στην περ. ια) της παρ. 1 του άρθρου 7 του ν. 4354/2015 (Α΄ 176), περί πεδίου εφαρμογής, μετά τις λέξεις «στον Κανονισμό της,», προστίθενται οι λέξεις «καθώς και το πάσης φύσεως προσωπικό που υπηρετεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας, με την επιφύλαξη των οριζόμενων στην παρ. 1 του άρθρου 12 του π.δ. 351/1991 (Α΄ 121), πλην των προβλεπομένων στην περ. α), στο τρίτο εδάφιο της περ. β), στο τέταρτο εδάφιο της περ. ε) και στην περ. στ) της παρ. 1, κατά το μέρος που αφορά στο προσωπικό των παρ. 2, 3 και 4 του άρθρου 4 του π.δ. 351/1991. Στις διατάξεις αυτές συμπεριλαμβάνεται ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Γραφείου της Προεδρίας της Δημοκρατίας κατά την περ. δ) της παρ. 1 του άρθρου 2 του π.δ. 351/1991, καθώς και οι απασχολούμενοι στο Γραφείο αυτό με ανάθεση καθηκόντων δυνάμει των περ. β), γ) και δ) της παρ. 1 του άρθρου 7 του π.δ. 351/1991,» και η περ. ια) διαμορφώνεται ως εξής:
«ια) οι υπάλληλοι της Βουλής, σύμφωνα με τα ειδικότερα οριζόμενα στον Κανονισμό της, καθώς και το πάσης φύσεως προσωπικό που υπηρετεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας, με την επιφύλαξη των οριζόμενων στην παρ. 1 του άρθρου 12 του π.δ. 351/1991 (Α΄ 121), πλην των προβλεπομένων στην περ. α), στο τρίτο εδάφιο της περ. β), στο τέταρτο εδάφιο της περ. ε) και στην περ. στ) της παρ. 1, κατά το μέρος που αφορά στο προσωπικό των παρ. 2, 3 και 4 του άρθρου 4 του π.δ. 351/1991. Στο ανωτέρω προσωπικό συμπεριλαμβάνονται οι απασχολούμενοι με ανάθεση καθηκόντων δυνάμει των περ. β), γ) και δ) της παρ. 1 του άρθρου 7 του π.δ. 351/1991.».
- Ισχύουσες διατάξεις του π.δ. 351/1991 δεν θίγονται από τις ρυθμίσεις του παρόντος.
Άρθρο 56
Αποδοχές Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος – Τροποποίηση άρθρου 145 ν. 4472/2017
Στο άρθρο 145 του ν. 4472/2017 (Α΄ 74), περί αποδοχών, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) η παρ. 1 αντικαθίσταται, β) η παρ. 3 καταργείται και το άρθρο 145 διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 145
Αποδοχές
- Οι κάθε είδους μηνιαίες αποδοχές των Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος καθορίζονται ως εξής:
α) Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Μητροπολιτών ορίζονται στο ύψος του ενενήντα τοις εκατό (90%) του ορίου της παρ. 1 του άρθρου 28 του ν. 4354/2015 (Α΄ 176), περί ανωτάτων ορίων αποδοχών.
β) Οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές των Τιτουλάριων Επισκόπων και των Βοηθών Επισκόπων ορίζονται σε ποσοστό εβδομήντα τοις εκατό (70%) των αποδοχών της περ. α).
- Πέρα από τις ανωτέρω αποδοχές δεν καταβάλλεται καμία άλλη παροχή.
3. [Καταργείται].».
Άρθρο 53
Παρά το γεγονός ότι η προτεινόμενη διάταξη εισάγεται με σκοπό την αποκατάσταση της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ υπαλλήλων που διαθέτουν τα ίδια τυπικά προσόντα, ασκούν τα ίδια καθήκοντα, υπηρετούν στους ίδιους φορείς με παλαιότερους συναδέλφους τους και υπάγονται στο ίδιο ακριβώς μισθολογικό καθεστώς, αντιμετωπίζονται διαφορετικά.
Στην προτεινόμενη διάταξη του άρθρου 53 θα πρέπει να απαλειφθεί η πρόβλεψη για την εισαγωγή του περιοριστικού πλαφόν των 300 ευρώ, ώστε να θεραπευθεί η υφιστάμενη μισθολογική ανισότητα εις βάρος των υπαλλήλων που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν μετά την 1η.4.2023 στους φορείς των άρθρων 64 του ν. 5042/2023 και 91 του ν. 5043/2023. Επιπλέον, κρίνεται απαραίτητη η πρόβλεψη αναδρομικής εφαρμογής της ρύθμισης από την ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης εκάστου υπαλλήλου, καθώς και η ρητή θεσμοθέτηση του συντάξιμου χαρακτήρα της προσωπικής διαφοράς. Απαιτείται η εισαγωγή ρητής εξαίρεσης της εν λόγω προσωπικής διαφοράς από οποιονδήποτε συμψηφισμό με μεταγενέστερες μισθολογικές αυξήσεις. Κρίνεται επιβεβλημένο να οριστεί ένα σαφές χρονοδιάγραμμα άμεσης εφαρμογής και καταβολής της προσωπικής διαφοράς, χωρίς τις πολύμηνες καθυστερήσεις που παρατηρήθηκαν κατά την προηγούμενη επέκτασή της λόγω ερμηνευτικών και διοικητικών διαδικασιών.
Με τις ανωτέρω τροποποιήσεις αποκαθίσταται η ίση μισθολογική μεταχείριση, εξασφαλίζεται η ισοτιμία σε μόνιμη βάση και αποτρέπεται η δημιουργία υπαλλήλων δύο ταχυτήτων στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών και τις Ανεξάρτητες Αρχές.
Με την προτεινόμενη ρύθμιση του άρθρου 53 θεσπίζεται, για πρώτη φορά, ανώτατο όριο (πλαφόν) ύψους 300€ στην προσωπική διαφορά των υπαλλήλων που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν από την 1η Απριλίου 2023.Η μη καταβολή της πλήρους προσωπικής διαφοράς αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας, καθώς και στο δικαίωμα για «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Το συγκεκριμένο πλαφόν διαιωνίζει αδικαιολόγητα την ύπαρξη εργαζομένων διαφορετικών «ταχυτήτων» και θα πρέπει να καταργηθεί, προκειμένου να διασφαλιστεί μια πλήρης, ενιαία και δίκαιη μισθολογική αντιμετώπιση όλων.Τέλος, καθώς η πλειονότητα των νεοδιοριζόμενων υπαλλήλων εντάσσεται στα χαμηλότερα μισθολογικά κλιμάκια, δικαιότερη λύση θα ήταν η απόδοση της προσωπικής διαφοράς στο σύνολό της, όπως ίσχυε και τα προηγούμενα χρόνια.
Με την προτεινόμενη διάταξη του άρθρου 53, εισάγεται για πρώτη φορά ανώτατο όριο (πλαφόν) 300€ στην προσωπική διαφορά των υπαλλήλων που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν από 1/4/2023. Η μη απόδοση της πλήρους προσωπικής διαφοράς παραβιάζει τη συνταγματική αρχή της ισότητας και το δικαίωμα για «ίση αμοιβή για ίση εργασία».Το πλαφόν των 300€ συντηρεί αδικαιολόγητα την ύπαρξη υπαλλήλων «πολλαπλών ταχυτήτων» και είναι απαραίτητο να απαληφθεί ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης, καθολική και δίκαιη μισθολογική εξίσωση όλων των εργαζομένων.
Ο Σύλλογος Εργαζομένων για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου
αναγνωρίζει ότι τα άρθρα 54 και 58 επιχειρούν να αντιμετωπίσουν υπαρκτά
ζητήματα που έχουν αναδειχθεί διαχρονικά, ως προς το πλαίσιο αποδοχών του
προσωπικού της Προεδρίας της Κυβέρνησης. Ιδιαίτερα το άρθρο 54 συνιστά μια
πρωτοβουλία που αναγνωρίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα και τις αυξημένες
απαιτήσεις των υπηρεσιών της Προεδρίας. Ωστόσο, οι προτεινόμενες ρυθμίσεις, όπως διατυπώνονται, δημιουργούν σημαντικές τεχνικές ασάφειες, νέες εσωτερικές ανισότητες και εύλογα ερωτήματα ως προς τη μεταχείριση των εργαζομένων.
Αρχικά, πρέπει να επισημανθεί ότι οι ρυθμίσεις αυτές προωθούνται χωρίς
προηγούμενη συστηματική εσωτερική διαβούλευση με τους εργαζομένους και
χωρίς επαρκή ενημέρωση των άμεσα ενδιαφερομένων. Για ζητήματα που
αφορούν το μισθολογικό καθεστώς, την υπηρεσιακή κινητικότητα, τις θέσεις
ευθύνης και τη μελλοντική υπηρεσιακή κατάσταση του προσωπικού, η
ουσιαστική διαβούλευση δεν αποτελεί τυπική διαδικασία, αλλά αναγκαία
προϋπόθεση ορθής και δίκαιης νομοθέτησης.
1. Επί του άρθρου 54
Το άρθρο 54 κινείται, κατ’ αρχήν, σε θετική κατεύθυνση, καθώς φαίνεται να
αναγνωρίζει ότι οι υπάλληλοι της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού και της
Γενικής Γραμματείας Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων ασκούν
καθήκοντα αυξημένης πολυπλοκότητας και επιτελικού χαρακτήρα. Η σύνδεση με
τη μισθολογική κλίμακα του άρθρου 107 του ν. 4622/2019 μπορεί να
δικαιολογηθεί ακριβώς από τη φιλοσοφία ίδρυσης των συγκεκριμένων
υπηρεσιών, οι οποίες επιτελούν στην πράξη κεντρικό συντονιστικό και επιτελικό
έργο, ανεξαρτήτως του τυπικού κλάδου προέλευσης των υπαλλήλων.
Ωστόσο, η ρύθμιση δεν εξαντλεί ούτε ανταμείβει επαρκώς την ουσία και την
πολυπλοκότητα των καθηκόντων που ασκούνται από τους υπαλλήλους στο σύνολο της Προεδρίας της Κυβέρνησης. Παράλληλα, εμφανίζει δύο κατηγορίες
προβλημάτων:
α) Τεχνικά προβλήματα
Δεν διευκρινίζεται επαρκώς η φύση, το περιεχόμενο, η διάρκεια, ο χρόνος
υλοποίησης και ο τρόπος πρόσβασης στο ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης του
Ε.Κ.Δ.Δ.Α. Επίσης, δεν αποσαφηνίζεται αν η υπαγωγή στη σχετική μισθολογική
κλίμακα θα συνεπάγεται και αντίστοιχες υπηρεσιακές υποχρεώσεις, ιδίως ως
προς πιθανή υποχρέωση πενταετούς παραμονής στον κλάδο. Η ασάφεια αυτή
μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα ως προς την κινητικότητα, την
υπηρεσιακή εξέλιξη και τον προγραμματισμό των υπαλλήλων.
