Κεφ 2.2.1 – Νομοθετικό πλαίσιο για τη μετανάστευση

Η Μεταναστευτική Πολιτική αποτελεί κρίσιμο και αναπόσπαστο στοιχείο που συνδέεται άρρηκτα με τη συνολική αναπτυξιακή στρατηγική της Χώρας, διαμορφώνοντας την κοινωνία, την οικονομία και διασφαλίζοντας την κοινωνική συνοχή.
Οι νομιμοποιήσεις αποτέλεσαν ένα μέτρο που χρησιμοποιήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία, από το 1998 μέχρι το 2007, με σκοπό την αποσυμπίεση και τη ρύθμιση μεταναστευτικών ομάδων, των οποίων η μη νόμιμη διαβίωση δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα, καθώς συσχετιζόταν με παραβατική συμπεριφορά, «μαύρη» και αδήλωτη εργασία με θύματα εκμετάλλευσης τους μετανάστες και τις μετανάστριες και αρνητικό αντίκτυπο στην κοινωνία με την αύξηση φαινομένων ρατσισμού και ξενοφοβίας και συνακόλουθης γκετοποίησης των αποκλεισμένων ομάδων. Για τη διαχείριση όσων εισήλθαν παράτυπα και διέμειναν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην ελληνική επικράτεια πραγματοποιήθηκαν, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, συνολικά εκτεταμένες διαδικασίες νομιμοποίησης, εκκινώντας από το 1997 και καταλήγοντας το 2007 (Π.Δ. 358/97 και 359/97, Ν. 2910/2001, Ν. 3386/2005 και Ν. 3536/2007).
Η σταθερότητα της νόμιμης διαμονής αποτελεί βασικό στοιχείο της κοινωνικής ένταξης των πολιτών τρίτων χωρών και διασφαλίζεται επαρκώς μόνο με την απόκτηση αδειών διαμονής μακράς διάρκειας, καθόσον οι κάτοχοι των τίτλων αυτών δεν διατρέχουν τον κίνδυνο έκπτωσης ανά τακτά διαστήματα, για τυπικούς λόγους και παράλληλα είναι φορείς συγκεκριμένων ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που διασφαλίζουν και προωθούν την κοινωνική τους ένταξη.
Η κωδικοποίηση της μεταναστευτικής νομοθεσίας με τον Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης (Ν. 4251/2014), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, συντάχθηκε με σκοπό: α) την συγκέντρωση των διατάξεων της μεταναστευτικής νομοθεσίας, β) την εναρμόνιση με την ενωσιακή νομοθεσία, και γ) την ορθολογικοποίηση του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου και την αντιμετώπιση των δυσλειτουργιών που είχαν διαπιστωθεί κατά την εφαρμογή της ισχύουσας νομοθεσίας.
Ειδικότερα, με τον Κώδικα απλοποιήθηκαν περαιτέρω οι διαδικασίες για την έκδοση αδειών διαμονής, μειώθηκαν οι κατηγορίες αδειών διαμονής και αυξήθηκε ο χρόνος διάρκειας τους, επανεξετάστηκαν οι όροι πρόσβασης στην αγορά εργασίας, καλλιεργήθηκε φιλικό κλίμα επενδύσεων και διευκολύνθηκε η πρόσβαση στο καθεστώς επί μακρόν διαμένοντος. Επιπλέον, υιοθετήθηκε ένα πλέγμα προστασίας των παιδιών και ειδικό ευνοϊκό καθεστώς διαμονής για τη «δεύτερη γενιά» μεταναστών και μεταναστριών, ώστε να διευκολύνεται η ενταξιακή προοπτική της και να μην παραμένει δέσμια των γενικών διαδικασιών και προϋποθέσεων ανανέωσης των αδειών διαμονής, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να απολέσει τη νομιμότητα της διαμονής της. Παράλληλα, με το Ν. 4018/2011 οι Υπηρεσίες Αλλοδαπών και Μετανάστευσης μετατράπηκαν σε Υπηρεσίες Μιας Στάσης.