β) Ζητήματα ίσης και δίκαιης μεταχείρισης
Η ρύθμιση αποκλείει τη Μονάδα Διοικητικής και Οικονομικής Υποστήριξης, η
οποία, ακόμη και αν δεν ασκεί αμιγώς επιτελικά καθήκοντα, καλείται να
υποστηρίξει υπηρεσίες με ιδιαίτερα αυξημένο όγκο, πολυπλοκότητα και
απαιτήσεις λειτουργίας. Αποκλείει επίσης και τις λοιπές- πλην της Γενικής
Γραμματείας Νομικών και Κοινοβουλευτικών Θεμάτων- Γραμματείες της
Προεδρίας της Κυβέρνησης.
Επιπλέον, μένουν εκτός οι υπάλληλοι των κατηγοριών ΔΕ και ΤΕ, καθώς και οι
υπάλληλοι ΠΕ χωρίς μεταπτυχιακό τίτλο, παρά το ότι στην πράξη ασκούν
αντίστοιχα καθήκοντα και συμβάλλουν ισότιμα στην καθημερινή λειτουργία των
υπηρεσιών. Με τον τρόπο αυτό, η αναγνώριση του παραγόμενου έργου
συνδέεται αποκλειστικά με τυπικά προσόντα, παραγνωρίζοντας την πραγματική
φύση των ασκούμενων καθηκόντων.
Τέλος, η ρύθμιση ενδέχεται να δημιουργήσει άνιση ενίσχυση μεταξύ
χαμηλότερων και υψηλότερων μισθολογικών κλιμακίων. Αν και η επιβράβευση
της παραμονής στην υπηρεσία έχει λογική βάση, δεν μπορεί να παραγνωριστεί
ότι, σε συνθήκες έντονου και επίμονου πληθωρισμού και μισθολογικής πίεσης, οι
μεγαλύτερες ανάγκες εντοπίζονται στους χαμηλότερα αμειβόμενους υπαλλήλους
των χαμηλότερων κλιμακίων και τυπικών προσόντων.
Για τους λόγους αυτούς, προτείνεται η αφαίρεση της περίπτωσης α’ της παρ. 2
του άρθρου και η επέκταση της ρύθμισης στο σύνολο των υπηρεσιών της
Προεδρίας της Κυβέρνησης. Εφόσον μάλιστα από την ίδια τη ρύθμιση προκύπτει
πρόθεση αναγνώρισης του ιδιαίτερου έργου των υπηρεσιών της Προεδρίας, ο
Σύλλογος θεωρεί δικαιότερη, και θεσμικά ασφαλέστερη τη λύση της οριζόντιας
πρόσθετης μηνιαίας αμοιβής που έχει ήδη εισηγηθεί. Μια τέτοια λύση θα ενίσχυε
όλους τους εργαζομένους χωρίς να δημιουργεί Γενικές Γραμματείες, υπηρεσίες
και υπαλλήλους πολλών ταχυτήτων.
2. Επί του άρθρου 58
Το άρθρο 58 καταργεί το άρθρο 33 του ν. 4622/2019, δηλαδή το ειδικότερο
πλαίσιο αποδοχών των προϊσταμένων της Προεδρίας της Κυβέρνησης.
Αναγνωρίζεται ότι, ενδεχομένως, με τον τρόπο αυτό επιχειρείται να
αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της μισθολογικής εξίσωσης διαφορετικών βαθμίδων
θέσεων ευθύνης. Ωστόσο, η κατάργηση του ισχύοντος πλαισίου συνιστά δυσμενή
ρύθμιση, καθώς, με βάση το νέο καθεστώς αποδοχών προκύπτουν μειωμένες
απολαβές για τους εργαζόμενους. Επιπλέον, η ρύθμιση δημιουργεί νέα
ερωτήματα.
Πρώτον, δεν είναι απολύτως σαφές αν η προσωπική διαφορά που προβλέπεται
στο άρθρο 54 θα καλύψει πλήρως τυχόν απώλεια αποδοχών για τους ήδη
υπηρετούντες προϊσταμένους μετά την κατάργηση του άρθρου 33. Το ζήτημα
αυτό πρέπει να αποσαφηνιστεί ρητά, ώστε να μην υπάρξει οποιαδήποτε μείωση
αποδοχών, λόγω ερμηνευτικής ασάφειας.
Δεύτερον, ακόμη και αν οι ήδη υπηρετούντες διατηρήσουν τις αποδοχές τους
μέσω προσωπικής διαφοράς, δημιουργείται ερώτημα για τους μελλοντικούς
προϊσταμένους. Από την έναρξη ισχύος του νόμου, οι νέοι προϊστάμενοι
ενδέχεται να αμείβονται διαφορετικά, και χειρότερα, από ήδη υπηρετούντες
συναδέλφους τους, για την ίδια θέση ευθύνης.
Τρίτον, η λύση της προσωπικής διαφοράς δεν είναι θεσμικά ισοδύναμη με μια
καθαρή μισθολογική ρύθμιση. Η προσωπική διαφορά δεν είναι συντάξιμη και δεν
ενισχύει ασφαλιστικά τον εργαζόμενο. Παράλληλα, εφόσον δεν ασφαλίζεται, δεν
δημιουργεί αντίστοιχη εισροή ασφαλιστικών εισφορών.
Εύλογα, επομένως, τίθεται το ερώτημα γιατί επιλέγεται η πλήρης κατάργηση του
άρθρου 33 και όχι μια στοχευμένη τροποποίηση του ήδη υφιστάμενου πλαισίου,
η οποία μάλιστα είχε προταθεί στο παρελθόν, ή μια λύση ποσόστωσης, η οποία
θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της διαφοροποίησης των βαθμίδων
ευθύνης, χωρίς να δημιουργεί νέα ερμηνευτικά κενά και νέες ανισότητες.
Συμπερασματικά, με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις επιβεβαιώνεται ότι υπάρχει
πραγματικό μισθολογικό ζήτημα στην Προεδρία της Κυβέρνησης.
Επαναλαμβάνουμε ότι η ρύθμιση του άρθρου 54 κινείται, κατ’ αρχήν, προς τη
σωστή κατεύθυνση, καθώς αναγνωρίζει την ανάγκη μισθολογικής αποτύπωσης
των ιδιαίτερων καθηκόντων που ασκούνται σε υπηρεσίες της Προεδρίας. Ωστόσο,
δεν συνιστά πραγματική οριζόντια ενίσχυση για το σύνολο των εργαζομένων,
ιδίως στην τρέχουσα οικονομική συγκυρία, κατά την οποία η ακρίβεια και η
διαρκής μισθολογική πίεση επιβαρύνουν δυσανάλογα τους χαμηλότερα
αμειβόμενους υπαλλήλους.
Αντιθέτως, η κατάργηση του άρθρου 33 του ν.4622/2019 του άρθρου 58 εισάγει
δυσμενή ρύθμιση ως προς το υφιστάμενο καθεστώς αποδοχών των
προϊσταμένων της Προεδρίας, γεγονός ιδιαιτέρως προβληματικό και
πρωτοφανές, ιδίως σε ένα σχέδιο νόμου το οποίο, κατά τα λοιπά, επεκτείνει
μισθολογικές παροχές και ευνοϊκές ρυθμίσεις, μάλιστα σημαντικά υψηλότερου
δημοσιονομικού κόστους, σε συναδέλφους άλλων φορέων.
Καλούμε, συνεπώς, τη Διοίκηση και την πολιτική ηγεσία αφού αποσαφηνίσουν
ρητά τα ανωτέρω κρίσιμα σημεία ως προς το τεχνικό σκέλος, να υιοθετήσουν τις
προτεινόμενες αλλαγές επί του παρόντος σχεδίου νόμου ή, ακόμη καλύτερα, να
υιοθετήσουν τις προτάσεις του Συλλόγου, οι οποίες, σε σχέση με τις
προτεινόμενες ρυθμίσεις, υπηρετούν αποτελεσματικότερα την αρχή της ίσης
μεταχείρισης, τη θεσμική σαφήνεια και την ουσιαστική αναγνώριση του έργου
των εργαζομένων.
Άρθρο 56: Δυστυχώς φαίνεται να περνά απαρατήρητο ακόμα και απο αυτούς που σχολιάζουν εδώ. Έχετε καταλάβει γιατί πρόκειται; Σχεδόν διπλασιασμός στις αποδοχές των ανωτάτων κληρικών. Απαράδεκτο. Διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας τώρα.
Άρθρο 53: Με την διάταξη αυτή και συγκεκριμένα ότι η προσωπική διαφορά «δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως», δυστυχώς δεν θα επιτευχθεί η αποκατάσταση της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ υπαλλήλων που διαθέτουν τα ίδια τυπικά προσόντα, ασκούν τα ίδια καθήκοντα και υπηρετούν στους ίδιους φορείς με παλαιότερους συναδέλφους τους. Αντιθέτως οδηγεί ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα, διαιωνίζεται η εργασία υπαλλήλων «δύο ταχυτήτων» και η άνιση μεταχείριση εργαζομένων με τα ίδια χαρακτηριστικά. Για το λόγο αυτό δικαιότερο είναι η άμεση απαλοιφή του εδαφίου που θέτει το ανώτατο όριο (πλαφόν) των τριακοσίων (300) ευρώ. Η προσωπική διαφορά πρέπει να χορηγείται με τους ίδιους ακριβώς όρους και προϋποθέσεις που ισχύουν για το προσωπικό που διορίστηκε έως την 31/3/2023. Επίσης στην διάταξη θα πρέπει να συμπεριληφθεί και ο συντάξιμος χαρακτήρας της προσωπικής διαφοράς.
Αρθρο 56
Κακως διπλασιαζεται ο μισθος των μητροπολιτων,τιτουλαριων,επισκοπων και βοηθων επισκοπων.Βεβαιως να παρουν αυξηση οι ανθρωποι ως εργαζομενοι και κατοχοι διπλωματος ανωτατων σπουδων,τοση οση πηραν οι υπολοιποι διπλωματουχοι εργαζομενοι.Ευνοημενος κλαδος.
Aρθρο 53: Με την εισαγωγή του πλαφόν των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως δεν απαλείφεται η μισθολογική ανισότητα αλλά αντιθέτως διαιωνίζεται η εργασία υπαλλήλων «δύο ταχυτήτων». Η προσωπική διαφορά πρέπει να υπολογιστεί και να χορηγηθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για όλους, πόσο δε μάλλον όταν το άρθρο αναφέρει «Επέκταση εφαρμογής άρθρου 64 ν. 5042/2023 περί προσωπικής διαφοράς» στο οποίο άρθρο του ν.5042 δεν οριζόταν κανένα πλαφόν.
Απορίας άξιο υπό ποιες συνθήκες συντάχθηκε η παραδοσιακά νομικίστικη και νεφελώδη προτεινόμενη διάταξη του άρθρου 54. Είναι σαφώς προκλητική για τους ήδη υπηρετούντες στον κλάδο επιτελικών στελεχών, προσβάλλοντας καταφανώς τη θεσμική οδό που επέλεξαν και την προσπάθεια που κατέβαλαν για να ενταχθούν στον εν λόγω κλάδο. Μην περιμένοντας την όποια προεκλογική περίοδο αποκατάστασης όλων όσοι θα μπορούσαν να ενταχθούν στα έτσι κι αλλιώς φτωχά ευεργετήματα του διακριτού μισθολογίου επιτελικών, αλλά παράλληλα να απόσχουν από τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή την ιδιότητα, της επίσης πρόχειρης ή μάλλον ανύπαρκτης εκτέλεσης επιτελικών καθηκόντων.