Επίσης, ο Κώδικας θεσπίζει ένα προστατευτικό πλαίσιο δικαιωμάτων, ώστε οι πολίτες τρίτων χωρών να απολαμβάνουν ενισχυμένη προστασία σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας και της μη διάκρισης λόγω φυλής, φύλου, γλώσσας ή θρησκείας και με σεβασμό στις ιδιαιτερότητές τους, το οποίο βασίζεται στην κοινωνική δικαιοσύνη με ιδιαίτερη έμφαση στα δικαιώματα των παιδιών.
Επιπρόσθετα, επήλθε μεταβολή των όρων και των προϋποθέσεων πρόσβασης σε μακροχρόνιους τίτλους διαμονής, με στόχο την προώθηση της άδειας διαμονής επί μακρόν διαμένοντος, η οποία λόγω των αυξημένων δικαιωμάτων και της ίσης μεταχείρισης σε σειρά πεδίων της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, αποτελεί ένα είδος «ανταμοιβής» ενταξιακού προσανατολισμού για όσους/όσες μετανάστες/μετανάστριες αποδεικνύουν ότι έχουν αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα, διαμένοντας και εργαζόμενοι/εργαζόμενες στην Ελλάδα νόμιμα για σειρά ετών. Ως προς τα μακροχρόνια εθνικά καθεστώτα, ήτοι δεκαετούς και αόριστης διάρκειας άδειες διαμονής της προηγούμενης νομοθεσίας, αυτά διατηρήθηκαν σε παράλληλη τροχιά, αλλά με κατάργηση της αυτοδίκαιης ανανέωσης τους και μετάπτωσή τους στο ενωσιακό καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος με ευνοϊκότερους όρους.
Περαιτέρω με τον Ν. 4332/2015 και την ενσωμάτωση της Οδηγίας 2011/98/ΕΕ «σχετικά με ενιαία διαδικασία υποβολής αίτησης για τη χορήγηση στους πολίτες τρίτων χωρών ενιαίας άδειας διαμονής και εργασίας στην επικράτεια κράτους μέλους και σχετικά με κοινό σύνολο δικαιωμάτων για τους εργαζομένους από τρίτες χώρες που διαμένουν νομίμως σε κράτος- μέλος» θεσπίστηκε ένα σύνολο κοινών κανόνων που διέπουν τη διαδικασία εξέτασης των αιτήσεων για τη χορήγηση ενιαίας άδειας, με στόχο να καταστεί η συνολική διαδικασία έκδοσης της ενιαίας άδειας διαμονής αποτελεσματική και διαφανής, ώστε να διασφαλίζεται το κατάλληλο επίπεδο ασφάλειας δικαίου στους ενδιαφερομένους.
Σημαντική νομοθετική ρύθμιση αποτελεί η λειτουργία ενός παράλληλου συστήματος επαναφοράς σε καθεστώς νομιμότητας ή νομιμοποίησης των πολιτών τρίτων χωρών μέσω εξατομικευμένης διαδικασίας(εξαιρετικοί λόγοι), οι οποίοι είτε ήταν κάτοχοι οριστικού τίτλου διαμονής κατά την τελευταία δεκαετία είτε διαμένουν πέραν της επταετίας στη χώρα, γεγονός που στοιχειοθετείται από σχετικά έγγραφα ότι έχουν αναπτύξει δεσμούς με αυτή.
Επίσης, μεταβλήθηκαν προς ακόμη ευνοϊκότερη κατεύθυνση οι προϋποθέσεις διασφάλισης της νομιμότητας της διαμονής της δεύτερης γενιάς καθώς παρέχεται δυνατότητα πρόσβασης στην άδεια διαμονής πολιτών τρίτων χωρών, ανεξαρτήτως της νομιμότητας ή του νομιμοποιητικού τίτλου που κατέχουν και εφόσον υφίσταται επιτυχής ολοκλήρωση έξι τάξεων ελληνικού σχολείου πριν τη συμπλήρωση του 23ου έτους της ηλικίας τους.