Παρατηρείται μια εσκεμμένη απροθυμία ρύθμισης του από το 2019 περίφημου έπους της επιτελικότητας. Η προς τα κάτω εξισωτική λογική υποβαθμίζει τον θεσμό και θίγει κατάφωρα τα ήδη επιτελικά στελέχη που απορούν για το εάν ο θεσμός αυτός αποτελεί όντως μία μεταρρυθμιστική τομή ή απλά έναν πίνακα διακριτού μισθολογίου, στον οποίο δύνανται να εντάσσονται αυθαίρετα όλοι όσοι τυχαίνει να απασχολούνται στην προεδρία για την απολαβή ενός επιδόματος που είναι ασήμαντο. Η επέκταση της προτεινόμενης ρύθμισης μάλιστα στο αποσπασμένο προσωπικό και με διατήρηση των μισθολογικών προνομίων μέσω του μηχανισμού της «προσωπικής διαφοράς» ακόμα και μετά τη λήξη της απόσπασης (μάλλον θα γίνουν πολλές τους επόμενους μήνες) ή σε περίπτωση μετάταξης συνιστά καταστρατήγηση σχεδόν όλων των αρχών της χρήστης διοίκησης και του δημοσίου δικαίου. Προτείνεται λοιπόν οριζόντιο επίδομα 300 €, εμπνεόμενο την προσωπική διαφορά του άρθρου 53, που ενέπνευσε και το συντάκτη της διάταξης του άρθρου 54. Αυτό θα αποτελούσε ένα αντάξιο και εφικτό κίνητρο για το προσωπικό της προεδρίας χωρίς να συνδέεται καθόλου με το θεσμό και το μισθολόγιο των επιτελικών στελεχών, αλλά να είναι οριζόντιο σε όλους, των ήδη επιτελικών στελεχών συμπεριλαμβανομένων που υπηρετούν στην προεδρία.
Πρόκειται για ένα παντελώς άνισο και άδικο άρθρο το οποίο καθιστά συναδέλφους που βρίσκονται στο ίδιο γραφείο, έχουν τα ίδια τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, την ίδια προϋπηρεσία και επιτελούν την ίδια εργασία, να αμείβονται διαφορετικά απλά επειδή και μόνο ο ένας μετατάχθηκε στη θέση αυτή νωρίτερα από τον άλλον έστω και κάποιους μήνες (δηλαδή πριν τις 1/4/2023).Θα μπορούσε να εφαρμοστεί η ίδια διάταξη υπολογισμού Προσωπικής Διαφοράς που ισχύει ήδη για τους υπαλλήλους που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν πριν τον Απρίλιο του 2023, αλλιώς θα συντελεστεί μια κατάφωρη αδικία για τους «νεότερους»!
Το άρθρο 53 είναι σωστό γιατί προσπαθεί να διορθώσει την αδικία που υπήρχε τα τελευταία χρόνια, αλλά δημιουργεί μια νέα αδικία που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με κανένα τρόπο: δύο υπάλληλοι, δίπλα-δίπλα στο ίδιο γραφείο, με τα ίδια καθήκοντα και τις ίδιες υποχρεώσεις, παίρνουν διαφορετικό μισθό. Μόνο και μόνο επειδή ο ένας διορίστηκε λίγο πριν και ο άλλος λίγο μετά από μια συγκεκριμένη ημερομηνία.
Η προσωπική διαφορά δεν είναι κάποιο «μποναμάς» ή έκτακτο επίδομα. Δεν δίνουμε ότι έχουμε ευχαρίστηση.
Το πλαφόν των 300 ευρώ μόνο για ορισμένους και όχι για όλους, είναι απλά άνιση μεταχείριση.
Με την προτεινόμενη διάταξη του άρθρου 53, αναγνωρίζεται ορθώς η ανάγκη άρσης της μισθολογική ανισότητα για τους υπαλλήλους που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν από την 1η Απριλίου 2023 και μετά. Ωστόσο, η εισαγωγή του ανώτατου ορίου (πλαφόν) των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως, έρχεται σε αντίθεση με την επίλυση της μισθολογικής ανισότητας. Η ανισότητα παραμένει. Υπάρχουν υπάλληλοι που αντιμετωπίζονται διαφορετικά μισθολογικά μέσα στο ίδιο γραφείο, με τα ίδια προσόντα και τα ίδια καθήκοντα.
Για την τήρηση της βασικής αρχής της ίσης αμοιβής για ίση εργασία, είναι απαραίτητο να απαλειφθεί το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 σχετικά με το ανώτατο όριο των 300 ευρώ. Η επέκταση της προσωπικής διαφοράς, με αναδρομική ισχύ από την ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης του κάθε υπαλλήλου ώστε να αποκατασταθεί μέρος των σημαντικών εισοδηματικών απωλειών που υπέστησαν οι υπάλληλοι που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν μετά την 1η Απριλίου 2023. Η χορήγηση της προσωπικής διαφοράς μόνο από την έναρξη ισχύος του νόμου αφήνει ανέπαφη τη μισθολογική ζημία που συσσωρεύθηκε επί περισσότερο από τρία χρόνια λόγω του αποκλεισμού των συγκεκριμένων εργαζομένων από το σχετικό δικαίωμα.
Επίσης πρέπει να καταργηθεί ο συμψηφισμός της Π.Δ. με τη λήψη μισθολογικών κλιμακίων και να ενσωματωθεί η Π.Δ. στον βασικό και συντάξιμο μισθό. Μόνο έτσι θα υπάρξουν πραγματικές αυξήσεις για την καταπολέμηση της ακρίβειας και του πληθωρισμού.
Η επιβολή πλαφόν 300 € αναιρεί στην πράξη τον σκοπό της ρύθμισης, καθώς δεν επιτρέπει την πλήρη αναπλήρωση της μισθολογικής απώλειας και οδηγεί σε άνιση μεταχείριση εργαζομένων με τα ίδια χαρακτηριστικά. Ως εκ τούτου, ζητείται η εφαρμογή του καθεστώτος του 2023, χωρίς κανένα περιορισμό, ώστε η προσωπική διαφορά να καλύπτει εξ ολοκλήρου τη διαφορά αποδοχών.
Στη διάταξη του άρθρου 53 θα πρέπει να απαλειφθεί η πρόβλεψη για την εισαγωγή του περιοριστικού πλαφόν των 300 ευρώ, ώστε να θεραπευθεί οριστικά η υφιστάμενη μισθολογική ανισότητα εις βάρος των υπαλλήλων που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν μετά την 1η.4.2023 στους φορείς των άρθρων 64 του ν. 5042/2023 και 91 του ν. 5043/2023.
Kρίνεται απαραίτητη η πρόβλεψη αναδρομικής εφαρμογής της ρύθμισης από την ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης εκάστου υπαλλήλου, καθώς και η ρητή θεσμοθέτηση του συντάξιμου χαρακτήρα της προσωπικής διαφοράς. Απαιτείται η εισαγωγή ρητής εξαίρεσης της εν λόγω προσωπικής διαφοράς από οποιονδήποτε συμψηφισμό με μεταγενέστερες μισθολογικές αυξήσεις.
Θεωρώ επιβεβλημένο να οριστεί ένα σαφές χρονοδιάγραμμα άμεσης εφαρμογής και καταβολής της προσωπικής διαφοράς, χωρίς τις πολύμηνες καθυστερήσεις που παρατηρήθηκαν κατά την προηγούμενη επέκτασή της λόγω ερμηνευτικών και διοικητικών διαδικασιών.
Με τις ανωτέρω τροποποιήσεις αποκαθίσταται η ίση μισθολογική μεταχείριση, εξασφαλίζεται η ισοτιμία σε μόνιμη βάση και αποτρέπεται η δημιουργία υπαλλήλων δύο ταχυτήτων στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών.
1.Στην προτεινόμενη διάταξη του άρθρου 53 θα πρέπει να απαλειφθεί η πρόβλεψη για την εισαγωγή του περιοριστικού πλαφόν των 300 ευρώ, ώστε να θεραπευθεί οριστικά η υφιστάμενη μισθολογική ανισότητα εις βάρος των υπαλλήλων που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν μετά την 1η.4.2023 στους φορείς των άρθρων 64 του ν. 5042/2023 και 91 του ν. 5043/2023.
2.Προς την κατεύθυνση αυτή, κρίνεται απαραίτητη η πρόβλεψη αναδρομικής εφαρμογής της ρύθμισης από την ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης εκάστου υπαλλήλου, καθώς και η ρητή θεσμοθέτηση του συντάξιμου χαρακτήρα της προσωπικής διαφοράς. Απαιτείται η εισαγωγή ρητής εξαίρεσης της εν λόγω προσωπικής διαφοράς από οποιονδήποτε συμψηφισμό με μεταγενέστερες μισθολογικές αυξήσεις.
3.Κρίνεται επιβεβλημένο να οριστεί ένα σαφές χρονοδιάγραμμα άμεσης εφαρμογής και καταβολής της προσωπικής διαφοράς, χωρίς τις πολύμηνες καθυστερήσεις που παρατηρήθηκαν κατά την προηγούμενη επέκτασή της λόγω ερμηνευτικών και διοικητικών διαδικασιών.
Με τις ανωτέρω τροποποιήσεις αποκαθίσταται η ίση μισθολογική μεταχείριση, εξασφαλίζεται η ισοτιμία σε μόνιμη βάση και αποτρέπεται η δημιουργία υπαλλήλων δύο ταχυτήτων στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών και τις Ανεξάρτητες Αρχές.
Άρθρο 53
Με την εισαγωγή του πλαφόν των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως συνεχίζει η παραβίαση της αρχής της ισονομίας και της μισθολογικής ισότητας.
Επίσης, στη φράση «στο προσωπικό που έχει διοριστεί ή μεταταχθεί από την 1η Απριλίου 2023 και εφεξής» να αποσαφηνιστεί το «εφεξής», συμπεριλαμβάνοντας το σύνολο των διορισθέντων ή μεταταχθέντων μέχρι τη δημοσίευση του νόμου.
Άρθρο 54: Για την αποφυγή ερμηνευτικών αμφιβολιών, θα ήταν σκόπιμο να διευκρινιστεί ότι το πεδίο εφαρμογής της παρ. 2 καταλαμβάνει τους λοιπούς υπαλλήλους της Προεδρίας της Κυβέρνησης και όχι τους υπαλλήλους που ήδη ανήκουν στον κλάδο ΠΕ Επιτελικών Στελεχών των άρθρων 104 έως 107 του ν. 4622/2019.
Η παρ. 2 επαναλαμβάνει, χωρίς πλήρη ταύτιση, τις προϋποθέσεις που προβλέπονται για την ένταξη στον ανωτέρω κλάδο, καθώς δεν περιλαμβάνει τους κατόχους διδακτορικού τίτλου, οι οποίοι αναφέρονται στην παρ. 2 του άρθρου 105 του ν. 4622/2019.