Επιπλέον, θεσπίστηκε ένα σύνολο δικαιωμάτων για τα οποία κατοχυρώνεται η ίση μεταχείριση των πολιτών του κράτους-μέλους και των πολιτών τρίτων χωρών, οι οποίοι δεν έχουν ακόμα αποκτήσει το καθεστώς του επί μακρόν διαμένοντος, αλλά είτε έγιναν δεκτοί και δεκτές στην επικράτεια κράτους-μέλους για να εργασθούν, διαμένουν και εργάζονται νόμιμα σε αυτό, είτε έγιναν δεκτοί σε αυτό για άλλους λόγους, πλην της εργασίας (π.χ. οικογενειακή επανένωση) και στη συνέχεια τους δόθηκε πρόσβαση στην αγορά εργασίας του κράτους-μέλους σύμφωνα με άλλες διατάξεις του ενωσιακού ή του εθνικού δικαίου.
Ειδικότερα, το δικαίωμα ίσης μεταχείρισης με τους ημεδαπούς/-ες που παρέχεται στους πολίτες τρίτων χωρών – κατόχους ενιαίας άδειας διαμονής, με τη διατήρηση, όπου προβλέπεται, συγκεκριμένων παρεκκλίσεων ή επιφυλάξεων της ειδικότερης εθνικής νομοθεσίας, αφορά τους εξής τομείς:
α) τους όρους απασχόλησης, συμπεριλαμβανομένου του κατώτατου επιτρεπόμενου ορίου ηλικίας για εργασία, τις συνθήκες εργασίας, συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής και της απόλυσης, του ωραρίου εργασίας, των αδειών και αργιών, καθώς και της υγιεινής και ασφάλειας στον τόπο εργασίας.
β) το δικαίωμα στην απεργία και στην ανάληψη συνδικαλιστικής δράσης, σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και της εγγραφής και συμμετοχής σε οργάνωση εργαζομένων ή εργοδοτών ή σε οποιαδήποτε οργάνωση τα μέλη της οποίας ασκούν συγκεκριμένο επάγγελμα, συμπεριλαμβανομένων των πλεονεκτημάτων που παρέχονται από τις οργανώσεις αυτές, μεταξύ των οποίων το δικαίωμα διαπραγμάτευσης και σύναψης συλλογικών συμβάσεων, με την επιφύλαξη των διατάξεων για τη δημόσια τάξη και τη δημόσια ασφάλεια.
γ) την εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση. Το δικαίωμα ίσης μεταχείρισης παρέχεται σε πολίτες τρίτων χωρών, οι οποίοι εργάζονται ή εργάζονταν στο παρελθόν και είναι εγγεγραμμένοι/-ες ως άνεργοι/-ες και δεν περιλαμβάνει επιδόματα και δάνεια σπουδών και διαβίωσης ή άλλα επιδόματα και δάνεια που χορηγούνται για λόγους εκπαίδευσης. Όσον αφορά στην πρόσβαση στην πανεπιστημιακή και τριτοβάθμια εκπαίδευση και την επαγγελματική κατάρτιση που δεν συνδέεται άμεσα με τη συγκεκριμένη απασχόληση, εφαρμόζονται ειδικές προϋποθέσεις περιλαμβανομένης της επαρκούς γνώσης της γλώσσας και της πληρωμής των διδάκτρων, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία.
δ) την αναγνώριση διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων επαγγελματικών τίτλων, σύμφωνα με τις σχετικές εθνικές διαδικασίες.
ε) τους κλάδους κοινωνικής ασφάλειας, όπως ορίζονται στον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 883/2004 του Συμβουλίου, για το συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης στους μισθωτούς, στους μη μισθωτούς/-ες και στα μέλη των οικογενειών τους που διακινούνται εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν μπορούν να περιορίσουν τα δικαιώματα αυτά για εργαζομένους τρίτων χωρών οι οποίοι εργάζονται ή εργάστηκαν για ελάχιστο διάστημα έξι μηνών και είναι εγγεγραμμένοι/-ες ως άνεργοι/-ες.
στ) τα φορολογικά πλεονεκτήματα, υπό την προϋπόθεση ότι ο/η εργαζόμενος/-η θεωρείται ότι είναι κάτοικος για φορολογικούς σκοπούς στην ελληνική επικράτεια. Οι αρμόδιες υπηρεσίες παρέχουν ίση μεταχείριση σε περιπτώσεις όπου ο καταχωρημένος ή συνήθης τόπος διαμονής των μελών της οικογένειας του/της εργαζομένου/-ης τρίτης χώρας για τα οποία αιτείται πλεονεκτημάτων ευρίσκεται εντός της ελληνικής επικράτειας.
ζ) την πρόσβαση και την απόκτηση αγαθών και υπηρεσιών που προσφέρονται στο κοινό, συμπεριλαμβανομένων των διαδικασιών στέγασης σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο, υπό την επιφύλαξη της ελευθερίας σύναψης συμβάσεων σύμφωνα με την ενωσιακή και εθνική νομοθεσία. Οι αρμόδιες υπηρεσίες παρέχουν ίση μεταχείριση στους εργαζόμενους και στις εργαζόμενες τρίτων χωρών οι οποίοι και οι οποίες εργάζονται, ενώ μπορούν να μην εφαρμόζουν την ίση μεταχείριση όσον αφορά στην πρόσβαση στη στέγαση.
η) τις υπηρεσίες παροχής συμβουλών που προσφέρονται από γραφεία εύρεσης εργασίας
Κομβικό στοιχείο στη διαδικασία χορήγηση και ανανέωσης των αδειών διαμονής αποτέλεσε η αντικατάσταση της άδειας διαμονής με τη μορφή του αυτοτελούς εγγράφου και τη χρήση βιομετρικών δεδομένων.
Παράλληλα, το 2016, με τον Ν.4368/2016 και την ΚΥΑ Α3(γ)/ΓΠ/οικ.25132/4-4-2016 θεσπίζεται το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης σε όλες τις δημόσιες δομές υγείας για την παροχή νοσηλευτικής και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε ανασφάλιστους και σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών/μεταναστριών και των αιτούντων/αιτουσών και δικαιούχων διεθνούς προστασίας. Η υγειονομική κάλυψη που εγγυάται το νέο πλαίσιο είναι πλήρης και περιλαμβάνει τη νοσηλευτική, διαγνωστική και φαρμακευτική κάλυψή τους.
Με το Ν. 4375/2016, ενδυναμώνεται περαιτέρω η σημασία που αποδίδεται στα ζητήματα κοινωνικής ένταξης καθώς επανασυστήνεται η Διεύθυνση Κοινωνικής Ένταξης, η οποία έχει ως στόχο τη μελέτη, το σχεδιασμό και την εφαρμογή της πολιτικής ένταξης των δικαιούχων διεθνούς προστασίας και μεταναστών/μεταναστριών στην ελληνική επικράτεια.
Με το αριθ. Π.Δ. 123/2016 συστήνεται Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής το οποίο στοχεύει στη διοικητική, θεσμική και συμβολική αναβάθμιση της διαχείρισης της μετανάστευσης, του ασύλου και την προώθηση της κοινωνικής ένταξης.
Με το αριθ. Π.Δ. 122/ 2017 συστήνεται η Διεύθυνση Προστασίας Αιτούντων Άσυλο, η οποία έχει ως στρατηγικό σκοπό την εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για την υποδοχή αιτούντων/αιτουσών διεθνούς προστασίας, κυρίως μέσω του σχεδιασμού, της παρακολούθησης και υλοποίησης προγραμμάτων προστασίας, με ιδιαίτερη έμφαση στις ευάλωτες ομάδες.
Με το αριθ. Π.Δ. 122/2017 συστήνεται εντός του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής το Συμβούλιο Στρατηγικού Σχεδιασμού (Σ.Σ.Σ.), ένα όργανο διαβούλευσης επί θεμάτων διαμόρφωσης, παρακολούθησης και αξιολόγησης των δημόσιων πολιτικών που συνθέτουν την αποστολή του Υπουργείου, με σκοπό την όσο το δυνατόν πληρέστερη ανάδειξη των πολύπλοκων θεμάτων προς την αποφασίζουσα πολιτική ηγεσία.