Η παρ. 1 κρίνεται περιττή, καθώς το προσωπικό της Προεδρίας της Κυβέρνησης υπάγεται ήδη στο πεδίο εφαρμογής του Κεφαλαίου Β΄ του ν. 4354/2015 δυνάμει του άρθρου 7 του ίδιου νόμου. Περαιτέρω, η διατύπωσή της ενδέχεται να δημιουργήσει ερμηνευτικά ζητήματα ως προς τη σχέση της προτεινόμενης ρύθμισης με ειδικά μισθολογικά καθεστώτα, καθώς και με το μισθολογικό καθεστώς των υπαλλήλων του κλάδου ΠΕ Επιτελικών Στελεχών της Διοίκησης. Ειδικότερα, σε περίπτωση τοποθέτησης υπαλλήλων του εν λόγω κλάδου σε λοιπές Γενικές Γραμματείες της Προεδρίας της Κυβέρνησης, δεν καθίσταται σαφές εάν εξακολουθεί να εφαρμόζεται η μισθολογική κλίμακα του άρθρου 107 του ν. 4622/2019 ή εάν η εφαρμογή της συνδέεται αποκλειστικά με την υπηρεσία στις δύο αναφερόμενες Γενικές Γραμματείες.
Η διαγραφή της παρ. 1 δεν φαίνεται να επηρεάζει την κανονιστική εμβέλεια της διάταξης, δεδομένου ότι το ουσιαστικό ρυθμιστικό περιεχόμενο περιλαμβάνεται στις επόμενες παραγράφους.
Περαιτέρω, η ρύθμιση περί επανυπολογισμού αποδοχών μετά τη λήξη απόσπασης καλύπτει μόνο τους αποσπασμένους υπαλλήλους και όχι τυχόν υπαλλήλους που κατέχουν οργανική θέση στις συγκεκριμένες υπηρεσίες, γεγονός που θα μπορούσε να εξεταστεί ως προς την ανάγκη ειδικότερης πρόβλεψης.
Τέλος, για λόγους συστηματικότητας και νομοτεχνικής συνοχής, θα μπορούσε να εξεταστεί η ενσωμάτωση της ρύθμισης σε υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο, ιδίως στον ν. 4622/2019, ο οποίος ήδη περιλαμβάνει ειδικές διατάξεις για το προσωπικό και τις αποδοχές της Προεδρίας της Κυβέρνησης.
Για το άρθρο 53: α) Να θεσπιστεί πδ 300€ μικτά για τους υπαλλήλους που προσληφθηκαν στις εν λόγω Υπηρεσίες απο την 1.4.2023 και εφεξής, καθώς επίσης και το ίδιο ποσό σε όσους απο τους υπαλληλους λαμβάνουν πδ λιγότερη από 300€ με τη διάταξη του 2023.
Επί του άρθρου 53 για την ΠΔ:
Δεν προκαλεί πλέον καμία έκπληξη ότι η πολιτική ηγεσία επιλέγει να «διορθώσει» μια υπαρκτή αδικία, εισάγοντας μία νέα, την οποία θα κληθεί να «ξαναδιορθώσει» προεκλογικά στην επόμενη περίοδο. Παράλληλα, η ΠΔ συνεχίζει να περικόπτεται στους παλιούς υπαλλήλους του ΥΠΕΘΟΟ χρόνο με το χρόνο. Κάθε νεοεισερχόμενος υπάλληλος στο ΥΠΕΘΟΟ γνωρίζει πλέον ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει η σειρά του να μπει η φουρνιά του στο κάρο με την ΠΔ… Είναι αδιανόητο ότι δεν υπάρχει καμία σοβαρή πολιτική για την οριζόντια αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων που να είναι αφενός αντάξια της ακρίβειας στη χώρα και αφετέρου να είναι βιώσιμη μακροχρόνια, αλλά προτιμάτε να καταφεύγετε προεκλογικά στην εύκολη λύση την επιδοματική πολιτική. Στο ίδιο έργο θεατές…ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ ΠΙΑ.
Επί του άρθρου 54 για το άρθρο 107 του ν.4622 στην ΠτΚ:
Άλλη μια αποσπασματική κίνηση με ερασιτεχνικό σχεδιασμό μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς σκοπούς, που ούτε καν ονοματίζετε ότι αφορά στο μισθολόγιο που ισχύει για τον κλάδο των επιτελικών στελεχών.
Έτσι για να έχετε μια συνολική εικόνα των πραγμάτων, θα ήθελα να σας θυμίσω σε περίπτωση που έχετε ξεχάσει, την προϊστορία του άρθρου που επικαλείστε:
Κάποιοι πίστεψαν στο αφήγημα του επιτελικού κράτους και επέλεξαν να αφήσουν άλλες θέσεις στο δημόσιο για να μεταταχθούν στο νεοσύστατο κλάδο ΠΕ Επιτελικών Στελεχών, που τόσο πολύ διαφημίστηκε με τις αδιάβλητες εξετάσεις με χρήση τεχνητής νοημοσύνης του ΕΚΔΔΑ (και όντως ήταν έτσι) και μετά παρακολούθησαν ένα εξαντλητικό πρόγραμμα σπουδών καθημερινά επί 3μήνες με εξετάσεις και εργασίες, που πραγματικά δεν έχουν χρειαστεί πουθενά από όταν τοποθετήθηκαν στις νέες θέσεις τους. Καμία ανάλυση δημόσιας πολιτικής δεν έχει ζητηθεί, γιατί πολύ απλά δεν θέλει να κάνει το κράτος καμία ανάλυση και αξιολόγηση πολιτικών! Πορεύεται μόνο με γνώμονα το πολιτικό κόστος των επιλογών του και αυτό το κριτήριο συνεχίζει να είναι πιο ψηλά από την ανάγκη για στρατηγική, επιστημονικότητα και επαγγελματισμό.
Το μισθολόγιο τους δε, μια μια ορθή επανάληψη εγγράφου λόγω λάθους υπολογισμών του ΓΛΚ (;) δεν είχε καμία σχέση όπως διαμορφώθηκε και ισχύει συγκριτικά με το αρχικά καθορισθέν προ ορθής επανάληψης.
Αντί να προβείτε λοιπόν σε μια σοβαρή αξιολόγηση του προγράμματος αυτού και να ρυθμίσετε τα υπαρκτά ζητήματα (ενδεικτικά: άσκηση άλλων καθηκόντων, επανεξέταση απολαβών, άρση δεσμεύσεων κινητικότητας, τήρηση προτεραιότητας σε θέσεις ευθύνης), παρέχοντας ένα θεσμικό πλαίσιο που θα διασφαλίζει ότι τα επιτελικά στελέχη πράγματι κάνουν αυτά που σχεδιάσατε να κάνουν όταν δημιουργήσατε τον κλάδο κι όταν τα εκπαιδεύσατε, εντάσσετε κι άλλους κατά το δοκούν ΜΟΝΟ στο μισθολογικό καθεστώς του κλάδου, με ασαφείς διαδικασίες που σίγουρα δεν είναι ίδιες με αυτές που ίσχυαν για τους ήδη υπηρετούντες υπαλλήλους του κλάδου. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι δεν έχουν ξαναγίνει εξετάσεις για νέα επιτελικά στελέχη μέσω της διαδικασίας εξετάσεων του ΕΚΔΔΑ (γιατί άραγε), παρά μόνο προβλέπονται θέσεις μέσω της ΕΣΔΔΑ ως κατεύθυνση ή τμήμα επιλογής για ελάχιστα άτομα που μετριούνται στα δάκτυλα των δύο χεριών.
Θέλετε ή δεν θέλετε τελικά να ενισχύσετε τον κλάδο και να έχετε στη διάθεσή σας υπαλλήλους στη διοίκηση με υψηλά προσόντα και δυνατότητες; Γιατί στην πράξη μας έχετε εγκλωβισμένους για μια 5ετία και ανενεργούς ως προς τα καθήκοντα που προβλέπει ο νόμος του επιτελικού κράτους. Πιστεύετε ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα θα παραμείνει κανείς στον κλάδο μετά την παρέλευση της 5ετίας…;
Κρίμα γιατί όπως κάνετε τα περισσότερα για τους τίτλους μόνο, χωρίς να εξετάσετε την ουσία, έτσι συμβαίνει και με τα επιτελικά στελέχη: μια μεταρρύθμιση που ακυρώσατε οι ίδιοι με την ολιγωρία σας και απαξιώνετε με τέτοιους είδους φωτογραφικές διατάξεις χωρίς στρατηγική και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Αποσύρετε τη διάταξη και βρείτε άλλους τρόπους να αυξήσετε τις αποδοχές όχι μόνο στις 2 ΓΓ της ΠτΚ αλλά σε όλο το δημόσιο (βλ. σχόλιο παραπάνω και για το άρθρο 53 με την ΠΔ).
Άντε θα δώσω και μία ιδέα! Αξιοποιήστε τα πραγματικά και εν ενεργεία επιτελικά στελέχη της διοίκησης (και του κλάδου και εκτός κλάδου γιατί είναι πολλοί περισσότεροι οι ικανοί από τους 100 κατ’ όνομα «επιτελικά στελέχη») που τα περισσότερα περιορίζονται να κάνουν το 1/5 των δυνατοτήτων τους, προκειμένου να μελετήσουν και να σχεδιάσουν μια νέα πολιτική αμοιβών στο δημόσιο… και να σας υποβάλλουν πρόταση, αφού εσείς δεν θέλετε ή δεν μπορείτε να το κάνετε μόνοι σας με τους συνεργάτες σας. Έλεος πια με την αποσπασματική και κομματική τακτική σας. Καταλάβετέ το: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΙΘΑΝΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ. ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΤΕΛΙΖΕΤΕ.
Η προτεινόμενη ρύθμιση του άρθρου 53 είναι παντελώς άδικη χωρίς να περιλαμβάνει και παλαιότερους υπαλλήλους που κάνανε μετάταξη πριν απο την 1η Απριλίου του 2023, που με κόπους, θυσίες και οικονομικές υπερβάσεις επένδυσαν στην επαγγελματική τους αναβάθμιση κατακτώντας ένα πτυχίο ΑΕΙ που ουσιαστικά είχε ως επιβράβευση την αισθητή μείωση των αποδοχών τους από την προσωπική διαφορά. Η προτεινόμενη ρύθμιση του άρθρου 53 το μοναδικό που θα πετύχει είναι τη διαιώνιση της άνισης μεταχείρισης μεταξύ δημοσίων υπαλλήλων που εκτελούν το ίδιο εργασιακό αντικείμενο με μισθολογικές αποκλίσεις που αντιβαίνουν κατάφορα στο ζητούμενο της μισθολογικής ισότητας και ενισχύει υπαλλήλους που δεν επιδιώκουν την επαγγελματική εξέλιξη στο πρόσχημα των καλύτερων οικονομικών απολαβών πράγμα που είναι ζημειογόνο για την εκάστοτε δημόσια υπηρεσία. Η παραπάνω οικονομική κατάφορη αδικία οφείλει να θεραπευτεί άμεσα από την μια πολιτεία που αναζητά διακαώς ισονομία.
Θέμα: Ένσταση επί του πλαφόν των 300€ στην προσωπική διαφορά (Άρθρο 53) – Αίτημα διαγραφής περιορισμού
Η επέκταση της προσωπικής διαφοράς στο προσωπικό που διορίστηκε ή μετατάχθηκε από την 1η Απριλίου 2023 και εφεξής είναι θετική, ωστόσο η εισαγωγή ανώτατου ορίου (πλαφόν) 300 ευρώ μηνιαίως ακυρώνει τον ίδιο τον σκοπό της διάταξης και εισάγει μια νέα, αυθαίρετη μισθολογική ανισότητα.
Η συγκεκριμένη ρύθμιση οδηγεί σε:
Διαιώνιση υπαλλήλων «δύο ταχυτήτων»: Υπάλληλοι στο ίδιο τμήμα, με τα ίδια προσόντα και καθήκοντα, θα αμείβονται με αποκλίσεις που ξεπερνούν τα 600 ευρώ, παγιώνοντας το μισθολογικό χάσμα αντί να το εξαλείφουν.
Παραβίαση Συνταγματικών και Ενωσιακών Αρχών: Η διαφοροποίηση με βάση ένα καθαρά ημερολογιακό κριτήριο (1.4.2023) έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την αρχή της ισότητας (Άρθρο 4 παρ. 1 Σ) και της ίσης αμοιβής για εργασία ίσης αξίας (Άρθρο 22 παρ. 1 Σ), καθώς και την Οδηγία (ΕΕ) 2023/970.
Αποτυχία προσέλκυσης και συγκράτησης Μηχανικών (Brain Drain): Η προσωπική διαφορά αποτελούσε το μοναδικό ουσιαστικό οικονομικό κίνητρο για να επιλέξουν εξειδικευμένοι επιστήμονες, όπως οι Μηχανικοί, τη Δημόσια Διοίκηση έναντι του ιδιωτικού τομέα. Όπως επιβεβαιώνει επίσημα και ο ΑΣΕΠ διά του Προέδρου του, οι Μηχανικοί αποτελούν τον κλάδο με τις περισσότερες κενές θέσεις στους διαγωνισμούς, τις περισσότερες αρνήσεις διορισμού και τις μαζικότερες παραιτήσεις. Το πλαφόν των 300 ευρώ υπονομεύει πλήρως τη στελέχωση των τεχνικών υπηρεσιών και των Ανεξάρτητων Αρχών.
Μόνιμη εισοδηματική υποβάθμιση: Λόγω του μηχανισμού συμψηφισμού, οι νέοι υπάλληλοι θα αμείβονται μόνιμα λιγότερο από τους παλαιότερους συναδέλφους τους, στερούμενοι κινήτρων παραμονής.
Υπονόμευση της εσωτερικής συνοχής: Δημιουργούνται τριβές και εντάσεις εντός των υπηρεσιών λόγω της αδικαιολόγητης μισθολογικής δυσαναλογίας.
Το επιχείρημα του δημοσιονομικού κόστους δεν ευσταθεί, καθώς βάσει του άρθρου 206 του ν. 5193/2025, προβλέπεται ήδη σταδιακός συμψηφισμός (κατά 50%) των ποσών άνω των 300 ευρώ με τις μελλοντικές αυξήσεις, γεγονός που αποσβένει τη δαπάνη ελεγχόμενα.
Προτεινόμενη Αναδιατύπωση:
Για την αποκατάσταση της ίσης μεταχείρισης, επιβάλλεται η διαγραφή του δεύτερου εδαφίου της παρ. 1: «Το ύψος της προσωπικής διαφοράς που υπολογίζεται κατ’ εφαρμογή του πρώτου εδαφίου δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως.» ή, εναλλακτικά, η πλήρης εφαρμογή των προβλέψεων του άρθρου 64 του ν. 5042/2023 χωρίς πρόσθετους περιορισμούς.
Άρθρο 53: Με την διάταξη αυτή και συγκεκριμένα ότι η προσωπική διαφορά «δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως», δυστυχώς δεν θα επιτευχθεί η αποκατάσταση της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ υπαλλήλων που διαθέτουν τα ίδια τυπικά προσόντα, ασκούν τα ίδια καθήκοντα και υπηρετούν στους ίδιους φορείς με παλαιότερους συναδέλφους τους. Αντιθέτως οδηγεί ακριβώς στο αντίθετο αποτέλεσμα, διαιωνίζεται η εργασία υπαλλήλων «δύο ταχυτήτων» και η άνιση μεταχείριση εργαζομένων με τα ίδια χαρακτηριστικά. Για το λόγο αυτό δικαιότερο είναι η άμεση απαλοιφή του εδαφίου που θέτει το ανώτατο όριο (πλαφόν) των τριακοσίων (300) ευρώ. Η προσωπική διαφορά πρέπει να χορηγείται με τους ίδιους ακριβώς όρους και προϋποθέσεις που ισχύουν για το προσωπικό που διορίστηκε έως την 31/3/2023. Επίσης στην διάταξη θα πρέπει να συμπεριληφθεί και ο συντάξιμος χαρακτήρας της προσωπικής διαφοράς.
Η προσωπική διαφορά είναι ένα στρεβλό και άδικο σύστημα με πλέον αδικημένους τους παλιούς υπαλλήλους που απώλεσαν εν όλω ή εν μέρει λόγω προαγωγής, μισθολογικής εξέλιξης, αναγνώρισης τίτλων σπουδών ή αλλαγής κατηγορίας/κλάδου μεγάλο μέρος της από το 2016 έως σήμερα. Αποτέλεσμα να έχει χαθεί κάθε έννοια προϋπηρεσίας και μαζί και η κοινή λογική αφού υπάλληλοι ενός, δύο και τριών ετών αμείβονται υψηλότερα από υπαλλήλους των 15-20 ετών. Επομένως για την αποκατάσταση της στρέβλωσης δίκαιο είναι να χορηγηθεί είτε επίδομα ύψους 300 ευρώ σε όλους παλιούς και νέους με αντικατάσταση ισόποσου( εάν υπάρχει) μέρους της προσωπικής διαφοράς σε όλους παλιούς και νέους ή να αντιστραφεί μέρος των συμψηφισμών της προσωπικής διαφοράς σε όσους είναι κάτω των 300 ευρώ ώστε να διαμορφωθεί και για αυτούς στο ίδιο ύψος.
Με την προτεινόμενη διάταξη του άρθρου 53, αναγνωρίζεται ορθώς η ανάγκη άρσης της μισθολογική ανισότητα για τους υπαλλήλους που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν από την 1η Απριλίου 2023 και μετά. Ωστόσο, η εισαγωγή του ανώτατου ορίου (πλαφόν) των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως, έρχεται σε αντίθεση με την επίλυση της μισθολογικής ανισότητας. Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ παραμένει. Υπάρχουν υπάλληλοι διαφορετικών ταχυτήτων μέσα στο ίδιο γραφείο, με τα ίδια προσόντα και τα ίδια καθήκοντα.
Για την τήρηση της βασικής αρχής της ίσης αμοιβής για ίση εργασία, είναι απαραίτητο να απαλειφθεί το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 σχετικά με το ανώτατο όριο των 300 ευρώ. Η επέκταση της προσωπικής διαφοράς πρέπει να γίνει ομοιόμορφα, με ενιαίους κανόνες, διασφαλίζοντας δίκαια και μόνιμα τόσο τους τωρινούς όσο και τους μελλοντικούς υπαλλήλους. Επίσης πρέπει να καταργηθεί ο συμψηφισμός της Π.Δ. με τη λήψη μισθολογικών κλιμακίων και να ενσωματωθεί η Π.Δ. στον βασικό και συντάξιμο μισθό. Μόνο έτσι θα υπάρξουν πραγματικές αυξήσεις για την καταπολέμηση της ακρίβειας και του πληθωρισμού.
Η εισαγωγή του πλαφόν των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως έρχεται σε αντίθεση με την επίλυση της μισθολογικής ανισότητας καθώς υπάρχουν υπάλληλοι διαφορετικών ταχυτήτων μέσα στο ίδιο γραφείο, με τα ίδια προσόντα και τα ίδια καθήκοντα. Η ανισότητα συνεχίζεται. Ορθώς έχει προβλεφθεί να δίνεται εφεξής.
Για την τήρηση της βασικής αρχής της ίσης αμοιβής για ίση εργασία, είναι απαραίτητο να απαλειφθεί το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 1 σχετικά με το ανώτατο όριο των 300 ευρώ. Η επέκταση της προσωπικής διαφοράς πρέπει να γίνει ομοιόμορφα, με ενιαίους κανόνες, διασφαλίζοντας δίκαια και μόνιμα τόσο τους τωρινούς όσο και τους μελλοντικούς υπαλλήλους. Επίσης πρέπει να καταργηθεί ο συμψηφισμός της Π.Δ. με τη λήψη μισθολογικών κλιμακίων και να ενσωματωθεί η Π.Δ. στον βασικό και συντάξιμο μισθό.
Επισης, η πρόβλεψη αναδρομικότητας για το σύνολο των αποδοχών που χάθηκαν είναι αναγκαία για την αποκατάσταση της ως τώρα αδικίας.
Για να υπάρχει ίση μεταχείριση μεταξύ των συναδέλφων θα πρέπει να αφαιρεθεί το πλαφόν στο άρθρο 53. Αλλιώς και πάλι υπάρχει διαφορετική μεταχείριση ανάμεσα σε υπαλλήλους που κάνουν την ίδια εργασία.
Η επιβολή πλαφόν 300 € αναιρεί στην πράξη τον σκοπό της ρύθμισης, καθώς δεν επιτρέπει την πλήρη αναπλήρωση της μισθολογικής απώλειας και οδηγεί σε άνιση μεταχείριση εργαζομένων με τα ίδια χαρακτηριστικά. Ως εκ τούτου, ζητείται η εφαρμογή του καθεστώτος του 2023, χωρίς κανένα περιορισμό, ώστε η προσωπική διαφορά να καλύπτει εξ ολοκλήρου τη διαφορά αποδοχών.
Με την προτεινόμενη ρύθμιση του άρθρου 53 δεν πραγματοποιείται αποκατάσταση της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ των υπαλλήλων αφού στους νέους υπαλλήλους επιβάλλεται ανώτερο πλαφόν αξίας 300ευρώ.
Επίσης το ποσό αυτό(όπως ισχύει γενικά στις προσωπικές διαφορές) δεν είναι συντάξιμο πράγμα το οποίο δημιουργεί μεγάλη διαφορά μεταξύ του πραγματικού εισοδήματος που λαμβάνει ο εργαζόμενος κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου και του εισοδήματος που αναγνωρίζεται για τον υπολογισμό της μελλοντικής του σύνταξης.
Ακόμα θα πρέπει να προβλέπει ρητά ότι η προσωπική διαφορά δεν θα συμψηφιστεί με αυξήσεις βασικού μισθού που χορηγήθηκαν από την ημερομηνία αυτή και εφεξής.
Επιπλέον θα έπρεπε να υπάρξει πρόβλεψη αναδρομικότητας για το σύνολο των αποδοχών που χάθηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα (Από την 1η Απριλίου 2023).
Τέλος εξακολουθεί να αφήνει κατηγορίες υπαλλήλων εκτός(όπως τους υπαλλήλους του Συνηγόρου του Καταναλωτή και της πρώην Γενικής Γραμματείας Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Απλούστευσης Διαδικασιών).