  • 14 Φεβρουαρίου 2019, 20:53 | Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Στην περίπτωση του νομοθετικού πλαισίου για τη μετανάστευση θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο στόχος προώθησης της άδειας διαμονής επί μακρόν διαμένοντος, δεν αφορά μόνο τους μετανάστες, αλλά και τους πρόσφυγες, καθώς προσφέρει ένα πρόσθετο σε σχέση με το καθεστώς διεθνούς προστασίας, πλαίσιο ένταξης στη χώρα, ενώ μάλιστα είναι το μόνο καθεστώς το οποίο διευκολύνει την κινητικότητα εντός Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ετσι, θα πρέπει να περιλαμβάνεται ως στόχος πολιτικής η διευκόλυνση της πρόσβασης στο καθεστώς επί μακρόν διαμένοντος και η νομοθετική του προσαρμογή στο καθεστώς του δικαιούχου διεθνούς προστασίας, έτσι ώστε να μην προκαλούνται συγχύσεις, όπως φαίνονται ότι ήδη συντηρούνται με το παρόν κείμενο (βλ. σχετικό παράδειγμα σύγχυσης https://www.synigoros.gr/?i=human-rights.el.eggrafa_tautotitas.489471). Επίσης δε, θα πρέπει να τροποποιηθεί η υπάρχουσα νομοθεσία για την απόκτηση της ιδιότητας του επί μακρόν διαμένοντος σε δικαιούχους διεθνούς προστασίας, καθώς οι προβλεπόμενοι όροι περί επαρκούς εισοδήματος είναι πολύ δύσκολο να εκπληρωθούν από δικαιούχους διεθνούς προστασίας, ενώ επίσης και η απαίτηση ελληνομάθειας, είναι επίσης προβληματική, ενόψει μάλιστα και της εισέτι υλοποίησης σχετικών προγραμμάτων.
    Επιπλέον, όφειλε να υπάρξει αναφορά στο καθεστώς αδειών διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, ως μια σημαντική νομοθετική ρύθμιση, καθώς αποτελεί και συμμόρφωση προς διατάξεις διεθνούς, όσο και ευρωπαϊκού δικαίου (βλ. και ανωτέρω σχόλιο υπό 1.2). Θα έπρεπε δε όλο το πλαίσιο των αδειών διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους να αναθεωρηθεί συνολικά, ενόψει των εμφανιζόμενων προβλημάτων στη διοικητική πρακτική, με τις τεράστιες καθυστερήσεις στην εξέταση των αιτημάτων, αλλά και με τις απορρίψεις αυτών, για λόγους που δεν συνάδουν με ένα πλαίσιο ανθρωπιστικής προστασίας. Θα πρέπει δε επίσης το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο να συναρμοσθεί και με το προβλεπόμενο πλαίσιο του ν. 3907/2011, που ενσωμάτωσε την οδηγία επιστροφών, και η οποία παρέχει έως σήμερα τη μοναδική, ατελή όμως, δυνατότητα καταγραφής και τακτοποίησης των τελούντων υπό επιστροφή, που όμως δεν υλοποιείται σήμερα.

  • 14 Φεβρουαρίου 2019, 14:20 | Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Πρόβλεψη μέτρων για τη διευκόλυνση πλήρους απόλαυσης των δικαιωμάτων που περιλαμβάνονται στο νομοθετικό πλαίσιο της μεταναστευτικής πολιτικής για την πληθυσμιακή ομάδα των αιτούντων και δικαιούχων διεθνούς προστασίας όπως για παράδειγμα η διευκόλυνση της απόκτησης ΑΦΜ.

  • 14 Φεβρουαρίου 2019, 12:59 | Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών
    Το βλέπω Θετικά/Αρνητικά:  

    Θεωρούμε ιδιαίτερα θετικό το γεγονός πως αναγνωρίζεται και αναφέρεται η ανάγκη αλλαγής του μεταναστευτικού νόμου ώστε οι μετανάστες και οι πρόσφυγες να έχουν δικαίωμα στη νομιμότητα. Άλλωστε το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών,πιστεύει πως το πρώτο βήμα για την ένταξη είναι η άδεια διαμονής. Από κει και πέρα, η στάση της πολιτείας απέναντι σε εκπαίδευση, εργασία, υγεία, πολιτικά και θρησκευτικά δικαιώματα, διαφύλαξη ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετώπιση του ρατσισμού και των διακρίσεων, θα καθορίσει εν τέλει και τον τρόπο ένταξης του κάθε ανθρώπου.