Άρθρο 53: Η διάταξη οφείλει να προβλέπει ρητά ότι η προσωπική διαφορά που θα χορηγηθεί στους υπαλλήλους που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν μετά την 1η Απριλίου 2023 δεν θα συμψηφιστεί με αυξήσεις βασικού μισθού που χορηγήθηκαν από την ημερομηνία αυτή και εφεξής. Σε διαφορετική περίπτωση, μέρος της προσωπικής διαφοράς θα έχει ήδη απολεσθεί πριν ακόμη χορηγηθεί στους δικαιούχους της. Ανεξάρτητα από τις στρεβλώσεις που εξακολουθεί να παρουσιάζει ο τρόπος υπολογισμού της, πρέπει να διασφαλιστεί ότι το ποσό που θα προκύψει από την εφαρμογή του νόμου θα καταβληθεί ακέραιο και δεν θα μειωθεί λόγω μισθολογικών αυξήσεων που χορηγήθηκαν κατά το διάστημα που οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι αποκλείονταν από το δικαίωμα αυτό.
Για το άρθρο 53, η διάταξη οφείλει να προβλέπει ρητά ότι η προσωπική διαφορά που θα χορηγηθεί στους υπαλλήλους που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν μετά την 1η Απριλίου 2023 δεν θα συμψηφιστεί με αυξήσεις βασικού μισθού που χορηγήθηκαν από την ημερομηνία αυτή και εφεξής. Σε διαφορετική περίπτωση, μέρος της προσωπικής διαφοράς θα έχει ήδη απολεσθεί πριν ακόμη χορηγηθεί στους δικαιούχους της. Ανεξάρτητα από τις στρεβλώσεις που εξακολουθεί να παρουσιάζει ο τρόπος υπολογισμού της, πρέπει να διασφαλιστεί ότι το ποσό που θα προκύψει από την εφαρμογή του νόμου θα καταβληθεί ακέραιο και δεν θα μειωθεί λόγω μισθολογικών αυξήσεων που χορηγήθηκαν κατά το διάστημα που οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι αποκλείονταν από το δικαίωμα αυτό.
Με την προτεινόμενη ρύθμιση στο άρθρο 53 επεκτείνεται η εφαρμογή της προσωπικής διαφοράς του άρθρου 64 του ν. 5042/2023 και στο προσωπικό που έχει διοριστεί ή μεταταχθεί από την 1η Απριλίου 2023 και εφεξής στους φορείς αυτούς. Ωστόσο, η εισαγωγή της οροφής (πλαφόν) των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως (στο δεύτερο εδάφιο της παρ. 1) αποτελεί αντισυνταγματική ρύθμιση, καθώς εισάγει μια νέα, αυθαίρετη μισθολογική ανισότητα, ακυρώνοντας στην πράξη τον ίδιο τον σκοπό της διάταξης που υποτίθεται ότι είναι η άρση των αδικιών και των στρεβλώσεων και συνιστά παράβαση του Συντάγματος, Διεθνών Συνθηκών, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και της ενωσιακής νομοθεσίας, ήτοι της ειδικής ενωσιακής νομοθεσίας που διέπει τη λειτουργία συγκεκριμένων ανεξάρτητων αρχών καθώς και της γενικής Οδηγίας (ΕΕ) 2023/970 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 10ης Μαΐου 2023 για την ενίσχυση της εφαρμογής της αρχής της ισότητας για όμοια εργασία ή για εργασία της αυτής αξίας που προωθείται την παρούσα χρονική στιγμή προς ενσωμάτωση στην ελληνική έννομη τάξη.
Πιο συγκεκριμένα η εν λόγω ρύθμιση οδηγεί σε:
Διαιώνιση των υπαλλήλων «δύο ταχυτήτων»: Υπάλληλοι που εργάζονται στο ίδιο τμήμα, στην ίδια διεύθυνση, έχοντας τα ίδια ακριβώς προσόντα, την ίδια προϋπηρεσία και την ίδια ύλη αρμοδιοτήτων, θα συνεχίσουν να αμείβονται με σημαντικές αποκλίσεις που σε πολλές περιπτώσεις αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα 600 ευρώ μηνιαίως. Με την επιβολή του ορίου των 300 ευρώ, το μισθολογικό αυτό χάσμα απλώς «παγιώνεται» αντί να εξαλειφθεί.
Ευθεία παραβίαση των συνταγματικών αρχών: Η διαφορετική μισθολογική μεταχείριση υπαλλήλων με βάση ένα καθαρά ημερολογιακό κριτήριο (ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης προ ή μετά την 1.4.2023) έρχεται σε προφανή αντίθεση με τη συνταγματική αρχή της ισότητας (παρ. 1 του άρθρου 4) και της μισθολογικής ισότητας των δημοσίων υπαλλήλων (παρ. 1 του άρθρου 22 για ίση αμοιβή για εργασία ίσης αξίας).
Μόνιμη εισοδηματική υποβάθμιση: Λόγω του υφιστάμενου μηχανισμού συμψηφισμού της προσωπικής διαφοράς με τις μελλοντικές αυξήσεις, οι υπάλληλοι που υπόκεινται στο πλαφόν των 300 ευρώ θα αμείβονται μόνιμα με λιγότερα χρήματα σε σχέση με τους παλαιότερους συναδέλφους τους. Αυτό στερεί κάθε μισθολογικό κίνητρο παραμονής στην υπηρεσία, εντείνοντας τη τάση φυγής εξειδικευμένου προσωπικού.
Υπονόμευση της εσωτερικής συνοχής των υπηρεσιών: Η συνύπαρξη υπαλλήλων στο ίδιο γραφείο με τόσο μεγάλες και αδικαιολόγητες αποκλίσεις στις αποδοχές ναρκοθετεί την εσωτερική συνοχή των υπαλλήλων, προκαλώντας τριβές και εντάσεις μεταξύ του προσωπικού.
Η πιθανή επίκληση κάποιου δημοσιονομικού κόστους δεν υφίσταται στην πραγματικότητα. Η προσωπική διαφορά δεν αποτελεί μια μόνιμα διογκούμενη δαπάνη. Αντίθετα, βάσει του ν.5193/2025 (άρθρο 206), για τα ποσά άνω των 300 ευρώ προβλέπεται ήδη μερικός συμψηφισμός (κατά 50%) με τις εκάστοτε αυξήσεις των μισθολογικών κλιμακίων, πράγμα που σημαίνει ότι η όποια δημοσιονομική επιβάρυνση αποσβένεται σταδιακά και ελεγχόμενα από μόνη της.
Προτεινόμενη Αναδιατύπωση:
Για την πλήρη και δίκαιη εξάλειψη των μισθολογικών στρεβλώσεων, επιβάλλεται η διαγραφή της φράσης:
«Το ύψος της προσωπικής διαφοράς που υπολογίζεται κατ’ εφαρμογή του πρώτου εδαφίου δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως.» ή, εναλλακτικά, η πλήρης εφαρμογή των προβλέψεων του άρθρου 64 του ν. 5042/2023 χωρίς πρόσθετους περιορισμούς που δεν περιλαμβάνονταν στην αρχική διάταξη, ώστε να επιτευχθεί ο σκοπός της ρύθμισης και να αποκατασταθεί η ίση μεταχείριση των εργαζομένων.
Η χορήγηση προσωπικής διαφοράς στους δικαστικούς υπαλλήλους κατά τη μετάταξη είχε ως σκοπό τη διασφάλιση των αποδοχών τους. Ωστόσο, η εφαρμογή του μέτρου έχει οδηγήσει σε σοβαρές μισθολογικές ανισότητες, ιδιαίτερα μεταξύ υπαλλήλων της κατηγορίας ΠΕ.
Ειδικότερα, υπάλληλοι που κατά τη διάρκεια της υπηρεσιακής τους πορείας επένδυσαν στην επαγγελματική και ακαδημαϊκή τους εξέλιξη, αποκτώντας πτυχίο, μεταπτυχιακό τίτλο ή αναγνωρίζοντας προϋπηρεσία, είδαν την προσωπική τους διαφορά να μειώνεται ή να μηδενίζεται μέσω συμψηφισμού. Αντίθετα, άλλοι υπάλληλοι εξακολουθούν να διατηρούν υψηλή προσωπική διαφορά, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σημαντικές αποκλίσεις στις αποδοχές μεταξύ υπαλλήλων που ανήκουν πλέον στην ίδια κατηγορία και εκτελούν ακριβώς τα ίδια καθήκοντα.
Ιδιαίτερα άδικη είναι η περίπτωση υπαλλήλων με πολυετή υπηρεσία, ακόμη και άνω των 30 ετών, οι οποίοι ξεκίνησαν ως ΔΕ και στη συνέχεια, με προσωπικό κόπο και οικονομική επιβάρυνση, απέκτησαν πανεπιστημιακό τίτλο και εντάχθηκαν στην κατηγορία ΠΕ. Οι υπάλληλοι αυτοί όχι μόνο δεν επιβραβεύονται για την εξέλιξή τους, αλλά στην πράξη υφίστανται μισθολογική απώλεια λόγω της μείωσης ή κατάργησης της προσωπικής διαφοράς. Έτσι, καταλήγουν να αμείβονται λιγότερο από συναδέλφους της ίδιας κατηγορίας, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν μεγαλύτερη εμπειρία και τα ίδια ή περισσότερα προσόντα.
Η υφιστάμενη κατάσταση λειτουργεί αποτρεπτικά για την επιμόρφωση και την υπηρεσιακή εξέλιξη των υπαλλήλων, καθώς δημιουργεί την αίσθηση ότι τιμωρείται όποιος βελτιώνει τα προσόντα του. Παράλληλα, ο φορέας ωφελείται από τις αυξημένες γνώσεις και δεξιότητες των υπαλλήλων αυτών, χωρίς αυτό να αποτυπώνεται δίκαια στις αποδοχές τους.
Για τους λόγους αυτούς, είναι αναγκαία η νομοθετική παρέμβαση για την άρση των μισθολογικών στρεβλώσεων που προκαλεί ο συμψηφισμός της προσωπικής διαφοράς και για την αποκατάσταση της ίσης μεταχείρισης μεταξύ υπαλλήλων της ίδιας κατηγορίας που ασκούν τα ίδια καθήκοντα.»
Άρθρο 53
Με την εισαγωγή του πλαφόν των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως συνεχίζει η παραβίαση της αρχής της ισονομίας και της μισθολογικής ισότητας.
Επίσης, στη φράση «στο προσωπικό που έχει διοριστεί ή μεταταχθεί από την 1η Απριλίου 2023 και εφεξής» να αποσαφηνιστεί το «εφεξής», συμπεριλαμβάνοντας το σύνολο των διορισθέντων ή μεταταχθέντων μέχρι τη δημοσίευση του νόμου.
Θέμα: Παρατηρήσεις επί του Άρθρου 53 – Ανάγκη απαλοιφής του ανώτατου ορίου (πλαφόν) των 300€ και διασφάλισης της μισθολογικής ισότητας
Με την προτεινόμενη διάταξη της παρ. 1 του Άρθρου 53 αξιολογείται ως θετική η πρόθεση της Πολιτείας να θεραπεύσει τη μισθολογική ανισότητα για το προσωπικό που διορίστηκε ή μετατάχθηκε από την 1η Απριλίου 2023 και εφεξής. Ωστόσο, η εισαγωγή ανώτατου ορίου (πλαφόν) ύψους τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως ακυρώνει τον ίδιο τον πυρήνα της ρύθμισης, καθιστώντας τη διάταξη νομικά έκθετη και διοικητικά μη λειτουργική για τους κάτωθι λόγους:
1. Παραβίαση των Συνταγματικών Αρχών της Ισότητας και της Ίσης Αμοιβής: Το προτεινόμενο πλαφόν εισάγει μια αυθαίρετη μισθολογική διαφοροποίηση μεταξύ υπαλλήλων του ίδιου φορέα, οι οποίοι διαθέτουν τα ίδια τυπικά και ουσιαστικά προσόντα και ασκούν τα ίδια καθήκοντα. Σύμφωνα με την πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), η μισθολογική απόκλιση με αποκλειστικό κριτήριο τον χρόνο έκδοσης της πράξης διορισμού ή μετάταξης στερείται αντικειμενικής βάσης και έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Άρθρο 4 παρ. 1 και το Άρθρο 22 παρ. 1 εδ. β’ του Συντάγματος περί ίσης αμοιβής για εργασία ίσης αξίας.
2. Δημιουργία Υπαλλήλων «Δύο Ταχυτήτων» και Διοικητικών Δυσλειτουργιών: Η διατήρηση σημαντικών αποκλίσεων εντός του ίδιου τμήματος, υπονομεύει τις αρχές της αξιοκρατίας και της δίκαιης μεταχείρισης. Παράλληλα, η μισθολογική αυτή υποβάθμιση, σε μια περίοδο παρατεταμένης έξαρσης του κόστους ζωής, λειτουργεί ως ισχυρό αντικίνητρο. Ιδιαίτερα για το εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, η διάταξη αυτή θα εντείνει το φαινόμενο της φυγής (brain drain) προς τον ιδιωτικό τομέα, δυσχεραίνοντας το έργο ήδη υποστελεχωμένων δημόσιων υπηρεσιών και φορέων.
3. Αντίθεση με τις Αρχές της Χρηστής Διοίκησης: Η θεσμοθέτηση τέτοιων περιορισμών δεν έχει προηγούμενο σε αντίστοιχες ρυθμίσεις του παρελθόντος και έρχεται σε πλήρη δυσαρμονία με τις επίσημες δεσμεύσεις της Εκτελεστικής Εξουσίας για την καθολική εφαρμογή της μισθολογικής δικαιοσύνης στο Δημόσιο. Επιπλέον, η δημοσιονομική σταθερότητα δεν δύναται να δικαιολογήσει την αποσπασματική κάμψη συνταγματικών δικαιωμάτων.
Προτάσεις Τροποποίησης:
• Άμεση απαλοιφή του εδαφίου που θέτει το ανώτατο όριο (πλαφόν) των τριακοσίων (300) ευρώ. Η προσωπική διαφορά πρέπει να υπολογίζεται, να χορηγείται στο ακέραιο και με τους ίδιους ακριβώς όρους και προϋποθέσεις που ισχύουν για το προσωπικό που διορίστηκε έως την 31η.3.2023, προς αποφυγήν μαζικών δικαστικών προσφυγών που θα επιβαρύνουν το Δημόσιο με αναδρομικές καταβολές.
• Μέριμνα για την ενσωμάτωση της προσωπικής διαφοράς στις συντάξιμες αποδοχές των υπαλλήλων, διασφαλίζοντας την καθολική μισθολογική και ασφαλιστική δικαιοσύνη.
Άρθρο 53
Η θέσπιση πλαφόν 300€ στην προσωπική διαφορά αντιβαίνει σαφέστατα στην αρχή της ισότητας του άρθρου 4 του Συντάγματος και η αρχή της ίσης αμοιβής και παραβιάζεται η ισότητα εφόσον η διαφοροποίηση μεταξύ παλαιότερων και νεότερων διορισμένων είναι δυσανάλογη.
Δημιουργεί κατηγορίες εργαζομένων με διαφορετική μισθολογική μεταχείριση, παρά την ύπαρξη ίδιων καθηκόντων, προσόντων και συνθηκών απασχόλησης καθώς δύο υπάλληλοι με ίδια προσόντα, ίδιο βαθμό, ίδια υπηρεσία, ίδιο φορέα, ενδέχεται να λαμβάνουν διαφορετική προσωπική διαφορά μόνο επειδή ο ένας διορίστηκε στις 31.3.2023 και ο άλλος στις 1.4.2023.
Προτείνεται πλήρης κατάργηση του ανώτατου ορίου των 300 ευρώ. Η προσωπική διαφορά πρέπει να υπολογίζεται και να χορηγείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για όλους, χωρίς διακρίσεις.
Στο άρθρο 53 γίνεται μια προσπάθεια άμβλυνσης της μισθολογικής διαφοράς, που προκύπτει λόγω της προσωπικής διαφοράς, σε υπαλλήλους που κατέχουν την ίδια θέση, διαθέτουν τα ίδια προσόντα και εκτελούν τα ίδια καθήκοντα. Το ζητούμενο είναι η ίση μεταχείριση, κάτι που το πλαφόν των 300 ευρώ δεν προάγει για κανέναν λόγο.
Επίσης, ένα άλλο θέμα που προκύπτει είναι το ποιους υπαλλήλους ακριβώς θα συμπεριλάβει η διάταξη. Με την έννοια ότι αν υπάρχει χρονικός περιορισμός, παραδείγματος χάρη άφορά όσους διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν έως 31/12/2025, πολλοί νεοδιορισθέντες ή προσφάτως μεταταχθέντες υπάλληλοι θα συνεχίσουν να υπόκεινται την υφιστάμενη μισθολογική αδικία. Θα πρέπει λοιπόν στη φράση «στο προσωπικό που έχει διοριστεί ή μεταταχθεί από την 1η Απριλίου 2023 και εφεξής» να αποσαφηνιστεί το «εφεξής».
Χρειάζεται να γίνει ανάλογη μέριμνα ώστε να αρθεί πλήρως κάθε μισθολογική διαφοροποίηση αφενός με την απαλοιφή του πλαφόν των 300 ευρώ και αφετέρου με τη συμπερίληψη όλων υπαλλήλων, τουλάχιστον όσων διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν μέχρι τη δημοσίευση του νόμου.
Αρ. 53
Η προτεινόμενη διάταξη που ορίζει πλαφόν 300 ευρώ στη χορήγηση της προσωπικής διαφοράς συντηρεί τις ανισότητες μεταξύ νέων/μεταταγμένων υπαλλήλων και παλαιών συναδέλφων και αντίκειται στη συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της ισότητας και της αρχής της ίσης αμοιβής για την ίδια παρεχόμενη εργασία.
Είναι επιβεβλημένο να απαλειφθεί το πλαφόν και ο υπολογισμός για τη χορήγηση της προσωπικής διαφοράς να γίνει με τον ίδιο τρόπο που προβλεπόταν με τον Νόμο του 2023, καθώς η πλειοψηφία των νέων συναδέλφων βρίσκεται σε πολύ χαμηλό μισθολογικό κλιμάκιο (ΜΚ 1-3) και το ποσό που θα λάμβαναν με τον προηγούμενο υπολογισμό θα ήταν σημαντικά μεγαλύτερο.
Αυτό θα αμβλύνει σημαντικά την ανισότητα που υφίστανται οι νέοι υπάλληλοι, οι οποίοι εργάζονται με εξαιρετικά χαμηλές αποδοχές, αφού, επίσης κατά παράβαση της αρχής της ισότητας, δεν τους αναγνωρίζεται μισθολογικά καμία προϋπηρεσία εκτός δημοσίου τομέα, ακόμα και εάν είναι συναφής με το αντικείμενο εργασίας τους, τη στιγμή που η οποιαδήποτε δημόσια προϋπηρεσία αναγνωρίζεται άμεσα, ακόμα και αν δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε συνάφεια.
Η πρόβλεψη πλαφόν 300 € περιορίζει την ουσιαστική εφαρμογή της ρύθμισης και οδηγεί σε άνιση αντιμετώπιση των δικαιούχων. Για λόγους ισότητας και δικαιοσύνης, θα πρέπει να ισχύσει το καθεστώς του 2023, χωρίς ανώτατο όριο, προκειμένου η προσωπική διαφορά να καλύπτει εξ ολοκλήρου τη μισθολογική απώλεια.
Η θέσπιση πλαφόν 300 € περιορίζει την αποτελεσματικότητα της ρύθμισης και δημιουργεί διαφοροποιήσεις που δεν δικαιολογούνται. Για τον λόγο αυτό, κρίνεται σκόπιμο να εφαρμοστεί το ίδιο καθεστώς που ίσχυσε το 2023, χωρίς ανώτατο όριο, ώστε η προσωπική διαφορά να καλύπτει πλήρως τη μισθολογική απώλεια.
Το προβλεπόμενο πλαφόν των 300 € αλλοιώνει τον σκοπό της ρύθμισης και δημιουργεί συνθήκες άνισης μεταχείρισης μεταξύ των δικαιούχων. Για τον λόγο αυτό, θα πρέπει να εφαρμοστεί το ίδιο καθεστώς που ίσχυσε το 2023, χωρίς περιορισμούς ή ανώτατο όριο, ώστε η προσωπική διαφορά να αντισταθμίζει πλήρως τη μισθολογική απώλεια που προκύπτει για κάθε περίπτωση.
Η επιβολή πλαφόν 300 € αναιρεί στην πράξη τον σκοπό της ρύθμισης, καθώς δεν επιτρέπει την πλήρη αναπλήρωση της μισθολογικής απώλειας και οδηγεί σε άνιση μεταχείριση εργαζομένων με τα ίδια χαρακτηριστικά. Ως εκ τούτου, ζητείται η εφαρμογή του καθεστώτος του 2023, χωρίς κανένα περιορισμό, ώστε η προσωπική διαφορά να καλύπτει εξ ολοκλήρου τη διαφορά αποδοχών.
Το πλαφόν που αναφέρεται στο άρθρο 53 δεν απαλείφει το πρόβλημα των μισθολογικών ανισοτήτων μεταξύ νεοπροσληφθέντων και παλαιότερων συναδέλφων και δεν προάγει την ίση μεταχείριση μεταξύ υπαλλήλων που κάνουν την ίδια εργασία.
Η δικαιότερη λύση είναι η απόδοση της προσωπικής διαφορά στο σύνολό της όπως έχει ισχύσει και στο παρελθόν.
Άρθρο 53: Η επέκταση της προσωπικής διαφοράς με το Άρθρο 53 κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο η εισαγωγή ανώτατου ορίου (πλαφόν) 300 ευρώ μηνιαίως δημιουργεί υπαλλήλους δύο ταχυτήτων μέσα στον ίδιο φορέα. Υπάλληλοι που κατέχουν την ίδια θέση, διαθέτουν τα ίδια προσόντα και ασκούν ακριβώς τα ίδια καθήκοντα εξακολουθούν να αμείβονται διαφορετικά, αποκλειστικά λόγω του χρόνου διορισμού ή μετάταξής τους. Η διάταξη αυτή αντίκειται πλήρως του Συντάγματος, το οποίο προβλέπει ρητά: «Όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας». Θα πρέπει να ισχύσει το ίδιο καθεστώς με το 2023, χωρίς περιορισμούς.