    Σε αυτό το πλαίσιο θυμίζουμε παλαιότερα σχόλια και προτάσεις που έχουν γίνει από το ΕΦΜ (υπόμνημα Ιανουαρίου 2018 και Απριλίου 2018) για τις αλλαγές που κρίνουμε απαραίτητες.
    Οι ρυθμίσεις για τις 5ετείς άδειες επί μακρόν έχουν δημιουργήσει οξύτατα προβλήματα με φανερή την επιδείνωσή τους στο άμεσο μέλλον: Παρά το γεγονός ότι οι μισές περίπου άδειες σε ισχύ είναι μακροχρόνιες (δεκαετείς), βάσει νομοθεσίας του 2014 θα πρέπει να μετατραπούν όλες αυτές σε 5ετείς άδειες επί μακρόν διαμένοντα. Λόγω αυστηρών κριτηρίων της χορήγησης άδειας επί μακρόν, η πλειονότητα των αλλοδαπών δεν πληρούν τις προϋποθέσεις, και γίνεται μείωση της άδειας διαμονής σε τρία έτη, με ιδιαίτερα δυσμενείς συνέπειες για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
    Για παράδειγμα, τυχόν αλλοδαπός ο οποίος μπορεί να διαμένει στη χώρα πάνω από 20 χρόνια με συνεχείς άδειες, επιστρέφει στην αρχή, ήτοι δεν «προσμετρώνται» οι προηγούμενες άδειες. Μέχρι σήμερα ούτε το 10% των αδειών δεν έχουν μετατραπεί σε 5ετείς επί μακρόν, γεγονός που μας προβληματίζει για το πώς θα προχωρήσουν οι ανανεώσεις κατά το τρέχον έτος (2019 – σχεδόν 10 χρόνια μετά τις χορηγήσεις αδειών δεκαετούς παραμονής που θα πρέπει να ανανεωθούν), όπου το πρόβλημα θα γίνει ιδιαίτερα αισθητό και εντονότερο.
    Ακολουθούν σημεία – κλειδιά, τα οποία αιτιολογούν αυτήν την κατάσταση και χρήζουν άμεσης διευθέτησης:
    Η αντίφαση των “μέγιστων επιτρεπόμενων” διαστημάτων απουσίας από την χώρα των βραχυχρόνιων και επί μακρόν αδειών διαμονής: Οι “βραχυχρόνιες” άδειες διαμονής έχουν ως μέγιστο επιτρεπόμενο χρονικό όριο απουσίας από τη χώρα τους έξι μήνες κατ’έτος. Το αντίστοιχο χρονικό όριο για χορήγηση άδειας επί μακρόν είναι 2 μήνες κατ΄ έτος. Το αποτέλεσμα αυτής της αντίφασης, είναι το γεγονός ότι οι χιλιάδες περιπτώσεις αλλοδαπών που διαμένουν επί πολλά έτη στη χώρα, αδυνατούν να αιτηθούν άδεια επί μακρόν διαμένοντος, καθώς οι αιτήσεις απορρίπτονται λόγω της αναντιστοιχίας αυτής. Για παράδειγμα, η αδυναμία οικογενειακής επανένωσης, η διευθέτηση οικογενειακών υποθέσεων (γραφειοκρατία λόγω θανάτου γονέα κ.λπ.), προβλημάτων υγείας συγγενικών προσώπων, όπως και η ανεύρεση εποχιακής εργασίας λόγω οικονομικής κρίσης έχει υποχρεώσει χιλιάδες αλλοδαπούς να ταξιδεύουν για συνολική διάρκεια άνω των 2 μηνών/έτος εκτός Ελλάδος, με ολέθρια εν τέλει, συνέπεια για τις άδειές τους.
    → Συνεπώς, προτείνουμε την αύξηση του επιτρεπόμενου χρόνου απουσίας που αφορά την χορήγηση άδειας επί μακρόν διαμένοντος τουλάχιστον για 6 μήνες ανά έτος και ειδική μέριμνα για εξαιρετικές περιπτώσεις (αδυναμία μετακίνησης λόγω ατυχήματος, ασθένειας κ.λπ.)