Στο πλαίσιο της αρχής της ισότητας και της ίσης μεταχείρισης των υπαλλήλων που υπηρετούν στους ίδιους φορείς και ασκούν αντίστοιχα καθήκοντα, κρίνεται σκόπιμο να απαλειφθεί ο περιορισμός του ποσού των τριακοσίων ευρώ μηνιαίως από το άρθρο 53.
Η πρόβλεψη ότι «το ύψος της προσωπικής διαφοράς δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως» δημιουργεί ενδεχόμενο άνισης μεταχείρισης μεταξύ υπαλλήλων που τελούν υπό συγκρίσιμες συνθήκες, ιδίως όταν η πραγματική διαφορά αποδοχών υπερβαίνει το ανωτέρω ποσό. Στην περίπτωση αυτή, ο περιορισμός δεν αποκαθιστά πλήρως τη μισθολογική απόκλιση, αλλά τη διατηρεί εν μέρει, με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνεται ουσιαστικά ο σκοπός της προσωπικής διαφοράς.
Εφόσον η διάταξη αποσκοπεί στην εξομάλυνση μισθολογικών διαφορών και στην αποκατάσταση της ίσης μεταχείρισης μεταξύ παλαιότερων και νεότερων υπαλλήλων, η προσωπική διαφορά θα πρέπει να υπολογίζεται με βάση την πραγματική υφιστάμενη διαφορά αποδοχών και όχι να περιορίζεται με οριζόντιο ανώτατο όριο. Η θέσπιση πλαφόν μπορεί να οδηγήσει σε μερική μόνο αποκατάσταση της αδικίας και σε διατήρηση διαφορών που δεν δικαιολογούνται αντικειμενικά.
Για τους λόγους αυτούς, προτείνεται η διαγραφή της φράσης:
«Το ύψος της προσωπικής διαφοράς που υπολογίζεται κατ’ εφαρμογή του πρώτου εδαφίου δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως.»
Με την απαλοιφή της ανωτέρω φράσης, η διάταξη θα υπηρετεί πληρέστερα την αρχή της ισότητας, της αναλογικότητας και της δίκαιης μισθολογικής μεταχείρισης του προσωπικού.
Με την προτεινόμενη ρύθμιση του άρθρου 53 θεσπίζεται, για πρώτη φορά, ανώτατο όριο (πλαφόν) ύψους 300€ στην προσωπική διαφορά των υπαλλήλων που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν από την 1η Απριλίου 2023.Η μη καταβολή της πλήρους προσωπικής διαφοράς αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας, καθώς και στο δικαίωμα για «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Το συγκεκριμένο πλαφόν διαιωνίζει αδικαιολόγητα την ύπαρξη εργαζομένων διαφορετικών «ταχυτήτων» και θα πρέπει να καταργηθεί, προκειμένου να διασφαλιστεί μια πλήρης, ενιαία και δίκαιη μισθολογική αντιμετώπιση όλων.Τέλος, καθώς η πλειονότητα των νεοδιοριζόμενων υπαλλήλων εντάσσεται στα χαμηλότερα μισθολογικά κλιμάκια, δικαιότερη λύση θα ήταν η απόδοση της προσωπικής διαφοράς στο σύνολό της, όπως ίσχυε και τα προηγούμενα χρόνια.
Για να υπάρχει ίση μεταχείριση μεταξύ των συναδέλφων θα πρέπει να αφαιρεθεί το πλαφόν στο άρθρο 53. Αλλιώς και πάλι υπάρχει διαφορετική μεταχείριση ανάμεσα σε υπαλλήλους που κάνουν την ίδια εργασία.
Άρθρο 53: Με την εισαγωγή του πλαφόν των τριακοσίων (300) ευρώ μηνιαίως δεν απαλείφεται η μισθολογική ανισότητα αλλά αντιθέτως διαιωνίζεται η εργασία υπαλλήλων «δύο ταχυτήτων». Υπάλληλοι που εργάζονται στην ίδια υπηρεσία, και συγκεκριμένα στο ίδιο τμήμα, έχοντας τα ίδια ακριβώς προσόντα, την ίδια προϋπηρεσία και τις ίδιες αρμοδιότητες, θα συνεχίσουν να αμείβονται με σημαντικές αποκλίσεις που σε πολλές περιπτώσεις αγγίζουν ή και ξεπερνούν τα 700 ευρώ μηνιαίως. Πρέπει να τηρείται το αυτονόητο: Ίση αμοιβή για ίση εργασία.
Παραβιάζεται λοιπόν η αρχή της ισονομίας και της μισθολογικής ισότητας: Η διαφορετική μισθολογική μεταχείριση υπαλλήλων με βάση την ημερομηνία διορισμού ή μετάταξης έρχεται σε αντίθεση με τη συνταγματική αρχή της ισονομίας και της μισθολογικής ισότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Η απαλοιφή του εδαφίου σχετικά με το πλαφόν των 300 ευρώ μηνιαίως είναι ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗ. Η προσωπική διαφορά πρέπει να υπολογιστεί και να χορηγηθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για όλους, πόσο δε μάλλον όταν το άρθρο αναφέρει «Επέκταση εφαρμογής άρθρου 64 ν. 5042/2023 περί προσωπικής διαφοράς» στο οποίο άρθρο του ν.5042 δεν οριζόταν κανένα πλαφόν. Πρέπει να γίνει ενσωμάτωση της Π.Δ. στο βασικό και συντάξιμο μισθό και να καταργηθεί ο συμψηφισμός της Π.Δ. με τη λήψη μισθολογικών κλιμακίων, ώστε να έχουμε πραγματικές αυξήσεις για την καταπολέμηση της ακρίβειας και του πληθωρισμού.
Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι κρίσιμη η χορήγηση της προσωπικής διαφοράς με τους ίδιους όρους που δόθηκε στο παρελθόν, δεδομένης της εκτόξευσης του κόστους ζωής. Το πλαφόν θα λειτουργήσει ως αντικίνητρο και ως σοβαρότατος λόγος αποχώρησης από το Δημόσιο νεοδιόριστων συναδέλφων, καθιστώντας το έργο των ήδη υποστελεχωμένων δημοσίων υπηρεσιών δυσχερέστερο.
Για να υπάρχει ίση μεταχείριση μεταξύ των συναδέλφων θα πρέπει να αφαιρεθεί το πλαφόν στο άρθρο 53. Αλλιώς και πάλι υπάρχει διαφορετική μεταχείριση ανάμεσα σε υπαλλήλους που κάνουν την ίδια εργασία.
Με την προτεινόμενη διάταξη του Άρθρου 54 επιχειρείται μια έμμεση, πλην σαφέστατη, υποβάθμιση του θεσμού των Επιτελικών Στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης. Με την πρόβλεψη της μισθολογικής κατάταξης υπαλλήλων της Προεδρίας της Κυβέρνησης στην κλίμακα του άρθρου 107 του ν. 4622/2019, εισάγεται μια διαδικασία «παράκαμψης» που ακυρώνει την αξιοκρατία.
Για την ένταξη στον κλάδο των Επιτελικών Στελεχών, οι υπάλληλοι υποβλήθηκαν σε εξαιρετικά απαιτητικές και αδιάβλητες εξετάσεις, παρακολούθησαν τρίμηνη εντατική εκπαίδευση στο ΕΚΔΔΑ και δεσμεύονται από αυστηρές ποινές (επιστροφή μισθών) σε περίπτωση υπαναχώρησης. Αντίθετα, με τη νέα διάταξη, οι υπάλληλοι συγκεκριμένων γραμματειών της Προεδρίας της Κυβέρνησης αποκτούν τα ίδια ακριβώς οικονομικά προνόμια, αρκεί να διαθέτουν ένα μεταπτυχιακό και να παρακολουθήσουν ένα «ειδικό πρόγραμμα εκπαίδευσης», το οποίο παραμένει παντελώς αόριστο, θολό και θα καθοριστεί εκ των υστέρων. Αν επρόκειτο για το ίδιο, θεσμοθετημένο πρόγραμμα των Επιτελικών Στελεχών, η διάταξη αυτή θα ήταν πλεονασματική.
Το πλέον προκλητικό σημείο εντοπίζεται στην επέκταση της ρύθμισης στο προσωπικό που υπηρετεί με απόσπαση. Προβλέπεται μάλιστα η διατήρηση των οικονομικών αυτών προνομίων μέσω του μηχανισμού της «προσωπικής διαφοράς» ακόμα και μετά τη λήξη της απόσπασης ή σε περίπτωση μετάταξης. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται μια τεχνητή δεξαμενή υπαλλήλων που θα μεταφέρουν μαζί τους ένα προνομιακό μισθολογικό καθεστώς στις οργανικές τους θέσεις, χωρίς να έχουν υποστεί το παραμικρό κόστος ή τις δεσμεύσεις που έχουν οι πραγματικοί κάτοχοι των θέσεων αυτών.
Η διάταξη αυτή δημιουργεί αισθήματα βαθιάς αδικίας, καταστρατηγεί την ισονομία και ευτελίζει έναν θεσμό που δημιουργήθηκε για να εισάγει την αριστεία στη Δημόσια Διοίκηση.
Προκειμένου να προστατευθεί το κύρος του κλάδου των Επιτελικών Στελεχών και να αποφευχθούν φωτογραφικές μισθολογικές ρυθμίσεις, η διάταξη πρέπει να αποσυρθεί. Η μισθολογική εξέλιξη του προσωπικού της Προεδρίας της Κυβέρνησης οφείλει να ακολουθεί αυστηρά τους κανόνες του Ενιαίου Μισθολογίου (ν. 4354/2015), χωρίς εξαιρέσεις και τεχνητές προσωπικές διαφορές.
Με την προτεινόμενη ρύθμιση του άρθρου 53 θεσπίζεται, για πρώτη φορά, ανώτατο όριο (πλαφόν) ύψους 300€ στην προσωπική διαφορά των υπαλλήλων που διορίστηκαν ή μετατάχθηκαν από την 1η Απριλίου 2023.
Η μη καταβολή της πλήρους προσωπικής διαφοράς αντίκειται στη συνταγματική αρχή της ισότητας, καθώς και στο δικαίωμα για «ίση αμοιβή για ίση εργασία». Το συγκεκριμένο πλαφόν διαιωνίζει αδικαιολόγητα την ύπαρξη εργαζομένων διαφορετικών «ταχυτήτων» και θα πρέπει να καταργηθεί, προκειμένου να διασφαλιστεί μια πλήρης, ενιαία και δίκαιη μισθολογική αντιμετώπιση όλων.
Τέλος, καθώς η πλειονότητα των νεοδιοριζόμενων υπαλλήλων εντάσσεται στα χαμηλότερα μισθολογικά κλιμάκια, δικαιότερη λύση θα ήταν η απόδοση της προσωπικής διαφοράς στο σύνολό της, όπως ίσχυε και τα προηγούμενα χρόνια.