    Η σοβαρή διάκριση του κριτηρίου εισοδήματος για χορήγηση αδείας – θα προκαλέσει και αύξηση παράτυπα διαμενόντων: Επισημαίνουμε ότι, λόγω της μείωσης των ισχυουσών αδειών διαμονής λόγω έλλειψης ενσήμων (σύμφωνα με τα στοιχεία του ΥΜΕΠΟ έχουν μειωθεί κατά 65.000), έχει αυξηθεί ο πληθυσμός των παράτυπα διαμενόντων, με επιπτώσεις και στις οικογένειες αυτών. Ταυτόχρονα, αυξάνεται και ο πληθυσμός των νέων παράτυπα διαμενόντων των οποίων η αίτηση ασύλου έχει απορριφθεί και ταυτόχρονα δεν μπορούν να απελαθούν. Το εισοδηματικό κριτήριο για χορήγηση αδείας επί μακρόν, αποκλείει από το δικαίωμα αίτησης όλους τους άνεργους αλλοδαπούς, εν καιρώ κρίσης.
    → Προτείνουμε την επανεξέταση του εισοδηματικού κριτηρίου για την απόκτηση της άδειας διαμονής επί μακρόν, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική κρίση και την ισότητα – ισονομία μεταξύ των Ελλήνων πολιτών. Ως εκ τούτου προτείνουμε είτε την αφαίρεση του εισοδηματικού κριτηρίου είτε έστω την μείωση αυτού.
    Η έλλειψη συνεργασίας των Ελληνικών Προξενείων στις επικυρώσεις πιστοποιητικών παραμένει οξύτατο πρόβλημα: Αλλοδαποί με καταγωγή από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, το Αφγανιστάν, τη Νιγηρία, την Γκάνα, την Ινδία, κ.α., αναμένουν μέχρι και 8 έτη για την επικύρωση των απαραίτητων εγγράφων (πιστοποιητικό γέννησης ή γάμου κ.λπ.) από τις ελληνικές πρεσβείες ή τα προξενεία στη χώρα καταγωγής τους. Η ίδια διαδικασία επηρεάζει ακόμα και μετανάστες/ριες «δεύτερης γενιάς», στα οποία δεν εκδίδουν βεβαιώσεις για π.χ. συμμετοχή σε αθλητικούς αγώνες.
    → Ζητάμε την ανεύρεση λύσης αυτής της διαδικασίας από κοινού μαζί με το Υπουργείο Εξωτερικών. Θεωρούμε ότι μια άμεση λύση – ανακούφιση των παραπάνω προβλημάτων, θα ήταν η καθιέρωση νέων αδειών, που λαμβάνουν υπόψη τα παραπάνω ζητήματα, όπως για παράδειγμα:
    ● ΑΠΛΗ ΑΔΕΙΑ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑΣ: Όσοι δεν πληρούν προϋποθέσεις για την επί μακρόν «ευρωπαϊκή» άδεια ας έχουν τουλάχιστον τη δυνατότητα να αποκτήσουν πενταετή άδεια διαμονής αντί τριετούς. Δηλαδή, προτείνουμε να καθιερωθεί νέος τύπος άδειας «απλή 5ετία» αντί αυτής του επί μακρόν διαμένοντα, με λιγότερο αυστηρά κριτήρια-προϋποθέσεις από την άδεια επί μακρόν.
    ● ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΥΣ και ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ: Οι λόγοι αυτοί θα μπορούσαν να είναι, ενδεικτικά, το γήρας, προβλήματα υγείας που μπορούν να συντρέχουν σε αλλοδαπά πρόσωπα που διαμένουν ήδη επί μακρόν στην Ελλάδα, καθώς και ΑΔΕΙΕΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΩΝ περιπτώσεων με μόνη απόδειξη την παραμονή στη χώρα για άνω των 5 ετών, χωρίς άλλους λόγους και αποδεικτικά στοιχεία.
    Για όλα τα παραπάνω είναι ουσιαστικό ζητούμενο η θεσμική εκπροσώπηση μεταναστευτικών κοινοτήτων σε συμβουλευτικούς φορείς της Πολιτείας, όσο και σε φορείς λήψης αποφάσεων